یک مطالعه نگران‌کننده نشان می‌دهد که بمب‌های ساعتی ویروسیِ نادیده گرفته شده می‌توانند سلامت جهانی را تهدید کنند

به گزارش مجله خبری نگار، محققان تأکید کردند که ویروس آنفولانزای نوع D و ویروس کرونای سگی در صورت ادامه نظارت و تشخیص ضعیف، می‌توانند تهدیدی برای سلامت جهانی باشند و به طور بالقوه شرایطی را برای انتقال گسترده آنها در بین انسان‌ها فراهم کنند.

این مطالعه توضیح داد که این دو ویروس دارای ویژگی‌هایی هستند که آنها را قادر می‌سازد با توجه به تلاش‌های محدود انجام شده برای نظارت و پیشگیری از آنها، به سرعت تکامل یافته و باعث شیوع بیماری‌های همه‌گیر شوند.

دکتر جان لدنیکی، یکی از نویسندگان این مقاله از دانشگاه فلوریدا، اظهار داشت که بررسی تحقیقات منتشر شده نشان می‌دهد که این دو ویروس تهدیدی مستقیم برای سیستم تنفسی انسان هستند و افزود که واکنش علمی و پیشگیرانه به آنها همچنان محدود است. وی خاطرنشان کرد که با توجه به عدم مصونیت جمعی در برابر آنها، توانایی آنها در شیوع آسان بین افراد می‌تواند منجر به همه‌گیری یا پاندمی شود.

این مطالعه نشان داد که ویروس آنفولانزای نوع D که در سال ۲۰۱۱ کشف شد، در ابتدا با عفونت در خوک‌ها و گاو‌ها مرتبط بود و سپس در سایر حیوانات وحشی و اهلی مانند گوزن، زرافه، کانگورو و طیور شناسایی شد. اعتقاد بر این است که این ویروس در بیماری‌های تنفسی گاو‌ها نقش دارد و سالانه حدود ۱ میلیارد دلار برای صنعت دامداری ایالات متحده هزینه دارد.

تحقیقات قبلی انجام شده روی کارگران دامداری در کلرادو و فلوریدا نشان داد که تقریباً ۹۷٪ از آنها آنتی‌بادی‌های ویروس را در بدن خود دارند که نشان دهنده قرار گرفتن در معرض این ویروس بدون نشان دادن علائم واضح است. محققان بر ظرفیت بالای این ویروس برای جهش تأکید می‌کنند، به ویژه پس از شناسایی سویه‌ای در چین که قادر به انتقال انسان به انسان است.

در مورد ویروس کرونای سگ‌ها، محققان خاطرنشان کردند که موارد ابتلای انسانی محدودی وجود داشته است، اما عدم آزمایش روتین برای آن، میزان واقعی شیوع آن را ناشناخته می‌کند.

لدنیکی توضیح داد که این عدم تشخیص ممکن است منجر به دست کم گرفتن شدت آن شود.

ویروس کرونای سگ‌ها معمولاً باعث بیماری روده در سگ‌ها می‌شود و با ویروسی که باعث کووید-۱۹ می‌شود متفاوت است، اما موارد نادری در جنوب شرقی آسیا آن را به عفونت‌های جدی انسانی و ذات‌الریه که نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارد، مرتبط دانسته است.

در سال ۲۰۲۱، تیمی از دانشگاه فلوریدا گونه‌ای از این ویروس را از یکی از اعضای کادر پزشکی که از هائیتی بازمی‌گشت، جدا کردند و آن را HuCCoV_Z۱۹Haiti نامیدند. در همان سال، محققان دانشگاه تگزاس از کشف گونه دیگری به نام CCoV-HuPn-۲۰۱۸ در کودکی در مالزی خبر دادند که تقریباً مشابه گونه اول بود.

از آن زمان، این گونه در تایلند، ویتنام و ایالت آرکانزاس آمریکا شناسایی شده است که توانایی آن را در گسترش در سراسر قاره‌ها تأیید می‌کند.

محققان تأکید کردند که این تحولات درس‌های همه‌گیری‌های گذشته را به یاد می‌آورند و تأکید کردند که عدم آمادگی می‌تواند به ویروس‌های نوظهور اجازه دهد تا به شیوع گسترده تبدیل شوند. آنها خواستار تقویت سیستم‌های نظارت بر سلامت، توسعه ابزار‌های تشخیصی و تسریع تلاش‌های تحقیقاتی برای تولید درمان‌ها و واکسن‌های بالقوه شدند.

این مطالعه با تأکید بر این نکته نتیجه‌گیری کرد که دانش فعلی در مورد اپیدمیولوژی این ویروس‌ها و علائم بالینی آنها همچنان محدود است، اما داده‌های موجود نشان می‌دهد که آنها یک تهدید واقعی برای سلامت عمومی هستند.

این مطالعه در مجله «بیماری‌های عفونی نوظهور» منتشر شده است.

منبع: مدیکال اکسپرس