دانشمندان آلودگی هوا و نوسانات دما را با سطح قند خون مرتبط می‌دانند

به گزارش مجله خبری نگار، آلودگی هوا و نوسانات دما با افزایش میانگین سطح قند خون، حتی در افراد بدون دیابت، مرتبط بوده‌اند. دانشمندان اروپایی پس از مطالعه داده‌های بیش از ۲۱۰۰۰ نفر، این الگو را کشف کردند. ایزوستیا بررسی می‌کند که چگونه شرایط محیطی با متابولیسم مرتبط است و چرا تصفیه هوا ممکن است در دنیای گرم شدن کره زمین اهمیت ویژه‌ای پیدا کند.

یک تحلیل در طول چند ماه چه چیزی را می‌تواند نشان دهد؟

این مطالعه بر روی هموگلوبین گلیکوزیله یا HbA۱c متمرکز بود. این شاخص برای ارزیابی میانگین سطح گلوکز خون در دو تا سه ماه گذشته استفاده می‌شود.

هموگلوبین پروتئینی در داخل گلبول‌های قرمز خون است که اکسیژن را حمل می‌کند. گلوکز می‌تواند به آن متصل شود: هرچه سطح گلوکز در خون بالاتر باشد، هموگلوبین گلیکوزیله بیشتری تشکیل می‌شود. بنابراین، HbA۱c به ارزیابی وضعیت متابولیسم کربوهیدرات در طولانی مدت کمک می‌کند.

این تجزیه و تحلیل با اندازه‌گیری قند خون به صورت تکی متفاوت است. این تجزیه و تحلیل برای تشخیص هر افزایش کوتاه مدت گلوکز طراحی نشده است. در مطالعه جدید، دانشمندان این شاخص میانگین را با ویژگی‌های محیطی مقایسه کردند.

این مطالعه بر روی افراد بدون دیابت متمرکز بود. این امر به ما امکان داد تا بررسی کنیم که آیا شرایط زندگی حتی قبل از تشخیص، با تفاوت در متابولیسم کربوهیدرات مرتبط است یا خیر.

چگونگی مطالعه هوا و دما

این مطالعه توسط متخصصانی از موسسه پزشکی گرمسیری و بهداشت عمومی سوئیس و دانشگاه بازل رهبری شد. محققان داده‌های مربوط به ۲۱۲۵۹ شرکت‌کننده از نه گروه اروپایی، از جمله ۵۴۶۴ نفر از GCAT را جمع‌آوری کردند. این تجزیه و تحلیل در مجموع ۳۳۹۸۹ اندازه‌گیری HbA۱c جمع‌آوری‌شده از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۲۱ را پوشش داد.

این داده‌ها با ویژگی‌های سالانه آلودگی هوا، دما و محوطه‌سازی در منطقه محلی مقایسه شدند. محققان هم تأثیرات فردی و هم تعاملات بالقوه آنها را در نظر گرفتند.

این رویکرد به مطالعه‌ی «اکسپوزوم» (مجموع تأثیرات زیست‌محیطی بر انسان) مربوط می‌شود. این مطالعه بخشی از پروژه‌ی اروپایی EXPANSE است که به بررسی رابطه‌ی بین محیط شهری و بیماری‌های قلبی-متابولیک و تنفسی می‌پردازد.

برای محققان مهم بود که چندین عامل را با هم در نظر بگیرند. در زندگی واقعی، افراد به طور همزمان در معرض دمای خاص، آلودگی هوا و سایر ویژگی‌های محیط اطراف خود قرار دارند.

سطوح بالاتر آلودگی هوا، به ویژه ذرات PM۱۰، با سطوح بالاتر HbA۱c مرتبط بودند. PM۱۰ به ذرات معلق با قطر آیرودینامیکی ۱۰ میکرومتر یا کمتر اشاره دارد.

همچنین پیوند‌هایی برای ویژگی‌های دما یافت شد. گزارش این موسسه خاطرنشان کرد که دما‌های بالاتر و تغییرپذیری آنها با مقادیر بالاتر HbA۱c مطابقت دارد.

تغییرپذیری بر اساس تغییر در میانگین دمای روزانه در طول سال ارزیابی شد. بنابراین، نتایج نباید به عنوان مدرکی مبنی بر اینکه یک روز گرم یا تغییر ناگهانی در آب و هوا بلافاصله قند خون را افزایش می‌دهد، تفسیر شود.

این تجزیه و تحلیل همچنین نشان داد که بین آلودگی هوا و شرایط دما تعامل وجود دارد. این بدان معناست که در مدل آماری، ارتباط یک مواجهه با HbA۱c به دیگری وابسته بود.

ناتالیا بلای، پژوهشگر GCAT و یکی از نویسندگان این مطالعه، توضیح داد: «در نظر گرفتن دما در این رویکرد، به‌ویژه در زمینه تغییرات اقلیمی، زمانی که تأثیرات زیست‌محیطی را نمی‌توان به‌طور جداگانه در نظر گرفت، اهمیت دارد.»

هیچ ارتباط ثابتی با HbA۱c برای فضا‌های سبز یافت نشد. این یافته مختص به شاخص و روش تجزیه و تحلیل خاص است؛ این یافته تمام اثرات احتمالی فضا‌های سبز بر سلامت را ارزیابی نمی‌کند.

چرا هوای پاک با نزدیک شدن به گرمایش جهانی اهمیت ویژه‌ای دارد؟

دانشمندان چندین سناریوی محاسبه‌شده‌ی تغییرات محیطی را در نظر گرفتند. آنها ارزیابی کردند که چگونه مقادیر HbA۱c ممکن است با بهبود کیفیت هوا و تغییر شرایط دما تغییر کند.

سناریوی کاهش آلودگی هوا با کاهش HbA۱c مطابقت داشت. تغییرات دما مرتبط با تغییرات اقلیمی می‌توانست اثر معکوس داشته باشد.

وقتی این عوامل با هم در نظر گرفته شدند، مشخص شد که بهبود کیفیت هوا در شرایط گرم‌تر، قابل توجه‌تر می‌شود. طبق این مدل، کاهش مشابه آلودگی می‌تواند با کاهش قابل توجه‌تر HbA۱c با افزایش گرما مرتبط باشد.

این محاسبه بر اساس داده‌های مشاهده‌ای است. محققان آزمایشی انجام ندادند که در آن دما را تغییر دهند یا هوای مناطق مورد مطالعه شرکت‌کنندگان را تصفیه کنند و سپس نتایج را اندازه‌گیری کنند.

با این حال، نویسندگان معتقدند که این یافته برای شهر‌هایی که دمای بالا، آلودگی هوا و شیوع بالای عوامل خطر دیابت ممکن است همزمان وجود داشته باشند، قابل توجه است.

چه مکانیسم‌هایی هنوز برای آزمایش باقی مانده‌اند؟

در میان توضیحات احتمالی، دانشمندان به التهاب و مقاومت به انسولین - کاهش حساسیت سلولی به انسولین - اشاره می‌کنند. این فرآیند‌ها ممکن است تأثیرات محیطی را با اختلالات متابولیسم کربوهیدرات مرتبط کنند.

با این حال، این مکانیسم‌ها به طور مستقیم در این مطالعه آزمایش نشدند. دانشمندان عملکرد سلول‌های بتای پانکراس یا ترشح انسولین را ارزیابی نکردند. HbA۱c همچنان شاخص اصلی مورد مطالعه باقی ماند.

ماهیت مشاهده‌ای این تحلیل همچنین هرگونه ادعایی مبنی بر اینکه آلودگی هوا یا شرایط دما علت تفاوت‌های مشاهده‌شده بوده‌اند را رد می‌کند. این مطالعه ارتباطات آماری را اثبات می‌کند که نیاز به بررسی بیشتر دارد. این مطالعه مشخص نکرد که چه تعداد از شرکت‌کنندگان متعاقباً به دیابت مبتلا شدند. بنابراین، الگوی مشاهده‌شده معادل محاسبه خطر ابتلا به این بیماری در یک فرد نیست.

سوال بعدی برای محققان این است که چگونه شرایط محیطی با استعداد ژنتیکی تعامل دارند. به گفته سیلویا بوناس-گوارچ، رئیس واحد تحقیقات دیابت نوع ۲ در GCAT، این تیم در حال توسعه رویکرد‌هایی است که به آنها امکان می‌دهد رابطه ترکیبی آنها را با فرآیند‌های فیزیولوژیکی، از جمله توانایی سلول‌های بتا در ترشح انسولین، ارزیابی کنند.