یک روش ساده برای راحت‌تر کردن انجام شنا سوئدی برای زنان شناسایی شده است

به گزارش مجله خبری نگار، زنان اغلب انجام شنا سوئدی کلاسیک را دشوارتر می‌دانند و این فقط به دلیل سطح آمادگی جسمانی آنها نیست. تحقیقات نشان داده است که دلیل آن در آناتومی آنها نهفته است و تغییر جزئی در تکنیک می‌تواند انجام این تمرین را به میزان قابل توجهی آسان‌تر کند.

این یک تکنیک ساده است: به جای حالت معمول دست که رو به جلو است، انگشتان به سمت بیرون قرار می‌گیرند. این تغییر در رسانه‌های اجتماعی محبوب شده است - و همانطور که معلوم شد، توضیحی علمی دارد.

لگن نقش کلیدی ایفا می‌کند. زنان لگن پهن‌تری نسبت به مردان دارند که بر زاویه بین شانه و ساعد - به اصطلاح زاویه حمل - تأثیر می‌گذارد. در زنان، این زاویه حدود ۱۵ درجه و در مردان حدود ۱۰ درجه است.

این زاویه نحوه عملکرد عضلات و نحوه توزیع بار را تعیین می‌کند. با شنا سوئدی کلاسیک، حرکت می‌تواند برخلاف بیومکانیک طبیعی بدن زن باشد. چرخش مچ دست، مسیر فیزیولوژیکی‌تری را فراهم می‌کند، فشار روی مفاصل را کاهش می‌دهد و تمرین را آسان‌تر می‌کند.

یکی دیگر از عواملی که بر تکنیک تأثیر می‌گذارد این است که زنان معمولاً رباط‌ها و تاندون‌های الاستیک بیشتری دارند. این امر امکان تحرک بیشتر را فراهم می‌کند، اما اگر حرکت در موقعیت نامناسب انجام شود، خطر کشیدگی مفاصل را نیز افزایش می‌دهد.

ساختار بالاتنه نیز نقش دارد: مردان به طور متوسط ​​​​بالاتنه بزرگتر و توده عضلانی بیشتری دارند، که باعث می‌شود تمرینات بالاتنه، از جمله شنا سوئدی، انرژی کمتری مصرف کند.

متخصصان خاطرنشان می‌کنند که این تفاوت‌ها نه تنها در شنا سوئدی اهمیت دارند، بلکه زنان به دلیل تحرک بیشتر و ثبات کمتر، بیشتر در معرض آسیب‌های شانه قرار دارند. این امر به ویژه در مورد تمریناتی که با بالا بردن دست‌ها انجام می‌شوند، مانند پرس سینه یا فلای، صادق است.

در چنین مواردی، توصیه می‌شود گزینه‌های ملایم‌تری را انتخاب کنید: فر کردن با دمبل با گرفتن خنثی، پرس‌های نشسته یا تمریناتی با دامنه کمتر.

آناتومی بدن نیز بر تمرینات پایین‌تنه تأثیر می‌گذارد. به دلیل لگن پهن‌تر، زنان زاویه Q بزرگتری دارند - زاویه بین استخوان ران و ساق پا. این می‌تواند خطر آسیب‌دیدگی زانو را افزایش دهد، به خصوص در پرش‌ها، اسکات‌ها و لانژها.

برای کاهش فشار، متخصصان توصیه می‌کنند پا‌های خود را کمی به سمت بیرون (حدود ۳۰ درجه) بچرخانید و مطمئن شوید که زانوهایتان به سمت داخل خم نمی‌شوند.

در مجموع، دانشمندان تأکید می‌کنند که تنظیمات جزئی در تکنیک، با در نظر گرفتن ویژگی‌های آناتومیکی، نه تنها می‌تواند اثربخشی آموزش را بهبود بخشد، بلکه خطر آسیب‌دیدگی را نیز به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد.