دانشمندان روش‌هایی را برای کاهش درد در کودکان مبتلا به سرطان کشف کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، کودکان مبتلا به سرطان ممکن است نه تنها به دلیل خود بیماری، بلکه در طول درمان نیز درد را تجربه کنند. اقدامات پزشکی شامل تزریق، خونگیری و سایر مداخلات می‌تواند به ویژه ناخوشایند باشد. علاوه بر احساسات جسمی، این موارد اغلب با ترس و اضطراب همراه هستند. محققان بررسی کردند که آیا روش‌های روانشناختی می‌توانند به کودکان در مقابله با این موقعیت‌ها کمک کنند یا خیر. ایزوستیا در مورد نتایج گزارش می‌دهد.

درد در طول درمان

دانشمندان دانشگاه گریفیت در استرالیا یک بررسی سیستماتیک و متاآنالیز از ۴۲ آزمایش تصادفی کنترل‌شده انجام دادند. این آزمایش‌ها شامل بیش از ۲۰۰۰ کودک تحت درمان سرطان بود. این مطالعات در ۱۶ کشور انجام و بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۲۰۲۵ منتشر شدند. نتایج این بررسی در مجله Pain منتشر شد.

محقق کارین پلامر اثربخشی چندین رویکرد را ارزیابی کرد: هیپنوتیزم، تکنیک‌های حواس‌پرتی، واقعیت مجازی و تمرین‌هایی که با هدف تسهیل تعامل بین حالات ذهنی و احساسات جسمی انجام می‌شوند. بخش عمده‌ای از داده‌های موجود بر درد در حین اقدامات پزشکی، مانند فرو کردن سوزن و سوراخ کردن کمر، متمرکز بودند.

نویسندگان نه تنها شدت درد، بلکه استرس عاطفی مرتبط با آن را نیز تجزیه و تحلیل کردند. این مهم است، زیرا ترس و اضطراب می‌تواند ناراحتی را تشدید کرده و مداخلات پزشکی را برای کودک دشوارتر کند.

در مطالعات بررسی‌شده، هیپنوتیزم، استراتژی‌های حواس‌پرتی و رویکرد‌های ذهن-بدن مؤثرترین روش‌ها در کاهش درد تشخیص داده شدند. هیپنوتیزم، در این مورد، شامل استفاده از تکنیک‌های روانشناسی تخصصی است که به کودک کمک می‌کند تا روی تصاویر و احساسات خاص تمرکز کند. حواس‌پرتی می‌تواند شامل بازی‌ها، داستان‌ها و سایر فعالیت‌هایی باشد که به منحرف کردن توجه کودک از رویه ناخوشایند کمک می‌کند.

واقعیت مجازی، سایر روش‌های تکنولوژیکی، هیپنوتیزم و حواس‌پرتی نتایج مثبتی در کاهش اضطراب مرتبط با درد نشان داده‌اند. به عنوان مثال، غوطه‌وری در یک محیط مجازی می‌تواند توجه کودک را در طول مداخلات پزشکی دوباره متمرکز کند. با این حال، این بررسی اجازه نتیجه‌گیری مبنی بر اینکه یک روش برای همه کودکان و برای همه مراحل به طور یکسان مؤثر است را نمی‌دهد.

رویکرد‌های روانشناختی به علت پزشکی زیربنایی درد نمی‌پردازند. آنها در درجه اول با هدف تغییر درک احساسات ناخوشایند و پاسخ عاطفی به آنها انجام می‌شوند. بنابراین، یافته‌های این مطالعه مربوط به روش‌های مکمل حمایت از بیمار است، نه به عنوان جایگزینی برای مدیریت درد مبتنی بر دارو.

ارتباط بین درد و اضطراب

درد و وضعیت عاطفی می‌توانند بر یکدیگر تأثیر بگذارند. در طول اقدامات پزشکی، کودک ممکن است انتظار ناراحتی، ترس از تزریق یا نگرانی در مورد ناشناخته‌ها را داشته باشد. این تنش می‌تواند درک ذهنی از درد را تشدید کند. روش‌های روانشناختی در این مورد با هدف کاهش ترس و تغییر مسیر توجه انجام می‌شوند.

این بررسی روش‌های مختلفی را برای تأثیرگذاری بر پاسخ‌های عاطفی بررسی کرد. محققان علاوه بر هیپنوتیزم و حواس‌پرتی، تمرین‌های ذهن-بدن را نیز بررسی کردند. این روش‌ها شامل رویکرد‌هایی هستند که به افراد کمک می‌کنند تا به احساسات خود توجه کنند و پاسخ به استرس خود را تنظیم کنند. با این حال، نتایج روش‌های فردی متفاوت بود، بنابراین نمی‌توان آنها را در یک تکنیک واحد و جهانی ترکیب کرد.

نویسندگان همچنین خاطرنشان می‌کنند که استرس روانی نه تنها کودکان، بلکه عزیزان آنها را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. والدین در طول درمان فرزند خود را همراهی می‌کنند و ممکن است هنگام مشاهده درد او احساس درماندگی کنند. بنابراین، هنگام ارزیابی مراقبت‌های حمایتی، در نظر گرفتن وضعیت عاطفی خانواده مهم است.

امکانات و محدودیت‌ها

این مطالعه نتایج آزمایش‌های بالینی موجود را خلاصه کرده است، اما تمام روش‌ها را در یک آزمایش واحد آزمایش نکرده است. بنابراین، نمی‌توان از آن برای تعیین دقیق اینکه کدام رویکرد برای یک کودک خاص بهترین است یا اثرات آن چه مدت دوام دارد، استفاده کرد. علاوه بر این، بسیاری از تحقیقات بر درد در طول مراحل تمرکز داشته‌اند، نه احساسات مداوم مرتبط با خود بیماری.

پلامر تأکید کرد که مداخلات روانشناختی می‌توانند در کنار دارو‌ها و سایر روش‌های حمایتی، نقشی در مراقبت جامع از کودکان مبتلا به سرطان داشته باشند. با این حال، نویسندگان ادعا نمی‌کنند که هیپنوتیزم، حواس‌پرتی یا تمرین‌های ذهن‌آگاهی می‌توانند جایگزین مدیریت درد پزشکی شوند.

آنک وندرهام، والدین کودکی که تحت درمان سرطان است، گفت که درد و تجربیات مرتبط با آن، چالش قابل توجهی را برای کل خانواده ایجاد می‌کند. او خاطرنشان کرد که حمایت روانی می‌تواند تجربه درمان را برای کودکان و عزیزانشان کمتر آسیب‌زا کند. بنابراین، این بررسی نشان می‌دهد که رویکرد‌های روانشناختی می‌توانند بر درک کودکان از درد و اضطراب در طول درمان سرطان تأثیر بگذارند. با این حال، اثربخشی رویکرد‌های خاص هنوز نیاز به مطالعه بیشتر دارد و یافته‌ها، نیاز به مراقبت‌های پزشکی و مدیریت درد توسط متخصصان را نفی نمی‌کند.