ستاره‌شناسان سن جهان را بر اساس ستارگان کهکشان راه شیری تأیید کرده‌اند

قدیمی‌ترین ستاره اکنون ۱۳.۷۳ میلیارد سال قدمت دارد.

به گزارش مجله خبری نگار، ستاره‌شناسان با استفاده از بیش از ۱۵۵۰۰۰ ستاره پیر در کهکشان راه شیری، حداقل سن جهان را تخمین زده‌اند. این نتیجه با مدل استاندارد کیهان‌شناسی که پیش‌بینی می‌کند جهان تقریباً ۱۳.۸ میلیارد سال قدمت دارد، سازگار است. این خبر توسط Phys گزارش شد.

محققان به رهبری ایندرانیل بانیک از دانشگاه پورتسموث در ابتدا ۲۴۷،۱۰۳ زیرغول - ستاره‌هایی که مرحله اصلی زندگی خود را به پایان رسانده‌اند - را انتخاب کردند. پس از بررسی ترکیبات شیمیایی آنها و مقایسه دو روش تعیین سن، نمونه نهایی شامل ۱۵۵،۶۰۰ جرم بود.

دانشمندان سن قدیمی‌ترین ستاره را تقریباً ۱۳.۷۳ میلیارد سال تخمین می‌زنند. با فرض اینکه اولین ستارگان با عمر طولانی تقریباً ۲۰۰ میلیون سال پس از انفجار بزرگ تشکیل شده‌اند، این نتیجه با تخمین پذیرفته شده از سن جهان سازگار است.

این کار مربوط به چیزی است که تنش هابل نامیده می‌شود - اختلاف بین دو روش برای اندازه‌گیری سرعت انبساط جهان. محاسبات مبتنی بر تابش زمینه کیهانی، سن تقریبی ۱۳.۸ میلیارد سال را نشان می‌دهد. اندازه‌گیری‌های محلی مبتنی بر قیفاووسی‌ها و ابرنواخترها، سرعت انبساط بالاتری را نشان می‌دهند که سن تقریبی ۱۲.۵ تا ۱۲.۹ میلیارد سال را نشان می‌دهد.

به گفته نویسندگان، داده‌های به‌دست‌آمده، توضیح این اختلاف را با استفاده از فیزیک جدید که تقریباً در تمام طول تاریخ کیهانی مؤثر بوده است، دشوار می‌کند. به احتمال زیاد، علت در مرحله‌ای نسبتاً دیرهنگام از انبساط جهان پدید آمده یا به یک اثر محلی، مانند موقعیت کهکشان راه شیری در منطقه‌ای با چگالی کم، مربوط می‌شود.

در عین حال، محققان به منابع خطای باقی‌مانده، از جمله معیار‌های انتخاب ستاره، ویژگی‌های مدل‌های ستاره‌ای و تخمین زمان تشکیل آنها اشاره کردند. هر یک از این عوامل، دقت را تقریباً ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلیون سال محدود می‌کند.

در ۱۲ جولای، Phys از کشف جمعیت‌های مختلف سیاه‌چاله‌های در حال ادغام خبر داد. به گفته محققان، یک سناریوی احتمالی شامل دو ستاره عظیم است که با هم تشکیل و تکامل می‌یابند و پس از مرگ آنها سیستم‌های سیاه‌چاله‌ای دوتایی تشکیل می‌شوند. احتمال دیگر شامل خوشه‌های ستاره‌ای متراکم است که در آنها سیاه‌چاله‌های از قبل تشکیل شده می‌توانند به یکدیگر نزدیک شوند و از طریق برهمکنش‌های گرانشی تصادفی، جفت تشکیل دهند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری