دانشمندان کاهش غیرطبیعی چربی را با ابتلا به دیابت مرتبط دانسته‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، بافت چربی اغلب دشمن اصلی سلامت در نظر گرفته می‌شود، اما یک مطالعه جدید توسط دانشمندان آمریکایی نشان می‌دهد که وضعیت بسیار پیچیده‌تر است. کارشناسان کشف کرده‌اند که از دست دادن نوع خاصی از بافت چربی می‌تواند متابولیسم را مختل کند و منجر به ایجاد دیابت و بیماری کبد چرب شود. این مطالعه که در مجله Medical Xpress منتشر شده است، همچنین به توضیح این موضوع کمک می‌کند که چرا افراد مبتلا به یک اختلال ارثی نادر که باعث از دست دادن چربی زیر جلدی می‌شود، اختلالات متابولیکی شدیدی را تجربه می‌کنند. ایزوستیا در مورد نقش بافت چربی در بدن و اینکه چگونه این کشف جدید می‌تواند به توسعه درمان‌ها کمک کند، گزارش می‌دهد.

وقتی صحبت از سلامتی می‌شود، چربی اضافی بدن اغلب با افزایش خطر ابتلا به دیابت، بیماری‌های قلبی عروقی و سایر اختلالات متابولیکی مرتبط است. با این حال، محققان مرکز پزشکی دانشگاه میشیگان کشف کرده‌اند که مشکلاتی نیز می‌توانند در شرایط معکوس - زمانی که بدن نوع خاصی از چربی را از دست می‌دهد - ایجاد شوند.

این مطالعه بر روی لیپودیستروفی نسبی خانوادگی نوع ۲ (FPLD۲) متمرکز بود، یک اختلال ارثی نادر که در آن بافت چربی زیر جلدی به تدریج از بین می‌رود. با وجود کاهش چربی، این بیماران اغلب به دیابت، بیماری کبد چرب و سایر اختلالات متابولیک شدید مبتلا می‌شوند. دانشمندان به دنبال توضیح این پارادوکس بودند.

برای درک علل این بیماری، محققان با غیرفعال کردن ژن مسئول تولید پروتئین لامین A/C در سلول‌های چربی، یک مدل موشی از FPLD۲ ایجاد کردند. جهش در این ژن اغلب در بیماران مبتلا به این نوع لیپودیستروفی یافت می‌شود. سپس نتایج آزمایش با نمونه‌های بافت چربی افراد مبتلا به این بیماری مقایسه شد.

مشخص شده است که سلول‌ها به تدریج توانایی خود را برای ذخیره طبیعی چربی از دست می‌دهند. همزمان، میتوکندری‌های آنها - ساختار‌های سلولی که انرژی تولید می‌کنند - مختل می‌شوند و خود بافت وارد حالت التهاب مزمن می‌شود. در نتیجه، سلول‌های چربی شروع به مردن می‌کنند و زنجیره‌ای از اختلالات متابولیکی را آغاز می‌کنند.

همه این فرآیند‌ها در کنار هم شرایط ایده‌آلی را برای ناسالم شدن بافت چربی و در نهایت ناپدید شدن آن ایجاد می‌کنند.

به گفته دانشمندان، از دست دادن بافت چربی سالم، نه فقط اضافه آن، ممکن است یکی از دلایل اختلالات متابولیک جدی باشد. این امر دیدگاه جدیدی را در مورد نقش چربی در بدن انسان فراهم می‌کند.

نویسندگان این مطالعه تأکید می‌کنند که بافت چربی نباید صرفاً به عنوان محل ذخیره کالری اضافی در نظر گرفته شود. در واقع، این بافت یک اندام فعال است که در تنظیم متابولیسم شرکت می‌کند، به حفظ تعادل انرژی کمک می‌کند و بر عملکرد سایر سیستم‌های بدن تأثیر می‌گذارد.

به همین دلیل است که از دست دادن بافت چربی سالم می‌تواند به اندازه‌ی اضافه‌ی آن عواقب جدی داشته باشد. وقتی آدیپوسیت‌ها - سلول‌های چربی - به درستی عمل نمی‌کنند، بدن توانایی ذخیره و توزیع صحیح چربی را از دست می‌دهد. در نتیجه، لیپید‌ها در مکان‌هایی که نباید، مانند کبد و عضلات، تجمع می‌یابند و خطر بیماری‌های متابولیک را افزایش می‌دهند.

به گفته‌ی پروفسور الیف اورال و یکی از نویسندگان این مطالعه، مطالعه‌ی چنین بیماری‌های نادری به درک بهتر فرآیند‌هایی که در اختلالات متابولیک بسیار شایع‌تر رخ می‌دهند، کمک می‌کند.

این موضوع به راستی اهمیت چربی‌های سالم را برای حفظ متابولیسم طبیعی و عملکردی برجسته می‌کند. مردم دیابت نوع ۲ را به عنوان یک بیماری سلول‌های بتا می‌شناسند، اما در واقع این بیماری، یک بیماری سلول‌های چربی نیز هست.

محققان معتقدند که درک فرآیند‌هایی که منجر به تخریب بافت چربی می‌شوند، می‌تواند کلید توسعه رویکرد‌های جدید برای درمان طیف وسیعی از بیماری‌های متابولیک باشد.

چگونه این کشف به درمان دیابت و بیماری‌های متابولیک کمک خواهد کرد

نویسندگان این مطالعه خاطرنشان می‌کنند که این یافته‌ها نه تنها برای بیماران مبتلا به لیپودیستروفی جزئی خانوادگی مهم هستند، بلکه معتقدند مکانیسم‌های کشف شده ممکن است به دانشمندان کمک کند تا درک بهتری از علت اختلال عملکرد بافت چربی در سایر بیماری‌های متابولیک داشته باشند.

یکی از یافته‌های کلیدی این مطالعه این بود که مشکلات مدت‌ها قبل از ناپدید شدن بافت چربی شروع می‌شوند: در ابتدا، سلول‌ها توانایی عملکرد طبیعی خود را از دست می‌دهند، متابولیسم انرژی آنها مختل می‌شود، التهاب ایجاد می‌شود و سپس مرگ تدریجی آنها رخ می‌دهد. این بدان معناست که درمان‌های بالقوه ممکن است نه با هدف بازیابی بافت از دست رفته، بلکه با هدف حفظ عملکرد آن در مراحل اولیه بیماری انجام شوند.

به گفته محققان، گام بعدی یافتن راه‌هایی برای محافظت از سلول‌های چربی در برابر آسیب و جلوگیری از ایجاد تغییرات پاتولوژیک خواهد بود. اگر چنین رویکرد‌هایی مؤثر واقع شوند، می‌توانند پایه و اساس درمان‌های جدید را نه تنها برای لیپودیستروفی نادر، بلکه برای سایر بیماری‌های مرتبط با اختلالات متابولیک نیز تشکیل دهند.

من معتقدم این کار نمونه‌ای برجسته از همکاری بین یک محقق بالینی درگیر در تحقیقات کاربردی‌سازی و یک فیزیولوژیست شاغل در علوم پایه است. اهمیت بیماران و مشارکت آنها در توسعه درمان‌ها و همچنین تعهد آنها به درک بیماری‌شان، غیرقابل انکار است.

نویسندگان تأکید می‌کنند که این یافته‌ها نیاز به مطالعه بیشتر دارند. با این حال، این مطالعه در حال حاضر اطلاعات جدیدی در مورد نقش بافت چربی در بدن ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که حفظ سلامت نه تنها به میزان چربی، بلکه به توانایی آن در عملکرد صحیح نیز بستگی دارد.