کشف یک همراه تازه برای زمین

به گزارش مجله خبری نگار،میدان گرانشی زمین بار دیگر یک جرم کوچک فضایی را به دام انداخته و آن را به مداری موقت کشانده است؛ پدیده‌ای شگفت‌انگیز که به دانشمندان فرصتی کم‌نظیر برای مطالعه سنگ‌های آسمانی نزدیک به زمین می‌بخشد.

به نقل از ایندیپندت، کره زمین به‌تازگی میزبان یک همسایه آسمانی بسیار کوچک شده است؛ «خرده‌ماه» که پس از گرفتار شدن در گرانش زمین، گردش موقت خود را به دور سیاره ما آغاز کرده است. این سنگ آسمانی که تحت عنوان رسمی سیارک «۲۰۲۶ QQ۸» نام‌گذاری شده، در آوریل گذشته به دام کشش گرانشی زمین افتاد و وارد یک مسیر مداری پیچ‌خورده به دور سیاره آبی شد.

این قمر موقت ابتدا توسط کریستیان سارنِچکی، ستاره‌شناس سرشناس مجارستانی و یکی از پرکارترین شکارچیان سیارک در جهان، شناسایی شد. داده‌های محاسباتی نشان می‌دهد این جرم پیش از رهایی از دام گرانش زمین در سال ۲۰۲۷، یک و نیم دور کامل به دور سیاره ما خواهد چرخید و سپس سفر همیشگی خود را در منظومه شمسی از سر می‌گیرد. سارنچکی نخستین بار این صخره فضایی را در ماه اوت رصد کرد، اما جزئیات این پدیده به‌تازگی پس از ارزیابی‌های فنی توسط «مرکز ریزسیاره‌ها» وابسته به اتحادیه بین‌المللی نجوم منتشر و تأیید شده است.

بر اساس بازسازی دقیق مسیر حرکتی این سیارک، دوره گردش طبیعی آن به دور خورشید تقریباً ۳۵۹ روز طول می‌کشد و تقریباً هر ده سال یک بار به مجاورت کره زمین می‌رسد. در جریان چرخش کوتاه کنونی، نزدیک‌ترین فاصله‌ای که این صخره فضایی با زمین تجربه خواهد کرد حدود ۵۶۸ هزار کیلومتر تخمین زده می‌شود؛ فاصله‌ای که تقریباً ۱.۵ برابر میانگین فاصله طبیعی ماه تا کره زمین است.

این جرم کیهانی با قطری نزدیک به دو متر، هیچ‌گونه خطری برای ساکنان زمین به همراه ندارد؛ زیرا حتی اگر در مسیری برای برخورد مستقیم قرار می‌گرفت، بر اثر اصطکاک شدید در جو سیاره متلاشی و محو می‌شد. پدیده به‌دام‌افتادن قطعات سرگردان فضایی در مدار زمین امری غیرعادی نیست. پژوهش‌های علمی سال گذشته نشان داده‌اند که در هر بازه زمانی ممکن است تا شش خرده‌ماه موقت در اطراف سیاره ما حضور داشته باشند.

بخش قابل‌توجهی از این قمر‌های مینیاتوری ممکن است بقایای خود ماه اصلی باشند که در پی برخورد شهاب‌سنگ‌های مهیب به فضا پرتاب شده‌اند. نمونه برجسته این دسته از اجرام، سیارک ۴۰ متری «کامو اولوا» است که در سال ۲۰۱۶ کشف و به شبه‌ماهواره زمین تبدیل شد. بررسی‌های طیف‌سنجی نشان داد ساختار نوری آن شباهت زیادی به نمونه‌های سنگ ماه دارد که تحت تأثیر تابش‌های کیهانی فرسایش یافته‌اند.

به گفته پژوهشگران، منشأ قمری این تکه‌سنگ‌ها نشان می‌دهد برخورد‌ها بخش زیادی از قطعات خردشده را وارد سامانه زمین-ماه کرده است؛ داده‌هایی که برای درک چیستی اجرام نزدیک به زمین، چگونگی پیدایش قمر‌های سیارات سنگی و مهار خطرات احتمالی آنها برای سیاره ما نقشی حیاتی دارند. طول عمر این اجرام معمولاً بین یک تا ده میلیون سال برآورد می‌شود، هرچند برخی از آنها تا ۱۵۰ میلیون سال به حیات کیهانی خود ادامه می‌دهند.