شواهدی از آب پایدار و سیستم‌های زیرسطحی باستانی در دهانه جزرو مریخ کشف شد

به گزارش مجله خبری نگار، مریخ‌نورد پرسویرنس ناسا دو نوع محیط آبی را در دهانه جزرو در مریخ کشف کرد: سیستم‌های آب زیرزمینی و یک خط ساحلی باستانی. این کشف نشان می‌دهد که آب در مریخ به طور متناوب وجود نداشته، بلکه برای مدت طولانی ادامه داشته است و شرایط بالقوه قابل سکونت برای مدت طولانی‌تری وجود داشته و قدیمی‌تر از آن چیزی است که قبلاً تصور می‌شد.

این مطالعه که توسط یک تیم علمی بین‌المللی به رهبری کالج امپریال لندن انجام و در مجله JGR Planets گزارش شده است، بر لایه حاشیه‌ای (جانبی)، یک ساختار زمین‌شناسی که در امتداد شیب داخلی دهانه قرار دارد، متمرکز شده است. مریخ‌نورد پرسویرنس این منطقه را با تصاویر با وضوح بالا در طول تقریباً یک سال، بین سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴، مستند کرد.

منشأ این لایه مدت‌هاست که مورد بحث بوده است. برخی از دانشمندان معتقد بودند که این لایه یک سازند رسوبی مرتبط با یک دریاچه باستانی است، در حالی که برخی دیگر آن را ماگمایی می‌دانستند که از گدازه‌های جامد شده‌ای تشکیل شده که بعداً تحت تأثیر آب قرار گرفته‌اند. تجزیه و تحلیل‌ها هر دو تفسیر را تأیید کرده است؛ بیشتر این سنگ در واقع آذرین است، احتمالاً بقایای یک دریاچه گدازه یا یک توده بزرگ ماگما. با این حال، این سنگ‌ها متعاقباً در مدت زمان طولانی با آب‌های زیرزمینی غنی از دی اکسید کربن واکنش نشان دادند و کریستال‌های الیوین را به کربنات‌های آهن و منیزیم تبدیل کردند - مواد معدنی که در زمین به دلیل توانایی‌شان در حفظ آثار شیمیایی محیط و ترکیبات آلی شناخته شده‌اند.

این سیستم‌های زیرزمینی به طور بالقوه محیط‌های قابل سکونتی هستند، زیرا میکروارگانیسم‌های روی زمین اغلب در چنین محیط‌های هیدروترمالی رشد می‌کنند.

این کاوشگر همچنین ردپایی از آب را در لایه‌های پایینی سازند و همچنین لایه‌هایی از ماسه‌سنگ دانه‌گرد را آشکار کرد، که از ویژگی‌های بارز مناطق ساحلی است که در آنها امواج مداوم، ماسه‌ها را غربال می‌کنند. به عبارت دیگر، پرسویرنس یک ساختار زمین‌شناسی را شناسایی کرد که به طرز چشمگیری شبیه به یک ساحل باستانی است.

این لایه در زیر دلتای رودخانه‌ای قرار دارد که به دریاچه جزرو می‌ریخته است و نشان‌دهنده وجود یک توده آب پایدار با خط ساحلی قبل از تشکیل دلتا است و به این معنی است که تاریخ آبزیان این دهانه زودتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد، آغاز شده است.

علاوه بر این، این تیم داده‌های بیشتری از بخش‌های بالایی دره رودخانه خشک که زمانی دریاچه را تغذیه می‌کرد، به دست آورد، جایی که لایه‌های ضخیمی از شیل، سنگی که معمولاً در کف آب‌های راکد یافت می‌شود، کشف شد. محققان معتقدند که این دره زمانی توسط یک مانع طبیعی مسدود شده بود و دریاچه دیگری در بالادست آن وجود داشته است.