دانشمندان مکانیسمی را که از طریق آن ترجیحات غذایی شکل می‌گیرد، آشکار کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، اولین فنجان قهوه ممکن است خیلی تلخ به نظر برسد، اما با گذشت زمان، طعم آن جذاب‌تر می‌شود. چنین تغییراتی در ترجیحات غذایی فقط یک عادت نیست: بدن یاد می‌گیرد که طعم غذا‌ها را با ارزش غذایی آنها مرتبط کند. دانشمندان مکانیسمی را کشف کرده‌اند که به مغز کمک می‌کند تا با استفاده از سیگنال‌های روده، این ارتباطات را ایجاد کند. مقاله ایزوستیا توضیح می‌دهد که این سیستم چگونه کار می‌کند و چرا بر ذائقه ما تأثیر می‌گذارد.

سیگنال آهسته از روده‌ها

محققان دانشگاه کالیفرنیا، سانفرانسیسکو، مسیر دوپامینی را کشف کرده‌اند که به مغز کمک می‌کند طعم غذا را با دریافت مواد مغذی مرتبط کند. این مطالعه در مجله Nature منتشر شده است.

ما نشان داده‌ایم که این سیستم دوپامین کند است که باعث می‌شود ما به مرور زمان یاد بگیریم غذا‌های خاصی را دوست داشته باشیم، و اکنون می‌توانیم ببینیم که این اتفاق کجا و چگونه رخ می‌دهد.

برخلاف سیگنال‌های سریع دوپامین، مانند آنهایی که با دیدن غذای مورد علاقه ایجاد می‌شوند، مکانیسم کشف شده پس از ورود مواد مغذی به دستگاه گوارش فعال می‌شود. حسگر‌های روده قند و چربی را تشخیص می‌دهند و سپس اطلاعات را به مغز منتقل می‌کنند. این سیگنال به تدریج ایجاد می‌شود و می‌تواند چند دقیقه طول بکشد.

برای مطالعه این فرآیند، دانشمندان آب قند یا مایعی شبیه میلک‌شیک را مستقیماً به معده موش‌ها تزریق کردند. این کار به محققان اجازه داد تا پاسخ به مواد مغذی را از پاسخ به طعم جدا کنند. پس از مصرف غذا، آنها آزادسازی طولانی مدت دوپامین را در آمیگدال قدامی قاعده‌ای-جانبی، ناحیه‌ای از مغز که در پردازش احساسات و شکل‌گیری خاطرات نقش دارد، ثبت کردند.

وقتی محققان این مسیر را مسدود کردند، موش‌ها به خوردن غذای معمولی ادامه دادند، اما ارتباط دادن طعم جدید با میزان کالری دریافتی را متوقف کردند. در آزمایش دیگری، دانشمندان پس از چشیدن غذای بدون کالری توسط حیوانات، فیبر‌های دوپامین را به صورت مصنوعی فعال کردند. در نتیجه، موش‌ها شروع به ترجیح دادن آن طعم کردند.

الگو‌های مشابهی در انسان‌ها کشف شد. دانا اسمال، روانشناس دانشگاه ییل، مطالعه‌ی قبلی PET روی ۱۳ مرد را دوباره تجزیه و تحلیل کرد و آزادسازی دوپامین را در آمیگدال قاعده‌ای-جانبی چپ پس از مصرف مواد مغذی ثبت کرد. یک آزمایش جداگانه شامل ۳۸ بزرگسال با استفاده از fMRI، افزایش فعالیت در همان ناحیه را پس از مصرف گلوکز نشان داد.

در هر دو موش و انسان، پاسخ در آمیگدال قاعده‌ای-جانبی چپ به طور قابل توجهی قوی‌تر از آمیگدال راست بود. این موضوع محققان را شگفت‌زده کرد، زیرا مدار‌های عصبی مسئول عملکرد‌های اساسی، از جمله تغذیه، معمولاً متقارن در نظر گرفته می‌شوند. اینکه چرا این مکانیسم ترجیحاً سمت چپ مغز را درگیر می‌کند، هنوز مشخص نیست.

این کشف، مسیر‌های جدیدی را برای مطالعه عادات غذایی در اختیار محققان قرار می‌دهد. نایت همچنین اظهار داشت که دارو‌هایی که عملکرد هورمون GLP-۱ را تقلید می‌کنند، می‌توانند به طور بالقوه بر این مکانیسم تأثیر بگذارند. با این حال، این تیم اثرات آنها را بر مسیر دوپامین کشف شده مطالعه نکرد، بنابراین این ارتباط فعلاً در حد فرضیه باقی مانده است.

درک مراحل بین تشخیص مواد مغذی در روده و یادگیری در مغز ممکن است به ما این امکان را بدهد که این فرآیند‌ها را به طور دقیق تنظیم کنیم تا ترجیحات خود را برای غذا‌های مختلف به طور نامحسوس تغییر دهیم.

اگرچه این مطالعه یکی از مکانیسم‌های شکل‌گیری ترجیحات غذایی را آشکار می‌کند، اما روش آماده‌ای برای تغییر ذائقه یا رفتار غذایی فرد ارائه نمی‌دهد.