اذعان نتانیاهو به خطر پهپاد‌های حزب‌الله؛ معادله فرسایش امنیت اسرائیل

به گزارش مجله خبری نگار، اظهارات اخیر بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم اشغالگر، در مورد دشواری‌های پیش روی اسرائیل در مقابله با پهپاد‌های فیبر نوری که حزب‌الله در درگیری نظامی کنونی از آنها استفاده می‌کند، صرفاً یک اعتراف گذرا به یک چالش امنیتی اضطراری یا آسان نبود، بلکه او این پهپاد‌ها را به عنوان سمی توصیف کرد که به داخل ارتش اسرائیل نفوذ می‌کند و درمان سریعی ندارد.

پشت پرده اذعان نتانیاهو به بن‌بست اسرائیل مقابل پهپاد‌های حزب‌الله

به گزارش المیادین، به نظر می‌رسد که این یک اذعان رسمی درباره ورود اسرائیل به مرحله جدیدی از درگیری، یا جنگی جدید از نوعی متفاوت است؛ مرحله‌ای که بر تبادل آتش با ابزار‌های سنتی شناخته شده در هر درگیری استوار نیست، بلکه بر فرسایش فناوری، روانی و نظامی بلندمدت استوار است.

هنگامی که نتانیاهو از این صحبت می‌کند که مقابله با این نوع پهپاد‌های حزب‌الله به صبر طولانی نیاز دارد، این به طور ضمنی به این معناست که نهاد نظامی اسرائیل تا این لحظه راه حل سریع، فوری یا مؤثری برای این معضل امنیتی که حزب‌الله نظامیان صهیونیست را با آن غافلگیر کرده است، ندارد؛ حتی با وجود برتری فنی که اسرائیل بار‌ها و بار‌ها در منطقه به آن افتخار کرده است.

اظهارات نتانیاهو در این زمینه، باب پرسش‌های مهم و عمیقی را گشود، و شاید برجسته‌ترین سوال در این زمینه این باشد که حزب‌الله چگونه در توسعه این نوع پهپاد‌ها موفق شد؟ و چرا اسرائیل در برابر آن سردرگم به نظر می‌رسد؟ و آیا جنگ واقعاً وارد مرحله‌ای شده است که در آن سیستم‌های فناوری پیشرفته اسرائیل در برابر ابزار‌های کم‌هزینه‌تر و مؤثرتر فرسایش می‌یابند؟ مهم‌تر از همه، آیا ما در برابر یک تحول استراتژیک قرار داریم که ممکن است قواعد درگیری را در کل منطقه بازتعریف کند؟

روشن است که دکترین امنیتی اسرائیل بر یک فرض اساسی ثابت استوار بوده است؛ مبنی بر اینکه برتری تکنولوژیکی برای حل و فصل هر رویارویی آینده کافی است و اسرائیل سیستم‌های دفاعی پیچیده‌ای ساخته و قابلیت‌های عظیمی در جنگ الکترونیک، پارازیت و رصد هوایی توسعه داده است.

همچنین رژیم صهیونیستی میلیارد‌ها دلار در جنگ اطلاعات سایبری و اخیراً در هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری کرده است، اما آنچه امروز در جبهه شمالی اتفاق می‌افتد نشان می‌دهد که خود فناوری می‌تواند به یک بار تبدیل شود؛ به ویژه زمانی که حزب‌الله در ابداع ابزار‌های ساده‌ای موفق شود که از سیستم‌های سنتی در هر جنگی فراتر می‌روند.

پهپاد‌های حزب‌الله چگونه بلای جان صهیونیست‌ها شده‌اند؟

پهپاد‌های فیبر نوری که حزب الله از آنها استفاده می‌کند و سران رژیم اشغالگر از آنها صحبت می‌کنند، بر اساس اصلی نسبتاً متفاوت از پهپاد‌های سنتی عمل می‌کنند. این پهپاد‌ها به طور کامل به ارتباط بی سیم معمول که می‌تواند مورد پارازیت یا رهگیری الکترونیکی قرار گیرد، متکی نیستند، بلکه از سیستم‌های ارتباطی از طریق فیبر نوری یا فناوری‌هایی استفاده می‌کنند که آنها را کمتر در معرض جنگ الکترونیک قرار می‌دهد.

این توضیح دهنده وضعیت نگرانی رژیم صهیونیستی است، زیرا یکی از مهمترین نقاط قوت ارتش رژیم اشغالگر همیشه توانایی مختل کردن ارتباطات در هر رویارویی نظامی بوده است.

خطرناک‌تر از جنبه فنی، بُعد روانی و نظامی تأثیر و کارایی این پهپاد‌ها است. اسرائیل که به تحمیل برتری هوایی مطلق عادت کرده بود، امروز خود را در برابر تهدیدی کوچک، کم‌هزینه و اغلب دشوار برای کشف می‌بیند؛ تهدیدی که قادر است پایگاه‌های نظامی را مختل کند، اهداف حساس را مورد حمله قرار دهد و زندگی روزمره را در شهرک‌های شمالی فلسطین اشغالی مختل کند. در اینجا یک تناقض بزرگ نهفته است: سیستم‌هایی به ارزش میلیارد‌ها دلار در برابر ابزار‌هایی قرار می‌گیرند که ممکن است هزینه آنها فقط چند هزار دلار باشد.

اعتراف نتانیاهو به نیاز به صبر، تنها یک توصیف فنی نیست، بلکه ابعاد سیاسی و نظامی عمیقی دارد. در ذهنیت صهیونیست‌ها، کلمه صبر به این معنی است که جنگ به سرعت حل و فصل نخواهد شد و جبهه داخلی باید فرسایش طولانی مدت را تحمل کند. این یک نکته بسیار حساس برای اسرائیل است که استراتژی امنیتی آن از لحاظ تاریخی بر انجام جنگ‌های برق‌آسا و سریع استوار بوده تا از انتقال نبرد به جبهه داخلی اسرائیل برای مدت طولانی جلوگیری کند.

معادله حزب‌الله در فرسایش تدریجی ارتش صهیونیستی

آنچه امروز در حال وقوع است نشان می‌دهد که حزب‌الله موفق شده معادله‌ای کاملاً متفاوت را تحمیل کند. به جای رویارویی مستقیم سنتی، واضح است که حزب‌الله بر فرسایش تدریجی و مداوم تکیه دارد که بر خسته کردن ارتش، سردرگم کردن شهرک‌نشینان، فرسایش اقتصاد اسرائیل و مجبور کردن سطح سیاسی به ماندن در حالت آماده‌با ش دائمی استوار است.

در این نوع جنگ‌ها، پیروزی به تعداد تانک‌ها یا هواپیما‌ها یا حجم تجهیزات و قدرت نظامی مرتبط نیست، بلکه به توانایی هر طرف برای تحمل زمان، فشار روانی و اقتصادی و سایر پیامد‌ها بستگی دارد. در گوشه دیگر تصویر، اظهارات نتانیاهو درباره خطر پهپاد‌های حزب‌الله، بحران فزاینده اعتماد را در خود اسرائیل آشکار می‌کند.

هنگامی که شهرک نشینان می‌شنوند که نخست‌وزیرشان اعتراف می‌کند راه حل فوری برای پهپاد‌های حزب‌الله وجود ندارد، این مستقیماً بر احساس ناامنی آنها تأثیر می‌گذارد. اسرائیل که همیشه این ایده را ترویج می‌کرد که ارتشش راه حل‌های جادویی برای هر تهدیدی دارد، امروز با واقعیتی رو‌به‌رو است که نشان می‌دهد ارتش اسرائیل با مقاومتی مواجه شده که به سرعت در حال تکامل است، از تجربیات گذشته خود درس گرفته و دائماً به دنبال شکاف در سیستم امنیتی اسرائیل است.

همچنین، این تحولات نشان دهنده یک تغییر مهم در ماهیت جنگ‌های مدرن در منطقه است و جنگ‌ها دیگر فقط به ارتش‌های منظم بزرگ یا سلاح‌های سنگین متکی نیستند، بلکه فناوری کم هزینه نقش حیاتی و مؤثری در آنها ایفا می‌کند.

پهپاد‌های کوچک، جنگ سایبری، و همراه با آن استفاده از هوش مصنوعی و سیستم‌های ارتباطی جایگزین، به ابزار‌هایی تبدیل شده‌اند که قادرند به تدریج موازنه قوا را در هر جنگ نظامی یا رویارویی موجود تغییر دهند. در این زمینه، اسرائیل با یک معضل پیچیده رو‌به‌رو است.

فرسایش و نگرانی دائمی در جبهه داخلی اسرائیل

رژیم صهیونیستی از یک سو نمی‌تواند این تهدید فزاینده را نادیده بگیرد و از سوی دیگر، می‌داند که هر رویارویی گسترده با حزب الله بسیار پرهزینه خواهد بود، به ویژه در سایه بحران‌های داخلی که اسرائیل از زمان جنگ غزه تا امروز از نظر سیاسی، اقتصادی و نظامی تجربه می‌کند. بنابراین، صحبت نتانیاهو در مورد صبر ممکن است تلاشی برای آماده سازی افکار عمومی اسرائیل برای احتمال ادامه فرسایش طولانی مدت بدون دستیابی به یک نتیجه روشن در جبهه شمالی با حزب الله باشد.

یک مسئله مهم در این زمینه وجود دارد و آن، این است که موضوع فقط به توانایی‌های نظامی مربوط نمی‌شود، بلکه به موازنه بازدارندگی نیز مربوط می‌شود. هنگامی که حزب الله موفق می‌شود با ابزار‌های نسبتاً محدود، وضعیت نگرانی دائمی را به جبهه داخلی اسرائیل تحمیل کند، یک پیام استراتژیک ارسال می‌کند؛ مبنی بر اینکه برتری اسرائیل دیگر مانند گذشته مطلق نیست، و این پیام تأثیری فراتر از مرز‌های لبنان دارد، زیرا توسط سایر قدرت‌های منطقه‌ای که این تجربه را الگویی برای امکان مقابله با برتری نظامی اسرائیل با ابزار‌های غیرسنتی و کم هزینه می‌دانند، به دقت رصد می‌شود.

همچنین، جنگ کنونی، محدودیت‌های نیروی هوایی رژیم صهیونیستی را آشکار می‌کند. با وجود شدت حملات هوایی و قابلیت‌های اطلاعاتی پیشرفته، اسرائیل همچنان در از بین بردن کامل توانایی‌های حزب‌الله یا جلوگیری دائمی از پرتاب پهپاد‌ها با مشکل مواجه است. این امر یادآور درس‌های جنگ‌های فرسایشی گذشته است، جایی که مشخص شد قدرت نظامی به تنهایی برای حل و فصل رویارویی‌ها با حزب‌الله که امروز به ابزار‌ها و تاکتیک‌های جدیدی متکی است، کافی نیست.

از زاویه‌ای دیگر، هنگامی که تمرکز بر چگونگی مهار تهدیدات و درخواست صبر به جای پایان دادن به آنها قرار می‌گیرد، این بدان معناست که موازنه ابتکار عمل دیگر به طور کامل در دست اسرائیل نیست، و این یک نکته بسیار مهم در هر درگیری است؛ زیرا طرفی که ریتم نبرد را تحمیل می‌کند، اغلب از یک مزیت استراتژیک برخوردار است، حتی اگر موازنه قوا نابرابر باشد.

این تحولات را نمی‌توان از بستر منطقه‌ای گسترده‌تر جدا کرد، زیرا منطقه شاهد رقابتی فزاینده در توسعه ابزار‌های جنگی غیرسنتی، چه از طریق پهپاد‌ها و چه موشک‌های دقیق و فناوری‌های جنگ الکترونیک است. آنچه امروز در مرز‌های لبنان اتفاق می‌افتد، ممکن است نمونه اولیه‌ای برای جنگ‌های آینده باشد که کم هزینه‌تر و مؤثرتر از سلاح‌های سنتی سنگین هستند.

نابودی ستون دکترین امنیتی اسرائیل

در مقابل، اشغالگران صهیونیست می‌دانند که مقابله با این چالش نیازمند سرمایه‌گذاری‌های عظیم و توسعه مستمر سیستم دفاعی است، اما مشکل اسرائیل اینجاست که مقاومت اسلامی در لبنان برای دستیابی به این تأثیر، نیازی به صرف این حجم از هزینه‌ها ندارد.

این همان معضل فرسایش فناوری است، که طرف برتر، خود را مجبور به صرف منابع عظیم برای مقابله با ابزار‌های نسبتاً ساده، اما مؤثر و کارآمد می‌بیند، و این همان چیزی است که در تجربه مقاومت فلسطین اتفاق افتاد؛ زمانی که فلسطینی‌ها سلاح یاسین ۱۰۵ را در طول جنگ غزه توسعه دادند، که یک نسخه توسعه یافته است که قابلیت‌های سلاح کورنت را شبیه سازی می‌کند، و تأثیر زیادی در مقابله با سلاح زرهی اسرائیل داشت.

اظهارات نتانیاهو و اعتراف به دشواری مقابله با پهپاد‌های حزب‌الله، بیش از یک ملاحظه نظامی حاشیه‌ای به نظر می‌رسد، بلکه نشانه‌ای از یک تغییر عمیق در ماهیت درگیری جاری بین حزب الله و اسرائیل است. رژیم صهیونیستی که همیشه به بازدارندگی سریع و برتری فنی متکی بود، امروز خود را در برابر یک جنگ آهسته و باز به روی احتمالات طولانی ناتوان می‌بیند.

در این میان، پهپاد‌های فیبر نوری فقط یک سلاح جدید نیستند، بلکه نمادی از یک مرحله کامل هستند که در آن ایده حل و فصل سریع که اساس و ستون دکترین امنیتی اسرائیل را برای دهه‌ها تشکیل می‌داد، در حال فرسایش است. واضح است که رویارویی وارد عصر جنگ‌های هوشمند کم‌هزینه شده است؛ جایی که یک هواپیمای کوچک می‌تواند یک ارتش کامل را گیج کند و یک فناوری ساده می‌تواند در پیشرفته‌ترین سیستم‌ها شکاف ایجاد کند.

در این صحنه، اسرائیل با چالشی رو‌به‌رو است که نه تنها به چگونگی سرنگونی پهپاد‌ها مربوط می‌شود، بلکه به چگونگی بازیابی تصویر بازدارندگی که به تدریج تحت فشار جنگ فرسایش فناوری فرسوده و از بین رفته است، نیز مرتبط می‌شود.

با این نوع جدید از رویارویی، حزب‌الله توانست اسرائیل را وارد نوع متفاوتی از جنگ کند که عنوان آن فرسایش فناوری به وسیله پهپاد‌ها است، نه به این دلیل که این پهپاد‌ها برتری فناوری مطلق دارند، بلکه به این دلیل که موفق شدند به خطرناک‌ترین نقطه ضعف در دکترین نظامی اسرائیل ضربه بزنند.

در اینجا منظور ما، هزینه بالا در مقابل تهدید کم‌هزینه است و ارتش اشغالگر خود را مجبور می‌بیند که سیستم‌های دفاعی پیچیده و پرهزینه را به صورت شبانه‌روزی فعال کند و از ابزار‌های رهگیری و رصد پیشرفته برای مقابله با این نوع پهپاد‌ها استفاده کند.

این معادله به خودی خود شکل واضحی از فرسایش را نشان می‌دهد، و خطرناک‌تر اینکه پهپاد‌های حزب‌الله نه تنها به عنوان یک سلاح تهاجمی، بلکه به عنوان یک سلاح فرسایشی بلندمدت عمل می‌کنند. پهپادها، اسرائیل را مجبور می‌کنند تا منابع دفاعی خود را مصرف کند و آن را مجبور به توسعه راه‌حل‌های فنی جدید به طور مداوم می‌کند، در حالی که فشار‌ها بر جبهه داخلی، اقتصاد و ارتش به طور همزمان افزایش می‌یابد.

این روند توضیح می‌دهد که چرا نتانیاهو می‌گوید مقابله با پهپاد‌های حزب‌الله نیاز به صبر دارد؛ زیرا مشکل صرفا یک رویداد امنیتی گذرا نیست، بلکه یک چالش ساختاری است که روزانه تکرار می‌شود و به تدریج سیستم اسرائیل را فرسایش می‌دهد.

آنچه امروز اتفاق می‌افتد را نمی‌توان تنها به عنوان یک نبرد میدانی محدود خواند، بلکه یک تحول استراتژیک گسترده‌تر است؛ جایی که مقاومت اسلامی در لبنان در تلاش است تا معادله‌ای را تحمیل کند که بر فرسایش برتری اسرائیل استوار است. از این رو، پهپاد‌های حزب‌الله در داخل سیستم اسرائیل، فرسایش مداوم و در عین حال پرهزینه‌ای را تحمیل می‌کنند.