دانشمندان نوع نادری از سیارک را با انقراض دایناسور‌ها مرتبط دانسته‌اند

ساینس دیلی: سیارک نادر عامل انقراض دایناسور‌ها بود

به گزارش مجله خبری نگار، سیارکی که برخورد آن با زمین تقریباً ۶۶ میلیون سال پیش منجر به انقراض جمعی شد، ممکن است متعلق به یک نوع بسیار نادر از کندریت‌های کربنی، از دسته CO۲، باشد. دانشمندان با تجزیه و تحلیل ایزوتوپ‌های نیکل، ترکیب احتمالی این جرم آسمانی را تعیین کردند. این خبر در Science Daily گزارش شد.

بیشتر سیارک در طول برخورد تبخیر شد، بنابراین تنها مقدار کمی از مواد آن در سنگ‌های زمین‌شناسی باقی مانده است. با این حال، ترکیب ایزوتوپی نیکل به محققان اجازه داد تا این سیارک را به عنوان یک کندریت کربنی از کلاس CO۲، که به عنوان کندریت‌های نوع Ornan نیز شناخته می‌شود، طبقه‌بندی کنند.

چنین اجرام آسمانی تفاوت قابل توجهی با شهاب‌سنگ‌هایی دارند که معمولاً در مجموعه‌های موزه‌ها یافت می‌شوند. آنها حاوی مواد فرار نسبتاً کمی از جمله کربن، آب، روی و گوگرد هستند. به گفته یکی از نویسندگان این مطالعه، پروفسور فیلیپ کلایس، این یافته‌ها تصویر کلی از انقراض جمعی را تغییر نمی‌دهند، اما این نظریه را که گوگرد موجود در خود سیارک نقش تعیین‌کننده‌ای داشته است، کمتر محتمل می‌سازند.

دانشمندان معتقدند که عامل اصلی می‌تواند تعداد بسیار زیاد ذرات کوچکی باشد که پس از برخورد به جو پرتاب شده‌اند. این ذرات می‌توانستند نور خورشید را مسدود کرده و باعث خنک شدن شدید جهانی شوند. با این حال، این نتیجه‌گیری تأثیر سنگ‌های حاوی گوگرد در منطقه برخورد را رد نمی‌کند.

منشأ دقیق این سیارک هنوز مشخص نشده است. این سیارک می‌تواند از منطقه‌ای دوردست در منظومه شمسی یا از بخش بیرونی کمربند اصلی سیارک‌ها در نزدیکی مدار مشتری آمده باشد.

کندریت‌های کربنی تقریباً ۵٪ از شهاب‌سنگ‌های یافت‌شده روی زمین را تشکیل می‌دهند. شهاب‌سنگ‌های حاوی CO۲ تنها بخش کوچکی از این گروه را تشکیل می‌دهند. این اجرام جزو قدیمی‌ترین و کم‌تغییرترین انواع ماده باقی‌مانده از تشکیل منظومه شمسی محسوب می‌شوند.

محققان تخمین می‌زنند قطر سیارکی که با زمین برخورد کرد بین ۱۰ تا ۱۵ کیلومتر بوده است. این سیارک با سرعت تقریبی ۶۴۰۰۰ کیلومتر در ساعت در حال حرکت بود و دهانه چیکشلوب را که در زیر شبه جزیره یوکاتان در مکزیک واقع شده است، تشکیل داد. این برخورد منجر به انقراض تقریباً ۷۵٪ از کل گونه‌های روی کره زمین، از جمله همه دایناسور‌های غیر پرنده، شد.

در ۱۵ جولای، مجله Phys تایید سن جهان را بر اساس ستارگان کهکشان راه شیری گزارش داد. طبق این مطالعه، قدیمی‌ترین ستاره تقریباً ۱۳.۷۳ میلیارد سال قدمت دارد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری