وقتی عشق به تقابل با قدرت می‌رسد؛ جهان داستانی «سرخ و سیاه» چگونه شکل می‌گیرد؟

به گزارش مجله خبری نگار، «جان شیفته» که ۲۴ مهرماه منتشر شد، آغاز سریال «سرخ و سیاه» است که پیش از این «جادوی سفید» نام داشت. آیدا پناهنده در دومین همکاری‌اش با شبکه نمایش خانگی سراغ داستانی عاشقانه رفته که در دوران قاجار می‌گذرد و ماجرای عشق نوروز به طاووس فرشباف است. سریال که نامش را از رمانی به همین نام، نوشته استاندال فرانسوی گرفته، آنطور که ادعا کرده تاریخی است که این بار نه فاتحان که شکست‌خوردگان آن را نوشته‌اند. سریال درباره نقاش جوانی است که درگیر یک‌رابطه عاطفی می‌شود و او را به‌مرور با ساختار قدرت درگیر می‌کند. نوروز پس از ورود یک خانواده دوره‌گرد به شهر و برخورد آنها با مأموران حاکم، مجبور به ترک شهر می‌شود و سرنوشتش با دختر کولی‌ای که از سوی حاکم مورد آسیب قرار گرفته، پیوند می‌خورد. داستان سریال از سال۱۲۵۰ آغاز می‌شود و تا ۴ دهه ادامه پیدا می‌کند. «سرخ و سیاه» کار تازه آیدا پناهنده چه حال و هوایی دارد؟

سریال با نام «جادوی سفید» چه زمانی ساخته شد؟

«سرخ و سیاه» با نام «جادوی سفید» شهریور‌ماه ۱۴۰۳ وارد پیش‌تولید شد و آبان همان سال در حوالی شهرری مقابل دوربین رفت و بعد در شیراز ادامه پیدا کرد. پخش سریال به‌دلیل طولانی‌شدن مراحل پس‌تولید به تعویق افتاد و اردیبهشت امسال عماد خدابخش، تدوینگر آن، اعلام کرد: «جادوی سفید در حال انجام مراحل پس‌تولید است. تدوین این سریال به اتمام رسیده، اما مراحل پس از تولید طولانی است و قرار نیست به این زودی‌ها پخش شود.» ۲۴ مهرماه پایان این زمان طولانی بود.

در بعضی منابع سریال را ۱۱ قسمتی عنوان کرده‌اند و در جای دیگر یک مینی‌سریال ۸ قسمتی معرفی شده است. اطلاعات دیگر هم بر این اساسند که سریال ۲ فصل ۸ و ۶ قسمتی دارد.

سازندگان سرخ و سیاه

آیدا پناهنده که کارگردان این سریال است فیلمنامه آن را مثل تمام کارهایش همراه با همسرش ارسلان امیری نوشته است. تهیه‌کنندگان سریال محسن خباز و محمد یمینی هستند و تصویربرداری آن را علی قاضی انجام داده است. رامین کوشا نیز موسیقی سریال را ساخته است.

آیدا پناهنده باز هم می‌تواند موفق باشد؟

«در انتهای شب» که سال ۱۴۰۳ در یکی از پلتفرم‌های شبکه نمایش خانگی منتشر شد، موفقیت زیادی برای سازنده‌اش به‌همراه داشت. برخلاف بیشتر سریال‌های نمایش خانگی که معمایی و جنایی و پلیسی هستند یا با داستان‌های عجیب و حادثه‌های غریب سعی در جلب تماشاگر دارند، «در انتهای شب» با حضور پارسا پیروزفر و هدی زین‌العابدین داستان زوجی بود که زندگی مشترکشان با مشکلات زیاد همراه بود و کارشان به جدایی رسید، اما بعد از جدایی دوباره شروع به شناخت هم کردند. داستان ساده و معمولی سریال به‌اضافه کارگردانی درست و بازی‌های خوب باعث شد سریال بسیار خوب دیده شود و موفق باشد. حالا، اما در «سرخ و سیاه» با یک داستان تاریخی و پرتنش روبه‌رو هستیم و باید منتظر ماند و دید پناهنده در این ژانر هم می‌تواند مخاطب داشته باشد؟

پارسا پیروزفر در فضای تاریخی

پارسا پیروزفر پس از همکاری‌های موفق با پناهنده در فیلم «تی‌تی» و سریال «در انتهای شب»، در «سرخ و سیاه» هم حضور دارد، این بار در شکل و نقشی که پیش‌ازاین از او سراغ نداشته‌ایم و باید دید در این سریال چقدر موفق خواهد بود. در کنار او علی شادمان از بازیگران نسل جوان‌تر بازی می‌کند که با سریال «یاغی» کار محمد کارت شناخته شد و بعد از آن در فیلم‌ها و سریال‌های بسیاری حضور پیدا کرد. جالب اینجاست که او در همین حال که این سریال را در حال پخش دارد، در نمایش «آرش» به کارگردانی علی سرابی در هتل اسپیناس روی صحنه است. پردیس پورعابدینی هم یکی از نقش‌های اصلی سریال را بازی می‌کند. او را با سریال‌های «آقازاده» و «گناه فرشته» می‌شناسیم که هردو کار حامد عنقاست و حالا نخستین‌بار است که با آیدا پناهنده همکاری کرده است.

بازخورد‌ها

با اینکه تنها یک قسمت از سریال منتشر شده، اما مخاطبان بازخورد‌های زیادی به آن داده‌اند. فاصله بین زیبایی‌ای که آدم می‌سازد و خشونتی که می‌تواند همه چیز را از هم بپاشد، نکته‌ای است که در نقد بینندگان مطرح شده است. بینندگانی هم به گیرایی قسمت اول و اینکه آنها را درگیر کرده تا بقیه آن را تماشا کنند، اشاره کرده‌اند. عده‌ای هم آن را سریالی دغدغه‌مند توصیف کرده‌اند که زیبایی بصری و فرهنگ ایرانی را با هم درآمیخته است.

تمایز‌های سریال «در انتهای شب»

آیدا پناهنده با ملودرام‌های فارسی شبکه نمایش خانگی، این‌بار قرار است در قالب اثری تاریخی، تفاوت‌هایش را با سریال‌های تاریخی این سال‌ها موکد کند. قسمت اول سریال «سرخ و سیاه» امید‌هایی را برانگیخته که تاریخ می‌تواند بازیچه نباشد؛ چنان‌که برای جذب مخاطب جای پرداخت سطحی و مبتذل، می‌توان با مهارت در روایت داستان، تماشاگر را پیگیر اثر کرد. قطعا با تماشای یک قسمت نمی‌توان درباره یک سریال قضاوت کرد ولی می‌توان متوجه تلاش فیلمسازی شد که در حد توان می‌کوشد از دایره تنگ و تکراری سریال‌های فارسی متأخر خارج شود.

منبع: همشهری