یک درمانگر تفاوت‌های بین عفونت‌های حاد تنفسی ویروسی و ذات‌الریه را مشخص کرد

به گزارش مجله خبری نگار، سرفه پس از عفونت تنفسی همیشه نشان دهنده عوارض نیست. با این حال، در برخی موارد، ذات الریه می‌تواند پشت علائم معمول عفونت تنفسی پنهان شود. با این حال، تشخیص بیماری صرفاً بر اساس الگوی سرفه یا رنگ خلط غیرممکن است. النا پاولووا، پزشک عمومی، با ایزوستیا در مورد علائم هشدار دهنده و زمان مراجعه به پزشک صحبت کرد.

به گفته این متخصص، با یک عفونت ویروسی رایج، وضعیت فرد به تدریج بهبود می‌یابد. معکوس شدن روند بهبودی باید یک علامت هشدار دهنده باشد: پس از یک دوره بهبود، دما دوباره بالا می‌رود، سرفه و ضعف تشدید می‌شود، تنگی نفس، تنفس سریع یا درد قفسه سینه ظاهر می‌شود.

نه ماهیت سرفه و نه وجود یا رنگ خلط، هیچ‌کدام به ما اجازه نمی‌دهند که ARVI را به طور قابل اعتمادی از ذات‌الریه تشخیص دهیم. پزشک بر اساس ترکیبی از علائم، نتایج معاینه، اندازه‌گیری سطح اکسیژن خون (اشباع) و در صورت لزوم، عکس‌برداری از قفسه سینه، تشخیص را انجام می‌دهد.

سرفه بعد از عفونت حاد تنفسی ویروسی چه مدت می‌تواند ادامه داشته باشد؟

سرفه باقی مانده پس از عفونت تنفسی می‌تواند دو تا سه هفته و گاهی تا هشت هفته ادامه یابد. با این حال، شدت آن معمولاً باید به تدریج کاهش یابد. اگر تب بیش از سه روز ادامه یابد، پس از بهبود بازگردد، سرفه بدتر شود یا در عرض سه هفته هیچ بهبود واضحی حاصل نشود، منتظر نمانید که سرفه خود به خود برطرف شود.

این پزشک توضیح داد: «باید به علائمی که ممکن است نشان‌دهنده‌ی مشکلات تنفسی جدی باشند، توجه ویژه‌ای شود. تنگی نفس شدید، کبودی لب‌ها، گیجی، وجود خون در خلط یا کاهش اشباع اکسیژن به ۹۲٪ یا کمتر، نیاز به مراقبت پزشکی فوری و آمبولانس دارد.»

آیا ذات‌الریه می‌تواند بدون تب بالا رخ دهد؟

همانطور که پاولووا اشاره کرد، تب بالا همیشه وجود ندارد. این امر به ویژه در سالمندان و بیماران دارای سیستم ایمنی ضعیف رایج است. ذات‌الریه کاملاً بدون علامت نیز نادر است، اما تظاهرات بالینی می‌تواند نامحسوس باشد.

به جای علائم معمول عفونت، فرد ممکن است ضعف غیرمعمول، خواب‌آلودگی، از دست دادن اشتها، تنگی نفس یا ضربان قلب سریع را تجربه کند، بنابراین عدم وجود تب بالا، ذات‌الریه را رد نمی‌کند.

چه کسانی در معرض خطر بالا هستند؟

ذات‌الریه می‌تواند به عنوان عارضه‌ای از آنفولانزا و سایر عفونت‌های تنفسی ایجاد شود. این ویروس می‌تواند مستقیماً به بافت ریه آسیب برساند یا دفاع تنفسی موضعی را تضعیف کند و شرایط را برای عفونت باکتریایی مساعد کند.

خطر عوارض در افراد بالای ۶۵ سال، بیماران مبتلا به بیماری انسدادی مزمن ریوی (COPD)، نارسایی قلبی یا کلیوی، دیابت، نقص ایمنی و سرطان بیشتر است. افراد سیگاری و بیماران ناتوان که برای مدت طولانی بستری می‌مانند نیز در معرض خطر بیشتری هستند.

این متخصص گفت: «افراد مسن نیاز به توجه ویژه دارند. به دلیل تغییرات مرتبط با سن در پاسخ ایمنی و رفلکس سرفه ضعیف، ذات‌الریه در آنها ممکن است بدون تب قابل توجه یا سرفه شدید رخ دهد. در عوض، ممکن است ضعف شدید، بی‌حالی، گیجی، امتناع از غذا خوردن، افتادن یا تنفس سریع را تجربه کنند.»

بنابراین، هرگونه تغییر غیرمعمول در وضعیت یک فرد مسن در پس زمینه عفونت تنفسی، دلیلی برای مشورت با پزشک بدون انتظار برای ظهور علائم کلاسیک ذات الریه است.

نکته اصلی که متخصص توصیه می‌کند به آن توجه شود، علائم فردی نیست، بلکه روند کلی بیماری است. اگر وضعیت پس از عفونت حاد تنفسی ویروسی بهبود نیابد، شکایات جدیدی ظاهر شود یا سلامت بیمار به شدت رو به وخامت بگذارد، انجام سریع معاینه پزشکی مهم است.