پزشکان تأثیر خوردن میان وعده در اواخر شب بر قلب را توضیح می‌دهند

پزشکان تأثیر خوردن میان وعده در اواخر شب بر قلب را توضیح می‌دهند

به گزارش مجله خبری نگار، خوردن تنقلات شبانه لزوماً منجر به افزایش وزن نمی‌شود، اما می‌تواند متابولیسم کربوهیدرات و چربی را تغییر دهد و همچنین بر فشار خون، ضربان قلب و خواب تأثیر بگذارد.  داریا خایکینا، متخصص غدد درون‌ریز از کلینیک کودکان SM و یولیا موریاکووا، متخصص قلب از مرکز بهداشت اسکاندیناوی، با ایزوستیا در مورد اینکه چرا بدن غذا را در شب به طور متفاوتی پردازش می‌کند، اینکه آیا خوردن منظم غذا قبل از خواب برای قلب مضر است یا خیر، و نحوه برنامه‌ریزی شام صحبت کردند.

چرا بدن شب‌ها غذا را به طور متفاوتی پردازش می‌کند؟

متابولیسم در عصر و شب متوقف نمی‌شود، اما بدن منابع را به طور متفاوتی تخصیص می‌دهد. به دلیل ریتم‌های شبانه‌روزی، حساسیت بافت به انسولین در بسیاری از افراد کاهش می‌یابد و توانایی مدیریت بار‌های کربوهیدرات مختل می‌شود. بنابراین، وعده غذایی یکسانی که در طول روز و قبل از خواب خورده می‌شود، می‌تواند پاسخ‌های گلوکز متفاوتی ایجاد کند. با این حال، این ادعا که خوردن غذا در اواخر شب لزوماً باعث افزایش شدید انسولین می‌شود، کاملاً دقیق نیست.

خائیکینا خاطرنشان کرد: «در دوره‌هایی که ملاتونین به طور طبیعی بالا می‌رود، ترشح انسولین ممکن است برعکس، اثربخشی کمتری داشته باشد. در نتیجه، سطح گلوکز پس از صرف غذا برای مدت طولانی‌تری بالا می‌ماند.»

این متخصص همچنین این تصور را که خوردن تنقلات در اواخر شب تولید ملاتونین و کورتیزول را مختل می‌کند، رد کرد. نور، به ویژه نور شدید عصر، همچنان تنظیم‌کننده اصلی ملاتونین است. زمان صرف غذا به عنوان سیگنالی برای ساعت‌های داخلی کبد، پانکراس و بافت چربی عمل می‌کند و اگر فردی طبق یک برنامه بخوابد و طبق برنامه دیگری غذا بخورد، ساعت‌های بیولوژیکی مرکزی و محیطی می‌توانند از هماهنگی خارج شوند. این امر در کارگران شب و کارگران شیفتی بیشتر مشهود است و اختلالات شبانه‌روزی با افزایش خطر چاقی، دیابت و بیماری‌های قلبی عروقی مرتبط است.

بعد از غذا خوردن چه اتفاقی برای فشار خون و نبض می‌افتد؟

بعد از غذا خوردن، خون بیشتری به معده و روده‌ها جریان می‌یابد تا هضم غذا را پشتیبانی کند و قلب با این حجم کار سازگار می‌شود: ضربان قلب ممکن است افزایش یابد. این یک واکنش طبیعی است، بنابراین نامیدن هر میان وعده آخر شب به عنوان یک بار عظیم، اغراق‌آمیز خواهد بود. اندازه وعده، ترکیب غذا و سلامت فرد، همگی از عوامل مؤثر هستند.

موریاکووا توضیح داد: «بعد از غذا خوردن، فشار خون حتی ممکن است افت کند. رگ‌های خونی روده گشاد می‌شوند و جریان خون را افزایش می‌دهند و قلب ممکن است برای پشتیبانی از جریان خون به سایر اندام‌ها، سریع‌تر بتپد.»

پرخوری قبل از خواب می‌تواند منجر به سنگینی معده، سوزش سر دل و مشکل در به خواب رفتن شود. حتی پس از رفتن به رختخواب، این ناراحتی با خواب طبیعی تداخل دارد. وزن ممکن است ثابت بماند، اما عدم وجود وزن اضافی به این معنی نیست که فشار خون، ضربان قلب و الگو‌های خواب تحت تأثیر غذا خوردن در اواخر شب قرار نمی‌گیرند.

با این حال، افزایش شبانه فشار خون را نمی‌توان صرفاً با جریان خون به معده توضیح داد: در فرد مبتلا به فشار خون بالا، مصرف بیش از حد نمک، بیماری کلیوی، آپنه خواب یا کنترل ناکافی فشار خون در طول درمان ممکن است از عوامل مؤثر باشند. در صورت تکرار دوره‌ها، متخصص قلب توصیه می‌کند که آنها را با پزشک در میان بگذارید و نظارت بر فشار خون ۲۴ ساعته معمولاً مفید است، زیرا یک بار اندازه‌گیری فشار خون صبحگاهی برای ارزیابی فشار خون کل شب کافی نیست.

آیا میان وعده‌های شبانه برای قلب و عروق خونی خطرناک هستند؟

بعد از یک وعده غذایی چرب، تری گلیسیرید خون برای چند ساعت افزایش می‌یابد، اما این بلافاصله به معنای غلیظ شدن خون و تشکیل لخته نیست. میزان چربی خون و توانایی آن در لخته شدن، دو چیز متفاوت هستند، بنابراین غلظت یک وعده غذایی نمی‌تواند خطر ترومبوز را پیش‌بینی کند. دانشمندان در حال مطالعه چگونگی تأثیر زمان صرف غذا بر تشکیل و انحلال لخته هستند، اما این مطالعات پارامتر‌های خون را ارزیابی می‌کنند، نه میزان بروز ترومبوز را.

خائیکینا تأکید کرد: «یک شام دیرهنگام به رگ‌های خونی آسیب نمی‌رساند. این خطر زمانی ایجاد می‌شود که فرد به طور منظم بخش قابل توجهی از کالری خود را در شب مصرف کند، به خصوص اگر کمبود خواب داشته باشد و از نظر جسمی غیرفعال باشد. غذا خوردن منظم در شب می‌تواند منجر به تغییرات نامطلوب در متابولیسم کربوهیدرات و چربی شود.»

به گفته او، قند خون مزمن، دیابت نوع ۲ و اختلالات متابولیسم چربی، خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی را افزایش می‌دهند. با این حال، شواهد کافی وجود ندارد که نشان دهد صرف میان وعده در اواخر شب، صرف نظر از سایر عوامل خطر، به تنهایی منجر به آسیب عروقی، حمله قلبی یا سکته مغزی می‌شود.

علاوه بر این، حتی بدون افزایش وزن نیز می‌توان تغییرات متابولیکی خاصی را مشاهده کرد. لوزالمعده در واقع باید پس از یک وعده غذایی شبانه انسولین تولید کند، اما این یک عملکرد فیزیولوژیکی طبیعی است، نه یک وضعیت اضطراری: مشکل ترکیبی طولانی مدت از وعده‌های غذایی مکرر، کالری اضافی، مقاومت به انسولین و کمبود خواب است.

چگونه شام ​​خود را برنامه ریزی کنید و چه زمانی به پزشک مراجعه کنید

هم زمان و هم ترکیب میان وعده مهم است. شیرینی‌ها، غذا‌های پخته شده، چیپس، فست فود و نوشیدنی‌های شیرین، اثر نامطلوب‌تری نسبت به یک وعده کوچک ماست بدون شکر یا پنیر کاتیج ایجاد می‌کنند، اما حتی غذا‌های سالم را هم نباید به طور منظم بلافاصله قبل از خواب مصرف کرد، مگر اینکه واقعاً گرسنه باشید.

موریاکووا خاطرنشان کرد: «بهتر است حدود سه ساعت قبل از خواب شام بخورید. اگر ساعت ۱۱ شب به رختخواب می‌روید، می‌توانید حدود ساعت ۸ شب شام بخورید. هیچ ممنوعیت جهانی برای خوردن غذا بعد از ساعت ۶ عصر وجود ندارد: زمان شام باید متناسب با برنامه شما تنظیم شود. سه ساعت فقط یک راهنما است.»

این متخصص قلب افزود که در یک مطالعه کوچک، استراحت طولانی‌تر شبانه با آخرین وعده غذایی حداقل سه ساعت قبل از خواب، فشار خون و ضربان قلب شبانه را بهبود بخشید، اما یک برنامه یکنواخت یا روزه‌داری طولانی مدت برای همه ضروری نیست. اندازه وعده غذایی، مصرف نمک و نظم آن اهمیت بیشتری دارند: اگر تمام روز به ندرت غذا می‌خورید و سپس عصر جبران می‌کنید، صرفاً تغییر شام به یک ساعت قبل کافی نخواهد بود؛ و اگر دیابت دارید یا دارو‌هایی مصرف می‌کنید که نیاز به غذا دارند، باید از قبل با پزشک خود در مورد استراحت طولانی‌تر صحبت کنید.

به گفته خائیکینا، معمولاً می‌توان بدن را دوباره آموزش داد: گرسنگی شبانه به دلیل عادت، شام خیلی سبک، محدودیت شدید کالری در طول روز، کمبود پروتئین و فیبر، استرس یا کمبود خواب حفظ می‌شود. وعده‌های غذایی منظم و یک شام کامل با پروتئین، سبزیجات و کربوهیدرات‌های پیچیده کمک می‌کند.

بهتر است به جای اینکه سعی کنید گرسنگی شدید را تحمل کنید، به تدریج آخرین وعده غذایی خود را تغییر دهید. اگر مرتباً شب‌ها برای غذا خوردن از خواب بیدار می‌شوید، کنترل میزان غذایی که می‌خورید را از دست می‌دهید یا صبح‌ها وعده‌های غذایی خود را به خاطر نمی‌آورید، باید با پزشک مشورت کنید.