بهترین سریال‌های خارجی بعد از ۲۰۱۰؛ ۶ شاهکار تلویزیونی که نباید از دست بدهید

به گزارش مجله خبری نگار،شش سریالی که در ادامه معرفی می‌شوند، نشان می‌دهند که تلویزیون باکیفیت می‌تواند چه شکل‌های متفاوتی به خود بگیرد. یک کمدی نیم‌ساعته می‌تواند از نظر احساسی ویران‌کننده باشد. انیمیشن می‌تواند به یکی از دقیق‌ترین مطالعات درباره افسردگی تبدیل شود که تاکنون در تلویزیون ساخته شده است. یک درام جاسوسی می‌تواند ازدواج را به یک عملیات اطلاعاتی تبدیل کند، در حالی که یک داستان خانوادگی درباره یک شرکت می‌تواند جلسه سهام‌داران را شبیه میدان نبرد جلوه دهد. در ادامه شما را با ۶ سریال برتری که از سال ۲۰۱۰ تاکنون منتشر شده‌اند آشنا خواهیم کرد.

۶- Fleabag (۲۰۱۶–۲۰۱۹)

Fleabag داستان زن جوانی در لندن را دنبال می‌کند که با سوگ، روابط جنسی، تنش‌های خانوادگی، مشکلات مالی و فروپاشی رفاقتی دست‌وپنجه نرم می‌کند که نمی‌تواند از فکر کردن به آن دست بردارد. فلیبگ با بازی فیبی والر-بریج مستقیماً با مخاطب صحبت می‌کند و ما را به تنها مخاطبی تبدیل می‌کند که او می‌تواند با آن بامزه، دروغگو، بی‌رحم، خجالت‌زده و کاملاً بی‌پرده باشد، بدون اینکه مجبور باشد خودش را برای فرد دیگری توضیح دهد. چیزی که در ابتدا صرفاً یک ترفند کمدی به نظر می‌رسد، به‌تدریج به بخشی از ساختار احساسی سریال تبدیل می‌شود.

فیبی والر-بریج این سریال را از نمایش تک‌نفره خودش اقتباس کرد و مجموعه فشرده ۱۲ قسمتی آن، بخش بزرگی از دقت و انسجامش را شکل می‌دهد. فصل اول درد را زیر لایه‌ای از سرعت و طعنه پنهان می‌کند، در حالی که فصل دوم با رابطه فلیبگ و کشیش، با بازی اندرو اسکات، این مکانیسم دفاعی را پیچیده‌تر می‌کند. نگاه‌های او به دوربین زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند که سرانجام یک نفر متوجه آنها می‌شود. همین تغییر کوچک معنای عادتی را که مخاطب از همان ابتدا پذیرفته بود، دگرگون می‌کند. Fleabag کثیف، لطیف، خودخواه، بخشنده و به‌شدت دقیق در مشاهده آدم‌هایی است که دقیقاً می‌دانند چه کار می‌کنند و با این حال نمی‌توانند جلوی خودشان را بگیرند. ۱۲ قسمت برای بر جای گذاشتن یک زخم کافی است.

۵- BoJack Horseman (۲۰۱۴–۲۰۲۰)

اینکه یک ستاره افول کرده سریال‌های کمدی که تلاش می‌کند دوباره مطرح شود، در نگاه اول شبیه یک هجو معمولی هالیوودی به نظر می‌رسد. BoJack Horseman این ایده را به مطالعه‌ای شش‌فصلی درباره اعتیاد، افسردگی، شهرت، آسیب‌های دوران کودکی، مسئولیت‌پذیری و این پرسش خسته‌کننده تبدیل می‌کند که آیا شناختن رفتار خودمان واقعاً به ما کمک می‌کند آن را تغییر دهیم یا نه. بوجک هورسمن با صداپیشگی ویل آرنت در دنیایی از حیوانات سخنگو و شوخی‌های عجیب درباره صنعت سرگرمی زندگی می‌کند، اما مشکلات احساسی او با جدیتی کم‌سابقه مورد بررسی قرار می‌گیرند.

این تضاد به سریال دامنه‌ای فوق‌العاده می‌دهد. اپیزود «Fish Out of Water» تقریباً به‌طور کامل از طریق روایت بصری داستانش را منتقل می‌کند. «Free Churro» تقریباً یک قسمت کامل را درون یک مراسم سوگواری و ادای احترام می‌گذراند. «The View from Halfway Down» پس از سال‌ها شوخی درباره مرگ و خودویرانگری، مرگ‌ومیر را به چیزی واقعاً ترسناک تبدیل می‌کند. دایان نگوین با صداپیشگی آلیسون بری، پرنسس کارولین با صداپیشگی ایمی سداریس، تاد چاوز با صداپیشگی آرون پال و آقای پینات‌باتر با صداپیشگی پل اف. تامپکینز نیز زندگی‌هایی را شکل می‌دهند که کاملاً حول بوجک نمی‌چرخند؛ موضوعی که باعث می‌شود سریال یک مرد آسیب‌دیده را با کل جهان اشتباه نگیرد. سریال می‌تواند ۲۰ دقیقه خنده‌دار باشد و بعد با یک روایت به‌خصوص، چیزی را مطرح کند که تا چند روز همچنان ناراحت‌کننده باقی بماند. هر کسی که آن را فقط یک «کارتون اسب افسرده» بداند، یکی از بهترین شخصیت‌پردازی‌هایی را که تلویزیون تاکنون تولید کرده از دست داده است.

۴- The Americans (۲۰۱۳–۲۰۱۸)

The Americans داستان فیلیپ جنینگز با بازی متیو ریس و الیزابت جنینگز با بازی کری راسل را روایت می‌کند؛ دو مأمور اطلاعاتی شوروی که در دوران ریاست‌جمهوری ریگان، به‌عنوان یک زوج متأهل در حومه واشنگتن زندگی مخفیانه‌ای به عنوان جاسوس دارند. فرزندانشان تصور می‌کنند آنها والدینی معمولی از نوع آمریکایی هستند، در حالی که همسایه‌شان استن بیمن با بازی نوآ امریش در بخش ضدجاسوسی اف‌بی‌آی فعالیت می‌کند. روایت جاسوسی، تعلیق فوری داستان را ایجاد می‌کند، اما داستان اصلی درون ازدواجی شکل می‌گیرد که به‌عنوان یک مأموریت آغاز شده و به‌تدریج جدا کردن آن از عشق واقعی دشوارتر می‌شود.

تغییر چهره، محل‌های مخفی برای تحویل اطلاعات، مسیر‌های نظارتی، پیام‌های رمزگذاری‌شده و هویت‌های جعلی همیشه هزینه‌ای شخصی دارند. فیلیپ به‌تدریج نسبت به این کار دچار تردید می‌شود، در حالی که الیزابت همچنان به ایدئولوژی‌ای که هر دوی آنها را شکل داده متعهد می‌ماند. دخترشان پیج جنینگز با بازی هالی تیلور سرانجام راز خانوادگی را آشکار کرده و وفاداری سیاسی را به یک بحران در فرزندپروری تبدیل می‌کند. این سریال همچنین به‌خوبی درک می‌کند که فعالیت مخفیانه قربانیانی ایجاد می‌کند که شاید هرگز متوجه نشوند بخشی از یک عملیات بوده‌اند؛ به‌ویژه در رابطه فیلیپ با مارتا هنسون با بازی آلیسون رایت. The Americans به صبر مخاطب با یکی از کامل‌ترین روابط زناشویی تاریخ تلویزیون پاداش می‌دهد. پشت هر دروغ، تاریخی وجود دارد.

۳- The Leftovers (۲۰۱۴–۲۰۱۷)

دو درصد از جمعیت جهان بدون هیچ توضیحی در سریال The Leftovers ناپدید می‌شوند و تمام کسانی که باقی مانده‌اند، باید با اتفاقی زندگی کنند که حاضر نیست معنایی برایشان ارائه دهد. روایت سریال در میپلتونِ نیویورک آغاز می‌شود؛ جایی که کوین گاروی (جاستین ثرو)، رئیس پلیس شهر، با خانواده ازهم‌گسیخته خود دست‌وپنجه نرم می‌کند، درحالی‌که گروه‌هایی مانند بازماندگان گناهکار نظام‌های اعتقادی کاملی را حول «ناپدیدشدن ناگهانی» بنا می‌کنند. معما در ظاهر بسیار عظیم است، اما سریال بیشتر به این می‌پردازد که فقدانی توضیح‌ناپذیر چه بلایی بر سر انسان‌هایی می‌آورد که باقی مانده‌اند.

همین انتخاب به The Leftovers قدرت احساسی منحصربه‌فردی می‌دهد. نورا دورست (کری کوونی) همسر و دو فرزندش را در یک لحظه از دست داده است و همین موضوع باعث می‌شود گفت‌و‌گو‌های معمول درباره سوگ، در حضور او تقریباً توهین‌آمیز به نظر برسند. مت جیمیسون (کریستوفر اکلستون) مدام تلاش می‌کند فاجعه را از دریچه ایمان تفسیر کند. کوین به‌تدریج نسبت به ذهن خودش دچار تردید می‌شود، چون واقعیت اطرافش روزبه‌روز بی‌ثبات‌تر می‌شود. انتقال داستان در فصل دوم به جردن، جهان سریال را گسترش می‌دهد، بدون اینکه درد‌های شخصی و صمیمی زیر آن را کنار بگذارد و فصل سوم نیز پرسش‌هایی درباره باور، عشق و پذیرش را به چیزی تقریباً غیرقابل دسته‌بندی تبدیل می‌کند. سریال هرگز معمای اصلی خود را با این ادعا که یک پاسخ می‌تواند همه را درمان کند، سطحی نمی‌کند. اگر به آن زمان بدهید تا ریتم خودش را پیدا کند، به‌شدت شخصی و تأثیرگذار می‌شود.

۲- Better Call Saul (۲۰۱۵–۲۰۲۲)

Better Call Saul پیش از آن آغاز می‌شود که سال گودمن وجود داشته باشد. جیمی مک‌گیل (باب اودنکرک) وکیلی اهل آلبوکرکی است که برای ساختن یک حرفه قانونی و معتبر تلاش می‌کند، درحالی‌که همیشه زیر سایه برادر بزرگ‌تر و محترمش، چاک مک‌گیل (مایکل مک‌کین)، زندگی کرده است. استعداد او در متقاعد کردن دیگران کاملاً آشکار است، اما غریزه‌اش برای میان‌بر زدن، نقش بازی کردن و خم کردن قوانین هر زمان که مسیر درست بیش از حد کند به نظر برسد نیز به همان اندازه مشخص است. سریال شکل‌گیری تدریجی شخصیت حقوقی سال را در کنار دنیای جنایتکارانی مانند مایک ارمنتراوت (جاناتان بنکس)، گاس فرینگ (جانکارلو اسپوزیتو) و خانواده سالامانکا دنبال می‌کند.

نبوغ سریال در این است که پیامد‌ها را با دقت فراوان روی هم انباشته می‌کند. رابطه جیمی با کیم وکسلر (ریا سیهورن) کانون احساسی سریال را شکل می‌دهد، چون شیمی میان آنها باعث می‌شود تصمیم‌های بدشان مدت‌ها پیش از آنکه ترسناک شوند، قابل درک به نظر برسند. رنجش چاک از جیمی نیز فراتر از یک رقابت ساده میان دو برادر است، زیرا هر دو با دقتی جراحی‌وار نقاط ضعف یکدیگر را می‌شناسند. خط داستانی مربوط به کارتل مواد مخدر با فرکانسی متفاوت پیش می‌رود، اما حرفه‌ای‌گری حساب‌شده مایک و استیصال ناچو وارگا (مایکل مندو) در نهایت این دنیا را به دنیای جیمی متصل می‌کند؛ به شکلی که اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد، نه ساختگی. Better Call Saul از کاغذبازی، باجه‌های اخذ عوارض پارکینگ، اتاق‌های کنفرانس و سازش‌های اخلاقی کوچک، روایتی جذاب می‌سازد. صبر کردن برای این سریال، پاداش بزرگی دارد.

۱- Succession (۲۰۱۸–۲۰۲۳)

Succession داستان خانواده روی را دنبال می‌کند؛ خانواده‌ای که با وخامت وضعیت سلامتی لوگان روی (برایان کاکس)، غول سالخورده رسانه‌ای، آینده Waystar Royco را به میدان جنگی میان فرزندان، مدیران، سرمایه‌گذاران و متحدان سیاسی او تبدیل می‌کنند. کندال روی (جرمی استرانگ) آن‌قدر تشنه رسیدن به تاج‌وتخت کسب‌وکار خانوادگی است که برای بدست آوردن آن خودش را نابود می‌کند. شیون روی (سارا اسنوک) معتقد است هوش او می‌تواند کمبود تجربه‌اش در دنیای شرکت‌ها را جبران کند. رومن روی (کیرن کالکین) ناامنی‌هایش را پشت بی‌رحمی و شوخی پنهان می‌کند. کانر روی (آلن راک) پول و جاه‌طلبی‌هایی دارد که به شکلی عجیب همچنان کاملاً متعلق به خودش هستند. هر دورهمی خانوادگی هم‌زمان یک مذاکره تجاری است و هر تصمیم تجاری نیز دهه‌ها آسیب خانوادگی را در خود حمل می‌کند. گرگ (نیکولاس براون) پسرعموی ساده‌لوح و دوست‌داشتنی خانواده است و تام وامبسگنز (متیو مک‌فایدن)، همسر شیون، نیز همین‌طور.

فیلمنامه قدرت را در کوچک‌ترین جزئیات درک می‌کند. اینکه چه کسی نزدیک‌تر به لوگان می‌نشیند می‌تواند اهمیت داشته باشد. یک تمجید می‌تواند تله باشد. یک تماس تلفنی که با تأخیر انجام شود می‌تواند جایگاه فردی را در خانواده، حتی پیش از برگزاری رأی‌گیری هیئت‌مدیره، تغییر دهد. تلاش‌های مکرر کندال برای رهایی از کنترل پدرش دردناک‌تر می‌شود، چون او مدام همان غریزه‌هایی را بازتولید می‌کند که از آنها متنفر است. شیون و رومن نیز به همان اندازه باهوش و تیز هستند، تا زمانی که محبت، ترس یا غرور وارد اتاق شود. حتی کمدی سریال نیز از رفتار‌های قابل‌تشخیص انسانی شکل می‌گیرد، نه اینکه صرفاً برای فاصله گرفتن از فضای درام به کار برود. Succession افراد فوق‌ثروتمند را هم‌زمان قدرتمند و از نظر عاطفی گرسنه نشان می‌دهد. در طول چهار فصل، این تناقض هرگز کم‌رنگ نمی‌شود و به همین دلیل، سریال از همین حالا یکی از آثار تعیین‌کننده دوران خود به نظر می‌رسد.

منبع:روزیاتو