ژنی مرتبط با باروری، به سلول‌های سرطانی مغز توانایی شگفت‌انگیزی برای زنده ماندن می‌دهد!

به گزارش مجله خبری نگار، این تومور تهاجمی، با میانگین نرخ بقای تنها حدود ۱۵ ماه، یکی از مقاوم‌ترین سرطان‌ها به درمان است و بیش از ۱۲۵۰ آزمایش بالینی در طول دو دهه گذشته نتوانسته‌اند به بهبود قابل توجهی در شانس بهبودی بیماران دست یابند.

پارادوکس علمی در این واقعیت نهفته است که سلول‌های سرطانی برای بقای خود به ژنی وابسته‌اند که قبلاً فقط به خاطر نقشش در باروری و تولید مثل شناخته می‌شد. در طول شیمی‌درمانی، گروه کوچکی از سلول‌های مقاوم، که به عنوان "سلول‌های پایدار" شناخته می‌شوند، از ژن PRDM۹ که معمولاً در مراحل اولیه رشد تخمک و اسپرم فعال است، سوءاستفاده می‌کنند.

این ژن به عنوان یک سپر محافظ عمل می‌کند و تولید کلسترولی را تحریک می‌کند که از سلول‌های سرطانی محافظت می‌کند و به آنها اجازه می‌دهد تا قبل از بازسازی تومور، از درمان جان سالم به در ببرند.

پروفسور لنکا مونوز، محقق ارشد مرکز چارلز پرکینز در دانشگاه سیدنی، اهمیت این کشف را توضیح می‌دهد و می‌گوید: «این اولین باری است که ما ارتباط مستقیمی بین یک ژن مرتبط با باروری و عود سرطان کشف کرده‌ایم. ما ترفند بقا مورد استفاده آخرین سلول‌های سرطانی مقاوم را کشف کرده‌ایم و اکنون در حال یافتن راه‌هایی برای غیرفعال کردن آن هستیم.»

این تیم تحقیقاتی در حال حاضر با شرکت بیوتکنولوژی استرالیایی Centara برای توسعه دارو‌هایی که ژن PRDM۹ را مهار می‌کنند، همکاری می‌کند تا آنها را برای آزمایش روی مدل‌های حیوانی آماده کند، با این امید که بعداً به آزمایش‌های بالینی روی انسان منتقل شود.

آزمایش‌های اولیه نتایج امیدوارکننده‌ای را نشان دادند، زیرا مهار این ژن یا محروم کردن سلول‌ها از کلسترول، سلول‌های مقاوم را در شرایط آزمایشگاهی از بین برد. هنگامی که این استراتژی با شیمی‌درمانی مرسوم ترکیب شد، میزان بقا در مطالعات موش‌ها به طور قابل توجهی بهبود یافت.

این تیم همچنین یک داروی شیمی‌درمانی جدید به نام WJA۸۸ توسعه داد که توانایی نفوذ به مغز را دارد. هنگامی که این دارو همراه با دارو‌های کاهنده کلسترول که قبلاً تأیید شده بودند، استفاده شد، مشاهده شد که تومور‌ها را کوچک کرده و طول عمر مدل‌های آزمایشگاهی را افزایش می‌دهد و عوارض جانبی محدودی دارد.

محققان امیدوارند که تأثیر این کشف به سایر انواع سرطان مقاوم به درمان نیز گسترش یابد، زیرا آنها قصد دارند در مرحله بعدی تحقیقات خود، همین مکانیسم را در مبارزه با سرطان تخمدان آزمایش کنند.

این پیشرفت علمی، اهمیت تغییر رویکرد در تحقیقات سرطان را برجسته می‌کند، به این صورت که تمرکز از تومور اولیه به مطالعه سلول‌های مقاوم نادر که مسئول عود بیماری هستند، تغییر یابد و درک شود که پس از پایان درمان، نه فقط در طول آن، چه اتفاقی می‌افتد.

اگرچه آزمایش‌های انسانی هنوز سال‌ها طول می‌کشد و نیاز به آزمایش‌های گسترده ایمنی و اثربخشی دارد، اما این کشف نشان‌دهنده‌ی کورسوی امیدی واقعی در مواجهه با تومور مغزی بدخیمی است که جان صد‌ها هزار نفر را در سراسر جهان گرفته است و ممکن است افق‌های جدیدی را باز کند که آینده‌ی درمان تومور‌های جامد را به طور اساسی تغییر دهد.

منبع: مدیکال اکسپرس