امارات؛ شریک پنهان جنگ علیه ایران؟ از میناب تا الظفره و ۴۰ نقطه راهبردی ابوظبی و دبی

به گزارش مجله خبری نگار، امارات متحده عربی در حالی سه جزیره ایران را می‌خواهد که بر مالکیت سرزمینی خودش در آینده نزدیک نیز نمی‌تواند چندان مطمئن باشد. حالا ایالت پنجاه و یکم آمریکا یا همان کانادا هم پایش را از حیاط‌خلوت واشنگتن فراتر گذاشته و زیر بیانیه امارات برای ادعای مالکیت جزایر سه‌گانه را امضا زده است. حاکمان کانادا یا همان نخست‌وزیرشان که دونالد ترامپ او را «فرماندار ایالتی» می‌خواند، اوضاعشان حسابی به‌هم ریخته است. کشوری بحران‌زده که از شدت ورشکستگی اقتصادی، تورم مسکن و وابستگی ۸۰ درصدی تجارتش به آمریکا، نخست‌وزیر قبلی‌اش با خفت سقوط کرد، بیش از ۲ میلیون شهروندش محتاج بانک‌های غذای خیریه شده‌اند، ناچار است برای گدایی سرمایه‌گذاری امارات، بیانیه سفارشی درباره خلیج‌فارس صادر کند. صرف‌نظر از امضای ایالت پنجاه و یکم آمریکا زیر بیانیه ابوظبی، پشت این اقدامات شیوخ اماراتی دلایل مهمی وجود دارد که می‌تواند توجه ایران را به خود جلب کند. در جریان جنگ ۴۰روزه آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، ابوظبی عملاً به‌عنوان خط مقدم لجستیکی، اطلاعاتی، اقتصادی و حتی نظامی دشمنان ایران در ساحل جنوبی خلیج‌فارس عمل کرد. دلیل اینکه بیشترین حجم موشک‌ها و پهپاد‌های تلافی‌جویانه ایران در طول این چهل روز به سمت اهدافی در خاک امارات شلیک شد، دقیقاً همین موضوع و مشارکت مستقیم ابوظبی در تجاوز به خاک ایران بود. برای کشیدن دستی به سر و روی این کشورک، تنها دلیل اول مورد اشاره در این گزارش کفایت می‌کند، بااین‌حال موارد دیگر نیز برای ثبت در تاریخ ذکر شده‌اند.

۱. «الظفره»؛ مبدأ حمله به مدرسه میناب

سنگین‌ترین جنایت امارات در جنگ ۴۰ روزه، مشارکت مستقیم پایگاه هوایی «الظفره» ابوظبی در کشتار کودکان ایرانی در روز نخست جنگ بود. در صبح ۹ اسفند (۲۸ فوریه)، دبستان «شجره طیبه» در شهر میناب هدف حمله مستقیم آمریکا قرار گرفت. این حمله جنایتکارانه به شهادت بیش از ۱۶۸ دانش‌آموز و معلم بی‌گناه انجامید. نیرو‌های مسلح ایران در ۱۶ اسفند (۷ مارس) اعلام کردند که این عملیات تروریستی از مبدأ پایگاه الظفره در خاک امارات هدایت و پشتیبانی شده و حکام ابوظبی عملاً شریک مستقیم در ریختن خون کودکان مینابی هستند.

۲. انبار مهمات تروریسم

درحالی‌که وزارت خارجه امارات در ۴ مارس (۱۳ اسفند) مثل همیشه مدعی شد اجازه استفاده از خاک و فضای خود علیه ایران را نداده است، گزارش رسمی ستاد حقوق بشر ایران ثابت کرد که پایگاه «الظفره» مرکز اصلی فرماندهی، پرواز جنگنده‌های اف-۳۵، هواپیما‌های جاسوسی یو-۲، پهپاد‌های تهاجمی‌ام‌کیو-۹ ریپر و تانکر‌های سوخت‌رسان آمریکا برای بمباران ایران بوده است. همچنین در ۱۶ اسفند مشخص شد مرکز ارتباطات ماهواره‌ای ارتش آمریکا در همین پایگاه مستقر بوده که در حملات موشکی و پهپادی ایران به همراه آشیانه‌های آمریکایی منهدم شد.

۳. بمباران پالایشگاه‌های ایران با جنگنده‌های اماراتی

امارات در جنگ ۴۰ روزه تنها به نقش تدارکاتچی بسنده نکرد و مستقیماً خاک ایران را بمباران کرد. طبق افشاگری وال‌استریت ژورنال که ۲۱ اردیبهشت (۱۱ مه) منتشر شد، نیروی هوایی امارات با جنگنده‌های «میراژ ۲۰۰۰» و پهپاد‌های «وینگ لونگ ۲»، تأسیسات نفتی و پتروشیمی ایران در جزایر لاوان و سیری را هدف قرار داد. حمله به پالایشگاه ۵۵ هزار بشکه‌ای جزیره لاوان در ۱۹ فروردین (۸ آوریل) و در ساعات منتهی به آتش‌بس انجام شده بود. البته ایران نیز به این حملات پاسخ مناسبی داد و با موشک و پهپاد به تأسیسات امارات حمله کرد. یکی از سرنخ‌های مهمی که نشان می‌دهد ورود نظامی امارات به جنگ علیه ایران از پیش طراحی شده بود، تصمیم محرمانه ابوظبی درباره ناوگان جنگنده‌هایش در آستانه جنگ است. طبق گزارش‌های نظامی منتشرشده، امارات که قرار بود ۳۰ فروند جنگنده «میراژ ۹ – ۲۰۰۰» خود را به مراکش واگذار کند، در اسفند (فوریه) و هم‌زمان با آرایش جنگی آمریکا، تحویل این جنگنده‌ها را متوقف کرد و آنها را در پایگاه الظفره در حالت آماده‌باش نگه داشت.

۴. حمله نظامی پنهانی ارتش امارات به تأسیسات آب‌شیرین‌کن در جنوب ایران

بر اساس ارزیابی‌های اطلاعاتی رژیم صهیونیستی که در ۱۷ اسفند (۸ مارس) در رسانه صهیونیستی «جی‌فید» منتشر شد، ارتش امارات در روز دهم جنگ نخستین حمله نظامی مستقیم خود را علیه یکی از تأسیسات حیاتی آب‌شیرین‌کن در جنوب ایران انجام داد.

۵. استقرار افسران ارتش اشغالگر در امارات

طبق گزارش اکسیوس در ۶ اردیبهشت (۲۶ آوریل) و تأیید سفیر آمریکا در تل‌آویو در ۲۲ اردیبهشت (۱۲ مه)، در روز‌های ابتدایی جنگ و پس از تماس تلفنی محمد بن زاید با نتانیاهو، ارتش اشغالگر برای نخستین بار در تاریخ خود یک آتشبار سامانه «گنبد آهنین» را به همراه ده‌ها افسر و اپراتور صهیونیست در خاک امارات مستقر کرد.

۶. یکپارچه‌سازی رادار‌های «تاد» و «باراک-۸»

همکاری نظامی امارات و رژیم صهیونیستی در طول جنگ صرفاً تدافعی نبود، بلکه به یک شبکه تهاجمی علیه ایران تبدیل شد. امارات در کنار رادار سامانه آمریکایی «تاد» (THAAD)، سامانه‌های راداری و پدافندی «باراک-۸» ساخت رژیم را در سواحل خود مستقر کرده بود. طبق گزارش آکسیوس در ۶ اردیبهشت (۲۶ آوریل)، با استفاده از داده‌های راداری و اطلاعاتی به اشتراک گذاشته‌شده، جنگنده‌های ارتش اشغالگر حملات متعددی را علیه اهدافی در جنوب ایران انجام دادند.

۷. میزبانی مخفیانه از بنیامین نتانیاهو در شهر «العین»

در روز‌هایی که شهر‌ها و مردم ایران زیر سنگین‌ترین بمباران‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی قرار داشتند، امارات به پناهگاه امن نتانیاهو تبدیل شد. بر اساس بیانیه دفتر نخست‌وزیری رژیم و گزارش رویترز در ۲۳ اردیبهشت (۱۳ مه)، بنیامین نتانیاهو در اوج جنگ و در تاریخ ۶ فروردین (۲۶ مارس)، در سفری فوق‌محرمانه وارد شهر «العین» امارات شد و چندین ساعت با محمد بن زاید دیدار کرد؛ نشستی که بسیاری آن را هماهنگی ادامه حملات علیه ایران تحلیل کردند.

۸. اتاق جنگ اطلاعاتی مشترک با رژیم علیه ایران

موازی با دیدار نتانیاهو و بن زاید، سرویس جاسوسی موساد و دستگاه امنیتی امارات اتاق جنگ اطلاعاتی مشترکی علیه ایران تشکیل دادند. به گزارش رویترز، «دیوید بارنئا» رئیس موساد در طول جنگ ۴۰ روزه دست‌کم دو بار مخفیانه به امارات سفر کرده تا تبادل اطلاعات ماهواره‌ای و طرح‌ریزی حملات مشترک را با ابوظبی هماهنگ کند. همچنین در ۱۵ اردیبهشت (۵ مه) شبکه کان اسرائیل فاش کرد «علی النعیمی» رئیس کمیته دفاعی امارات در تماس با همتای صهیونیستی خود، وعده حمله نظامی به ایران را داده بود.

۹. گاراژ ناو‌های جنگی

در بعد دریایی، امارات مهم‌ترین تکیه‌گاه ناوگان آمریکا برای محاصره دریایی بنادر ایران و شلیک موشک‌های تاماهاوک بود. طبق اطلاعیه قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیاء (ص) در ۲۴ اسفند (۱۵ مارس)، بندر «جبل‌علی» دبی در طول جنگ به مرکز اصلی خدمات‌رسانی، سوخت‌گیری و پشتیبانی لجستیکی از گروه رزمی ناو هواپیمابر «جرالد فورد» تبدیل شد. در پی این اقدام، نیرو‌های مسلح ایران مراکز خدمات‌دهی به این ناو در امارات را هدف مشروع اعلام کرد و تأسیسات نظامی آمریکا در جبل‌علی و شناور‌های پشتیبانی آن را هدف حملات موشکی و پهپادی قرار داد.

۱۰. ایجاد مقر فرماندهی محرمانه برای ارتش آمریکا

دولت امارات برای فریب اشراف اطلاعاتی ایران، مراکز فرماندهی پوششی در خارج از پایگاه‌های رسمی در اختیار پنتاگون قرار داد. ارتش آمریکا با همکاری امارات یک «مرکز فرماندهی محرمانه» در خارج از پایگاه هوایی «المنهاد» دبی ایجاد کرده بود که با شناسایی دقیق نیرو‌های مسلح ایران به طور کامل منهدم شد. همچنین در ۹ شهریور (۳۱ اوت) نیز در پی حمله آمریکا به جزیره لارک، ارتش ایران بار دیگر محل استقرار نیرو‌ها و بالگرد‌های آمریکایی در پایگاه المنهاد دبی را هدف حمله پهپادی قرار داد.

۱۱. میزبانی از ماشین جنگ سایبری در خاک امارات

در طول جنگ ۴۰ روزه، امارات زیرساخت‌های پردازش ابری و مخابراتی خود را نیز در اختیار عملیات موسوم به «خشم حماسی» سنتکام قرار داد. سه دیتاسنتر بزرگ شرکت آمریکایی آمازون (AWS) مستقر در خاک امارات، به‌عنوان ستون فقرات پردازشی، اطلاعاتی و جنگ سایبری ارتش آمریکا علیه زیرساخت‌های ایران عمل می‌کردند. نیرو‌های مسلح ایران با رصد نقش این مراکز در هدایت عملیات دشمن، در ۱۰ و ۱۱ اسفند هر سه دیتاسنتر را هدف حملات دقیق پهپادی قرار دادند.

۱۲. ربایش ۷ هزار کانتینر کالای ایران در بندر جبل‌علی

درحالی‌که ایران طی سه دهه، بنادر امارات را به هاب اصلی واردات خود تبدیل کرده بود، ابوظبی در جنگ ۴۰ روزه از این اهرم علیه معیشت مردم ایران استفاده کرد. طبق اعلام رئیس اتاق بازرگانی ایران و عراق در ۹ اردیبهشت، ابوظبی با صدور دستورالعمل جنگی، حدود ۷ هزار کانتینر کالای تجار ایرانی را در بندر جبل‌علی توقیف کرد و نه اجازه ارسال آنها به ایران را داد و نه اجازه خروج به کشور ثالث و عملاً در بازی محاصره‌ای که ارتش تروریستی آمریکا علیه ایران اعمال کرده بود، قرار گرفت.

۱۳. مسدودسازی کامل تراکنش‌های مالی، صرافی‌ها و شبکه انتقال پول نفت ایران

مکمل ربایش کالا‌ها در جبل‌علی، ضربه‌زدن به شریان مالی ایران در دبی و ابوظبی بود. امارات که سال‌ها مرکز فعالیت صرافی‌ها و تراستی‌های انتقال پول فروش نفت ایران بود، با شروع جنگ محدودیت‌های شدیدی بر شرکت‌ها و حساب‌های ایرانی اعمال کرد. در ۲۹ مرداد وزارت خارجه امارات رسماً اعلام کرد تمامی فعالیت‌ها، مبادلات تجاری و تراکنش‌های مالی با ایران متوقف شده است تا در هماهنگی کامل با خزانه‌داری آمریکا، اقتصاد ایران را در شرایط جنگی از درون تحت‌فشار قرار دهد.

۱۴. لابی‌گری پنهان با ترامپ برای ادامه بمباران تا رژیم‌چنج در ایران

گزارش‌ها می‌گویند امارات در پس ژست‌های دیپلماتیکش، یکی از اصلی‌ترین مشوقان شروع و تداوم بمباران ایران بود. بر اساس گزارش‌های ثبت‌شده از هفته پنجم جنگ در بازه ۸ تا ۱۴ فروردین (۲۸ مارس تا ۳ آوریل)، هم‌زمان با پرواز بمب‌افکن‌های ب-۵۲ آمریکا و بمباران اصفهان، دولت امارات به شدت در حال فشار و لابی‌گری با دونالد ترامپ بود تا جنگ را متوقف نکند و عملیات نظامی را تا زمان ایجاد «تغییرات اساسی در ساختار رهبری ایران» ادامه دهد؛ واقعیتی که ثابت کرد ابوظبی طراح اصلی سناریوی براندازی به دست آمریکا بوده است.

۱۵. کارگردانی قطعنامه ضدایرانی ۲۸۱۷ در شورای امنیت

در حوزه دیپلماسی هم امارات نقش وکیل‌مدافع متجاوزان را بازی کرد تا جای جلاد و شهید را عوض کند. دستگاه دیپلماسی امارات با لابی‌گری سنگین در تصویب قطعنامه ضدایرانی ۲۸۱۷ شورای امنیت در ۲۰ اسفند نقش محوری ایفا کرد تا پاسخ دفاعی ایران به پایگاه‌های آمریکا محکوم شود. همچنین پس از اعلام آتش‌بس، وزارت خارجه امارات با صدور بیانیه‌ای تند، آتش‌بس را ناکافی خواند، دفاع ایران را «تروریستی» نامید و خواستار خلع سلاح کامل موشکی، پهپادی و هسته‌ای ایران و دریافت غرامت جنگی از تهران شد.

۱۶. جلوگیری از صدور بیانیه محکومیت تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران

امارات حتی در ائتلاف‌های غیرغربی نیز به‌عنوان ستون‌پنجم واشنگتن و تل‌آویو علیه ایران عمل کرد! طبق افشاگری سرپرست دبیرخانه هماهنگی امور بریکس در ایران، در بحبوحه جنگ ۴۰ روزه و در شرایطی که کشور‌های عضو گروه بریکس در حال رایزنی برای صدور بیانیه‌ای در حمایت از ایران و محکومیت تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی بودند، نماینده دولت امارات با کارشکنی مستقیم و مخالفت رسمی مانع صدور این بیانیه شد تا سپر دیپلماتیک لازم را برای جنایات آمریکا و نیابتی منطقه‎ای‌اش فراهم کند.

۱۷. فعال‌سازی حداکثری خط لوله «حبشان – فجیره» برای دور زدن تنگه هرمز

وقتی ایران در پاسخ به نقض عهد‌های مکرر آمریکا و استمرار محاصره دریایی بنادرش توسط آمریکا، تنگه هرمز را مجدداً بست، امارات برای نجات غرب از شوک نفتی وارد عمل شد. به گزارش بلومبرگ در اواخر ماه مارس (اسفند ۱۴۰۴)، ابوظبی خط لوله «حبشان – فجیره» را با حداکثر ظرفیت به کار انداخت تا نفت را بدون عبور از تنگه هرمز به دریای عمان برساند و دست آمریکا را برای ادامه بمباران ایران باز نگه دارد. در پاسخ، نیرو‌های مسلح ایران پالایشگاه بزرگ «الرویس»، تأسیسات «حبشان» و بندر «الفجیره» امارات را هدف حملات سنگین موشکی و پهپادی قرار دادند و به آتش کشیدند. ایران پیش‌تر تأکید کرده بود «امنیت؛ یا برای همه یا هیچ‌کس».

۱۸. لابی‌گری برای تشکیل ائتلاف نظامی در تنگه هرمز

پس از آنکه ایران در پایان جنگ خطوط جدید کنترل امنیتی تنگه هرمز و دریافت عوارض ترانزیت را اعمال کرد، امارات برای کشاندن دوباره پای ارتش آمریکا به منطقه تقلا کرد. به گزارش وال‌استریت ژورنال در ۲۳ اردیبهشت لابی‌گری شدید امارات در واشنگتن و سازمان ملل برای تشکیل ائتلاف نظامی جهت بازگشایی اجباری تنگه هرمز، به ارائه پیش‌نویس قطعنامه آمریکا در ۱۵ اردیبهشت منجر شد. همچنین در ۳۱ اردیبهشت انور قرقاش و وزارت خارجه امارات در بیانیه‌ای گستاخانه ایران را به «قلدری» متهم کرده و کنترل تنگه هرمز را «رویایی تکه‌پاره‌شده» خواندند.

۱۹. خروج ناگهانی از «اوپک» پس از ۶۰ سال به فرمان ترامپ

در ۸ اردیبهشت (۲۸ آوریل)، امارات اعلام کرد که از ۱۱ اردیبهشت (۱ مه) پس از ۶۰ سال از سازمان اوپک خارج می‌شود. به گزارش رویترز، این تصمیم مستقیماً زیر فشار ترامپ گرفته شد که حفاظت نظامی آمریکا از شیوخ خلیج‌فارس در برابر موشک‌های ایران را مشروط به کاهش قیمت نفت کرده بود. امارات با خروج از اوپک قصد داشت سقف تولید ۳.۴ میلیون بشکه‌ای را بشکند تا ۵ میلیون بشکه نفت وارد بازار کند و با تصاحب سهم بازار ایران، اهرم فشار انرژی تهران را خنثی سازد.

۲۰. احضار سفیر ایران

در شامگاه ۱۰ اسفند (۱ مارس)، یعنی تنها یک روز پس از آغاز تجاوز به ایران و کشتار مدرسه میناب، وزارت خارجه امارات در اقدامی هماهنگ با جنگ روانی واشنگتن، سفارت خود در تهران را بست و تمامی دیپلمات‌هایش را خارج کرد. چند ساعت بعد، در بامداد ۱۱ اسفند (۲ مارس)، وزارت خارجه امارات «رضا عامری» سفیر ایران در ابوظبی را احضار کرد و به جای پاسخگویی درباره پرواز جنگنده‌های آمریکایی از خاک خود، با وقاحت تمام پاسخ دفاعی ایران به پایگاه الظفره را «نقض حاکمیت» خواند و ایران را تهدید به اقدام متقابل کرد.

۲۱. توقف صدور ویزا و ابطال ویزا‌های شهروندان ایرانی

حکام ابوظبی در طول جنگ، خصومت خود را به آزار شهروندان عادی ایرانی نیز کشاندند. دولت امارات هم‌زمان با بستن سفارتش در تهران، نه‌تنها صدور ویزای جدید برای ایرانیان را متوقف کرد، بلکه تمامی ویزا‌های توریستی و کوتاه‌مدت صادرشده پیش از جنگ را نیز یک‌طرفه باطل و بی‌اعتبار کرد. این اقدام در اوج بسته‌بودن مرز‌های هوایی، هزاران مسافر، بیمار و دانشجوی ایرانی را در فرودگاه‌ها سرگردان و آنها را ناچار به سفر‌های پرمشقت زمینی از مسیر عمان و ترکیه کرد.

۲۲. حفظ سفیر در تل‌آویو و ترانسفر پرواز به اسرائیل

همان اماراتی که روز دوم جنگ سفارتش را در تهران بست، در تمام ۴۰ روز جنگ سفیر خود را در تل‌آویو حفظ کرد تا وفاداری مطلقش به صهیونیست‌ها را نشان دهد. بلافاصله پس از آتش‌بس، درحالی‌که شرکت‌های هواپیمایی اروپایی به دلیل وحشت از موشک‌های ایران لغو پرواز‌هایشان به تل‌آویو را تمدید کردند، در ۲۲ و ۲۵ فروردین شرکت‌های هواپیمایی «امارات» و «اتحاد» به‌عنوان نخستین خطوط هوایی خارجی جهان، پرواز‌های روزانه به فرودگاه بن‌گوریون را از سر گرفتند تا مرحله‌ای دیگر از وفاداری به اشغالگران را نشان دهند.

۲۳. فعالیت آواکس‌های «گلوبال‌آی» امارات علیه ایران

در هفته دوم جنگ استرالیا به درخواست ابوظبی یک فروند هواپیمای راداری آواکس‌ای-۷ به همراه موشک‌های هوا‌به‌هوا در امارات مستقر کرد و نیرو‌های انگلیس، فرانسه و ایتالیا نیز در پایگاه‌های المنهاد و الظفره علیه پهپاد‌های ایران وارد عمل شدند. هم‌زمان، ارتش امارات ۵ فروند هواپیمای جاسوسی و راداری «گلوبال‌آی» خود را به صورت شبانه‌روزی در خلیج‌فارس به پرواز درآورد تا عمق استان‌های جنوبی ایران را رصد کرده و اطلاعات آن را به سازمان تروریستی سنتکام و رژیم صهیونیستی بدهد.

۲۴. جاسوسی علیه ایران از دریای سرخ

گزارش‌های اطلاعاتی و همچنین روزنامه معاریو صهیونیستی می‌گوید خباثت اطلاعاتی امارات علیه ایران تا دهانه اقیانوس هند و دریای سرخ نیز امتداد یافت. بر اساس این گزارش‌ها، امارات که با همکاری مستقیم افسران موساد، یک پایگاه نظامی و جاسوسی مشترک در مجمع‌الجزایر «سقطری» و جزیره «عبدالکوری» یمن احداث کرده و رادار‌های صهیونیستی را در آن مستقر کرده است، در طول جنگ ۴۰ روزه این پایگاه را با تمام ظرفیت در خدمت عملیات علیه ایران و محور مقاومت قرار داد تا تحرکات دریایی ایران در آب‌های آزاد را رصد کند.

۲۵. طمع‌ورزی دوباره به جزایر سه‌گانه ایرانی

به محض درگیری ایران با آمریکا، طمع‌ورزی امارات به خاک ایران نیز علنی شد. در ۶ آبان ولیعهد ابوظبی در سفر به اتاوا در بیانیه‌ای مشترک با نخست‌وزیر کانادا (ایالت پنجاه‌ویکم آمریکا)، ادعای مالکیت بر جزایر سه‌گانه ایرانی را تکرار کرد که با محکومیت شدید سخنگوی وزارت خارجه ایران روبه‌رو شد. فرار مدیران غول‌های نفتی آمریکا (اکسون‌موبیل و شورون) از اجلاس نفتی ابوظبی در ۸ آبان، نشان می‌دهد در جنگ احتمالی بعدی نیز امارات سکوی اصلی دشمن خواهد بود و این بار باید زیرساخت‌های حیاتی ابوظبی و دبی به‌عنوان شعبه دوم اسرائیل و نیروی نیابتی آمریکا در منطقه، بدون ملاحظه منهدم شوند.

اهداف

اگر در جنگ ۴۰ روزه و پیش از آن، با وجود همه شرارت‌های امارات، ایران هنوز با ملاحظه برخورد کرد، در جنگ احتمالی بعدی دیگر خط قرمزی برای ملاحظه وجود ندارد. این ۴۰ نقطه، فهرست اهداف مشروع و شریان‌های حیاتی آمریکا، رژیم صهیونیستی و امارات است که حتی ضربه به تعداد کمی از آنها هم پایه‌های برج‌های شیشه‌ای شیوخ را می‌لرزاند.

پایگاه‌ها و فرودگاه‌های نظامی

۱. پایگاه هوایی «الظفره»؛ ابوظبی: اصلی‌ترین پایگاه شکاری سنتکام در امارات و محل استقرار ۵ هزار نظامی آمریکایی، جنگنده‌های اف-۳۵، هواپیما‌های جاسوسی یو-۲ و پهپاد‌های‌ام‌کیو-۹.

۲. پایگاه هوایی «المنهاد»؛ جنوب دبی: مقر لجستیک هوایی، بالگرد‌های رزمی آمریکا و مرکز فرماندهی نیرو‌های ائتلاف غربی شامل بریتانیا و استرالیا در خلیج‌فارس.

۳. مقر‌های فرماندهی پوششی خارج از المنهاد؛ دبی: ساختمان‌های امن و مخفی پنتاگون در بافت شهری بیرون پایگاه المنهاد که برای استقرار افسران ارشد سنتکام استفاده می‌شوند.

۴. پایگاه هوایی «البطین»؛ ابوظبی: پایگاه ویژه ترابری نظامی سنگین، مجهز به ناوگان هواپیما‌های سی-۱۷ که پل هوایی انتقال تسلیحات و تجهیزات پنتاگون در مرکز ابوظبی است.

۵. پایگاه هوایی «لیوا / سلاحی»؛ منطقه الظفره در غرب ابوظبی: پایگاه هوایی جدید و راهبردی در عمق صحرای ابوظبی که برای پراکنده‌سازی جنگنده‌ها در برابر حملات موشکی ایران ساخته شده است.

۶. پایگاه هوایی «الریفران / السفران»؛ ابوظبی: مقر اصلی اسکادران‌های هواپیما‌های راداری و جاسوسی گلوبال‌آی و تانکر‌های سوخت‌رسان هوایی ایرباس A۳۳۰.

۷. مرکز جنگ هوایی مشترک؛ ابوظبی: مرکز آموزش و هماهنگی تاکتیکی خلبانان آمریکا، امارات و متحدان غربی برای اجرای عملیات‌های مشترک هوایی علیه ایران.

۸. بخش نظامی فرودگاه بین‌المللی «آل مکتوم»؛ دبی ورلد سنترال: فرودگاه عظیم در جنوب دبی، نزدیک بندر جبل‌علی که زیرساخت لجستیک هوایی و دریایی پنتاگون را به هم متصل می‌کند.

سایت‌های راداری، پدافندی و جاسوسی

۹. سایت راداری و موشکی «تاد»؛ غرب ابوظبی: محل استقرار رادار فوق‌پیشرفته ارتش آمریکا برای رصد موشک‌های بالستیک در عمق خاک ایران.

۱۰. سایت آتشبار «گنبد آهنین» ارتش اسرائیل؛ ابوظبی و دبی: محل استقرار سامانه پدافندی و ده‌ها افسر و اپراتور ارتش اسرائیل در خاک امارات.

۱۱. شبکه سامانه‌های پدافندی «پاتریوت» آمریکا؛ ابوظبی و دبی: حلقه‌های پدافندی تحت کنترل مشترک آمریکا و امارات در اطراف پایگاه‌های نظامی و تأسیسات نفتی.

۱۲. سایت‌های موشکی و راداری «باراک-۸»: شبکه پدافند هوایی و راداری ساخت اسرائیل در سواحل امارات که به شبکه فرماندهی سنتکام متصل است.

۱۳. مرکز ارتباطات ماهواره‌ای ارتش آمریکا؛ الظفره: گره اصلی مخابرات ماهواره‌ای پنتاگون برای هدایت پهپاد‌ها و جنگنده‌ها در منطقه خلیج‌فارس.

۱۴. ایستگاه جاسوسی سیا در سرکنسولگری آمریکا؛ دبی: مرکز اطلاعاتی، جاسوسی و رصد تحریم‌های مالی آمریکا علیه ایران در ساحل جنوبی خلیج‌فارس.

۱۵. مجتمع اطلاعاتی و سایبری «ساس النخل»؛ ابوظبی: مقر اطلاعات امنیت ملی امارات و شرکت‌های جاسوسی سایبری مانند دارک‌متر و سی‌پی‌ایکس که با پیمانکاران سابق آژانس امنیت ملی آمریکا و موساد همکاری دارند.

۱۶. پایگاه جاسوسی و راداری مشترک در جزیره سقطری و عبدالکوری؛ یمن: پایگاه برون‌مرزی امارات و موساد در دهانه اقیانوس هند برای رصد ناوگان دریایی و پهپاد‌های ایران.

بنادر نظامی، پایانه‌های لجستیکی و پایگاه‌های دریایی

۱۷. بندر «جبل‌علی»؛ دبی: بزرگ‌ترین پایگاه پهلوگیری، سوخت‌گیری و تسلیح ناو‌های هواپیمابر و ناوشکن‌های آمریکایی در خارج از خاک ایالات متحده.

۱۸. پایگاه دریایی «فجیره»؛ ساحل دریای عمان: پایگاهی راهبردی در بیرون از تنگه هرمز برای پشتیبانی و تدارکات ناوگان پنجم آمریکا در صورت بسته شدن تنگه.

۱۹. پایگاه دریایی «طویله»؛ بین ابوظبی و دبی: مقر اصلی فرماندهی نیروی دریایی امارات و مرکز هماهنگی گشت‌های دریایی مشترک با ناوگان پنجم آمریکا.

۲۰. بندر و منطقه صنعتی «خلیفه»؛ ابوظبی: دومین بندر عظیم و عمیق امارات که مرکز جایگزین جبل‌علی برای لجستیک نظامی و صنعتی آمریکا و غرب در ابوظبی محسوب می‌شود.

۲۱. بندر «زاید»؛ ابوظبی: بندر لجستیکی و نظامی نزدیک به پایتخت که برای پهلوگیری شناور‌های نظامی ائتلاف غربی استفاده می‌شود.

۲۲. بندر «خورفکان»؛ شارجه، ساحل دریای عمان: پایانه کانتینری مهم در خارج از تنگه هرمز که نقش مسیر جایگزین برای واردات امارات در زمان جنگ را دارد.

مراکز داده، زیرساخت‌های ابری و قطب‌های هوش مصنوعی آمریکا

۲۳. سه مرکز داده ابری شرکت آمازون؛ دبی و ابوظبی: زیرساخت اصلی پردازش ابری و ذخیره‌سازی داده سنتکام، ارتش آمریکا و بانک‌های منطقه.

۲۴. ابرپروژه هوش مصنوعی «استارگیت امارات»؛ ابوظبی: بزرگ‌ترین پردیس هوش مصنوعی آمریکا در خارج از خاک این کشور با ظرفیت ۵ گیگاوات و مشارکت شرکت‌های اوپن‌ای‌آی، انویدیا، اوراکل و سیسکو.

۲۵. مراکز داده مایکروسافت و خزنه؛ ابوظبی و دبی: مراکز داده ۲۰۰ مگاواتی مایکروسافت با سرمایه‌گذاری ۲.۱۵ میلیارد دلاری برای پردازش‌های ابری و امنیتی.

۲۶. ابرخوشه هوش مصنوعی اوراکل و انویدیا؛ ابوظبی: مرکز پردازش فوق‌سنگین شرکت آمریکایی اوراکل مجهز به هزاران تراشه پیشرفته انویدیا.

۲۷. مقر هلدینگ اطلاعاتی و هوش مصنوعی «جی ۴۲» و «کور ۴۲»؛ ابوظبی: بازوی فناوری مشاور امنیت ملی امارات که شریک رسمی پنتاگون، مایکروسافت و سرویس‌های اطلاعاتی غربی است.

۲۸. مراکز داده شرکت آمریکایی اکوینیکس؛ دبی و ابوظبی: گره‌های اصلی تبادل ترافیک اینترنت بین‌المللی و کابل‌های زیردریایی مخابراتی منطقه.

تأسیسات حیاتی نفت، گاز، پتروشیمی و انرژی

۲۹. مجتمع پالایشگاهی و پتروشیمی «الرویس»؛ غرب ابوظبی: چهارمین پالایشگاه بزرگ جهان با ظرفیت ۹۲۲ هزار بشکه در روز که شریان اصلی تأمین سوخت و فراورده‌های نفتی امارات است.

۳۰. خط لوله راهبردی «حبشان ـ فجیره»: خط لوله ۳۶۰ کیلومتری با ظرفیت انتقال روزانه ۵.۱ میلیون بشکه نفت که مسیر اصلی امارات برای دورزدن تنگه هرمز است.

۳۱. پایانه صادرات و ذخیره‌سازی نفت «فجیره»: یکی از سه مرکز بزرگ بانکرینگ و ذخیره نفت جهان در ساحل دریای عمان.

۳۲. مجتمع عظیم گازی و نفتی «حبشان و باب»؛ ابوظبی: قلب تولید گاز و نفت خشکی امارات که خوراک نیروگاه‌های برق و خط لوله فجیره را تأمین می‌کند.

۳۳. پایانه نفتی و جزیره «داس»؛ خلیج‌فارس: مهم‌ترین پایانه صادرات نفت و گاز مایع امارات در خلیج‌فارس، نزدیک آب‌های ایران، با مشارکت شرکت‌های آمریکایی و غربی.

۳۴. میدان‌ها و جزایر نفتی «زکوم»؛ بالایی و پایینی: دومین میدان بزرگ نفتی دریایی جهان در خلیج‌فارس که شرکت آمریکایی اکسون‌موبیل سهامدار و شریک اصلی بهره‌برداری از آن است.

۳۵. مجتمع گازی «الحصن / شاه»؛ جنوب ابوظبی: یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های گازی امارات که با سرمایه‌گذاری مشترک شرکت آمریکایی اکسیدنتال پترولیوم اداره می‌شود.

زیرساخت‌های فوق‌حساس برق، هسته‌ای، آب‌شیرین‌کن و مالی

۳۶. نیروگاه هسته‌ای «براکه»؛ غرب ابوظبی: تنها نیروگاه اتمی جهان عرب با چهار راکتور و ظرفیت ۵۶۰۰ مگاوات که ۲۵ درصد کل برق امارات را تأمین می‌کند.

۳۷. مجتمع آب‌شیرین‌کن و نیروگاه برق «جبل‌علی»؛ دبی: بزرگ‌ترین مجتمع تولید برق و شیرین‌سازی آب دریا در دبی که حیات کلان‌شهر دبی به آن وابسته است.

۳۸. مجتمع آب‌شیرین‌کن و نیروگاه «طویله»؛ ابوظبی: یکی از بزرگ‌ترین مراکز شیرین‌سازی آب جهان که بیش از ۹۰ درصد آب شرب ابوظبی را تأمین می‌کند.

۳۹. مجتمع صنایع نظامی «توازن» و هلدینگ دفاعی «اِج»؛ ابوظبی: قطب تولید موشک، پهپاد و تسلیحات امارات که پروژه‌های مشترک نظامی با شرکت‌های آمریکایی لاکهید مارتین و ریتیون و شرکت‌های اسرائیلی رافائل و البیت دارد.

۴۰. مرکز مالی بین‌المللی دبی و بازار جهانی ابوظبی: مقر اصلی بانک‌های بزرگ آمریکایی مانند سیتی‌بانک، جی‌پی مورگان و گلدمن ساکس و صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک با وال‌استریت و تل‌آویو.

منبع: فرهیختگان-علی ملکی