توهمات گذرا ممکن است به طور موقت بر رشد مغز جوانان تأثیر بگذارند

به گزارش مجله خبری نگار، این مطالعه توسط محققانی از دانشگاه والادولید اسپانیا، مرکز تحقیقات تصویربرداری مغز در دانشگاه کاردیف و کالج دانشگاهی لندن، با استفاده از تکنیک‌های تصویربرداری تشدید مغناطیسی و مدل‌های یادگیری ماشینی برای تجزیه و تحلیل ساختار مغز و تخمین سن بیولوژیکی انجام شد.

«سن مغز» با مقایسه تصاویر مغز با سن تقویمی واقعی فرد اندازه‌گیری می‌شود و تفاوت بین آنها به عنوان «شکاف سنی مغز» شناخته می‌شود که شاخصی از سطح بلوغ یا پیری زودرس مغز است.

دکتر پدرو لوک لاگونا، از مرکز تحقیقات تصویربرداری مغز در دانشگاه کاردیف، توضیح داد که تحقیقات قبلی نشان داده است که برخی از بیماری‌های پزشکی مانند اسکیزوفرنی، میگرن مزمن و فشار خون بالا با افزایش سن ظاهری مغز مرتبط هستند و خاطرنشان کرد که تجربیات روان‌پریشی حدود ۷٪ از جوانان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و اغلب کوتاه‌مدت هستند و لزوماً به معنای ابتلای آنها به بیماری روانی نیستند.

او افزود که رابطه بین این تجربیات و پیری مغز مشخص نیست، و همین امر محققان را بر آن داشت تا تأثیر آنها را بر روند رشد مغز در اوایل و اواخر جوانی مطالعه کنند.

این تیم یک مدل یادگیری ماشینی را با استفاده از بیش از ۲۶۰۰ تصویر مغز آموزش داد و سپس آن را روی داده‌های شرکت‌کنندگان در مطالعه طولی والدین و کودکان آون (ALSPAC؛ "کودکان دهه ۱۹۹۰") اعمال کرد. نمونه شامل ۲۴۵ بزرگسال جوان در دهه بیست سالگی، ۲۷۹ نفر در دهه سی سالگی و ۱۱۳ شرکت‌کننده بود که در هر دو مرحله مورد بررسی قرار گرفتند.

نتایج نشان داد که مغز جوانان بیست و چند ساله که علائم شبه روان‌پریشی را گزارش کرده بودند، به طور قابل توجهی پیرتر از سن تقویمی آنها به نظر می‌رسید، که نشان دهنده تغییرات اولیه در رشد مغز در شروع بزرگسالی است.

در مقابل، هیچ تفاوت آماری معنی‌داری بین دو گروه در سن سی سالگی ثبت نشد، که نشان می‌دهد این تغییرات ممکن است موقتی باشند، یا اینکه مغز بعداً به روند طبیعی خود باز می‌گردد.

محققان همچنین خاطرنشان کردند که با افزایش شدت تجربیات روان‌پریشی، شکاف سنی مغز تمایل به افزایش دارد.

پروفسور درک جونز، مدیر مرکز تحقیقات تصویربرداری مغز در دانشگاه کاردیف، گفت که مغز این جوانان در مراحل اولیه در مقایسه با همسالانشان بالغ‌تر به نظر می‌رسد، اما این تفاوت به مرور زمان کاهش می‌یابد که نشان‌دهنده تفاوت در زمان‌بندی یا سرعت رشد است، نه شتاب دائمی در پیری مغز.

او تأکید کرد که این یافته‌ها اهمیت ادامه تحقیقات در مورد مسیر‌های رشد مغز در جوانانی که تجربیاتی شبیه به روان‌پریشی را تجربه می‌کنند، برجسته می‌کند و خواستار مطالعات گسترده‌تر و متنوع‌تری برای درک اثرات بالقوه بلندمدت آن است.

این مطالعه در مجله «روانپزشکی زیستی - علوم باز جهانی» منتشر شده است.

منبع: مدیکال اکسپرس