روشی برای تعیین اختلال شخصیت فرد بر اساس مکالمه یا مکاتبه شناسایی شده است

به گزارش مجله خبری نگار، کلماتی که یک فرد در پیام‌ها، مکالمات و پست‌های رسانه‌های اجتماعی استفاده می‌کند، می‌تواند نشانه‌هایی از اختلالات شخصیتی را آشکار کند - اغلب مدت‌ها قبل از اینکه مشکلات آشکار شوند. به گزارش The Conversation، روانشناسان پس از تجزیه و تحلیل ده‌ها هزار متن با استفاده از روش‌های تحلیل زبان‌شناسی رایانه‌ای به این نتیجه رسیده‌اند.

هر کسی ویژگی‌های شخصیتی دارد: روش‌های پایدار تفکر، احساس و تعامل با جهان. با این حال، گاهی اوقات این ویژگی‌ها بیش از حد انعطاف‌ناپذیر، منفی یا مخرب می‌شوند. در موارد شدید، این ویژگی‌ها به عنوان اختلالات شخصیتی مانند خودشیفتگی، مرزی یا ضداجتماعی شناخته می‌شوند. با این حال، شایع‌تر، انواع خفیف‌تر این اختلالات هستند که تشخیص داده نمی‌شوند، اما همچنان روابط و زندگی عاطفی را پیچیده می‌کنند.

روانشناسان مدت‌هاست می‌دانند افرادی که دچار پریشانی عاطفی هستند، بیشتر از کلمات منفی و ضمایر اول شخص - مانند "من"، "به من" و "خودم" - استفاده می‌کنند. این نشان دهنده‌ی تمرکز بر تجربیات خودشان است. از سوی دیگر، افرادی که ویژگی‌های شخصیتی "تاریک" بارزی دارند، بیشتر به زبان خصمانه، فحش و کلمات خشمگین ("متنفرم"، "من خشمگینم") متوسل می‌شوند، در حالی که کمتر از کلماتی که نشان دهنده‌ی صمیمیت و اجتماع هستند - مانند "ما"، "با هم" و "مال ما" - استفاده می‌کنند.

در یک مطالعه، محققان نوشته‌های ۵۳۰ نفر را که در مورد روابط نزدیک مقاله نوشته بودند، تجزیه و تحلیل کردند. افرادی که اختلالات شخصیتی شدیدتری داشتند، بیشتر از زبان فوری و استرس‌زا ("من نیاز دارم"، "من مجبورم") استفاده می‌کردند، افعال زمان گذشته و کلماتی که نشان دهنده خشم و عصبانیت هستند. با این حال، نوشته‌های آنها به طور قابل توجهی کلمات کمتری مرتبط با دلبستگی و صمیمیت، مانند "عشق" یا "خانواده" داشت.

پروژه دوم نه تنها متون نوشتاری، بلکه رونوشت مکالمات بین زوج‌های عاشق را نیز مورد تجزیه و تحلیل قرار داد، که برخی از آنها به اختلالات شخصیتی مبتلا بودند. حتی در مکالمات روزمره، گفتار آنها حاوی احساسات منفی بیشتری بود و از نظر احساسی "سنگین‌تر" از گروه کنترل بود.

محققان توجه ویژه‌ای به ارتباطات آنلاین داشتند. متن‌های کسانی که مرتباً به خود آسیب می‌زدند، با افزایش منفی‌گرایی، فراوانی انکار‌ها ("من نمی‌توانم"، "هرگز")، ناسزاگویی‌ها و اظهارات مطلق ("همیشه"، "کاملاً") مشخص می‌شد. آنها کمتر از افراد دیگر نام می‌بردند و بیشتر در مورد درد، جراحات و تشخیص‌ها می‌نوشتند.

در یک مطالعه‌ی مداوم که بیش از دو میلیون پست را در بر می‌گیرد، محققان دریافتند که افراد مبتلا به اختلالات شخصیتی به طور قابل توجهی بیشتر احتمال دارد که جملات خود-توصیفی ("من این هستم"، "من احساس می‌کنم"، "وضعیت من") را بیان کنند - و این خود-توصیفی‌ها معمولاً تیره‌تر، شدیدتر و بیشتر بر علائم روانی متمرکز هستند.

چنین مشاهداتی می‌تواند در طیف وسیعی از موقعیت‌ها، از روابط نزدیک گرفته تا ارتباطات آنلاین، مفید باشد. همانطور که محققان خاطرنشان می‌کنند، زبان اغلب حالات عاطفی و مسائل هویتی را قبل از اینکه فرد حتی شروع به بحث مستقیم در مورد آنها کند، آشکار می‌کند.