از مدینه تا میناب؛ روضه‌ای متفاوت در تهران که با تشییع شهید گمنام به اوج رسید

میدان جمهوری تهران در شب شهادت حضرت زهرا (س) میزبان نمایشی متفاوت بود؛ گروه «بعثت خون» با تلفیق روضه مصور، تصاویر فاجعه میناب و تشییع یک شهید گمنام، شبی آمیخته با سوگ و حماسه رقم زد.

به گزارش مجله خبری نگار، هم‌زمان با شب شهادت حضرت فاطمه زهرا (س)، میدان جمهوری تهران امشب میزبان مراسمی متفاوت از برنامه‌های عزاداری شبانه بود؛ جایی که گروه نمایشی «بعثت خون» با اجرای یک نمایش تلفیقی، روایت مظلومیت حضرت زهرا (س) را با یادآوری فاجعه تلخ میناب پیوند زد.

برنامه با پخش بخشی از سخنان رهبر شهید انقلاب و سلام ایشان به حضرت بقیةالله (عج) آغاز شد. پس از آن اجرای نمایش بانوان هنرمند گروه بعثت خون شروع شد؛ نمایشی حدوداً ۳۰ دقیقه‌ای که در قالب روضه مصور با ترکیبی از بازی، تصویر و افکت‌های صوتی، مخاطبان را به دل روایت برد.

هم‌زمان با اجرای بازیگران، نمایشگر‌های اطراف سن تصاویری دلخراش از ویرانه‌های مدرسه شجره میناب و خانواده‌های داغدار آنها را به نمایش می‌گذاشتند. صدای انفجار و افکت‌های صوتی در کنار صحنه‌های نمایشی، فضای میدان را تحت تأثیر قرار داده بود؛ روایتی از پیوند دو داغ بزرگ، مظلومیت مادر سادات و اندوه کودکانی که در فاجعه میناب جان باختند.

در حاشیه این اجرا، برنامه‌های عزاداری با پرچم‌گردانی ملی و مذهبی ادامه داشت. پرچم ایران، «یالثارات الحسین» و پرچم‌های «یا حسین» و «یا زهرا» در میان جمعیت به اهتزاز درآمدند و فضای میدان را رنگ‌وبوی دیگری بخشیدند.

در میانه اجرای نمایش، پیکر یک شهید گمنام بر دوش حاضران وارد میدان شد تا تشییع او به بخش پایانی مراسم گره بخورد. سرمای هوا نیز نتوانسته بود مانع حضور مردم شود؛ جمعیت لحظه‌به‌لحظه افزایش می‌یافت و همراه با اجرای گروه، در سوگ حضرت زهرا (س) و شهدای وطن عزاداری می‌کرد.

اوج مراسم در بخش پایانی رقم خورد؛ جایی که روضه حضرت زهرا (س) با عزاداری برای رهبر شهید انقلاب درهم آمیخت و پیکر شهید گمنام بار دیگر بر دوش مردم و اعضای گروه نمایشی قرار گرفت. حاضران با ندای «لا اله الا الله» و شعار‌هایی با رنگ و بوی سوگ و ماتم، مادر سادات و شهید گمنام را بدرقه کردند.

در آخرین لحظات، روضه حضرت زهرا (س) برای شهید گمنام خوانده شد؛ پایانی تأثیرگذار برای شبی که در آن روایت شهادت از کوچه‌های مدینه تا ویرانه‌های میناب و تشییع شهیدی گمنام به یک نقطه مشترک رسید: مظلومیت، ایثار و داغی که هنوز بر دل مردم مانده است.