دانشمندان از وجود اقیانوسی باستانی در قمر اورانوس خبر داده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، ممکن است زمانی اقیانوسی به ضخامت تقریبی ۱۷۰ کیلومتر در زیر سطح یخی آریل، یکی از قمر‌های اورانوس، وجود داشته باشد. دانشمندان سیاره‌ای پس از مطالعه شکستگی‌های سطح این قمر و مدل‌سازی نیرو‌های جزر و مدی به این نتیجه رسیدند. ایزوستیا در مورد چگونگی بازسازی گذشته احتمالی آریل توسط دانشمندان و اینکه چرا صحبت از وجود اقیانوس در آنجا امروزه غیرممکن است، گزارش می‌دهد.

چه چیزی روی سطح آریل کشف شد؟

آریل چهارمین قمر بزرگ اورانوس است که قطری تقریباً ۱۱۵۹ کیلومتر دارد. سطح آن دارای مناطقی با دهانه‌های باستانی متعدد و مناطق هموارتری است که ممکن است از طریق یخ‌فشان‌ها تشکیل شده باشند. علاوه بر این، تصاویر، ترک‌ها، پشته‌ها و فرورفتگی‌های گسترده‌ای را نشان می‌دهند - فرورفتگی‌هایی که در اثر فرونشست بخش‌هایی از پوسته یخی ایجاد شده‌اند.

دانشمندان گسل‌های اصلی را نقشه‌برداری کردند و سپس تنش‌هایی را که ممکن است در پوسته آریل هنگام چرخش به دور اورانوس ایجاد شده باشد، محاسبه کردند. گرانش این سیاره به طور نامحسوسی شکل قمر را تغییر می‌دهد: با تغییر فاصله بین آنها، پوسته یخی آن کشش و فشرده‌سازی مکرر را تجربه می‌کند.

طبق محاسبات محققان، مدار آریل ممکن است در گذشته به طور قابل توجهی کمتر از امروز دایره‌ای بوده باشد. خروج از مرکز آن - معیاری برای میزان انحراف مدار از دایره - تقریباً ۰.۰۴ بوده است. این تقریباً ۴۰ برابر مقدار فعلی آن است. چنین مداری می‌توانسته تغییر شکل‌های جزر و مدی را تقویت کند و تنش‌هایی ایجاد کند که برای ایجاد گسل‌ها کافی باشد.

عمق اقیانوس چقدر می‌تواند باشد؟

این مدل وجود اقیانوسی با ضخامت تقریبی ۱۷۰ کیلومتر در زیر پوسته یخی را امکان‌پذیر می‌سازد. برای مقایسه، عمق متوسط ​​اقیانوس آرام تقریباً ۴ کیلومتر است. رقم ۱۷۰ کیلومتر محاسبه‌ای بر اساس وضعیت احتمالی گذشته آریل است، نه اندازه‌گیری لایه آب توسط فضاپیما.

نویسندگان ترکیبات مختلفی از ضخامت یخ، اندازه اقیانوس و شکل مداری را در نظر گرفتند. همانطور که الکس پاتوف، یکی از نویسندگان مقاله و دانشمند ارشد موسسه علوم سیاره‌ای، توضیح داد، ترک‌های مشاهده شده می‌توانستند با یک پوسته یخی نازک بر فراز یک اقیانوس بزرگ یا با یک مدار کشیده‌تر و یک اقیانوس کوچکتر ایجاد شده باشند. در هر دو سناریو، یک لایه مایع به توضیح الگوی شکستگی کمک می‌کند.

این هنوز شواهد غیرمستقیم است. محققان در حال بازسازی شرایطی هستند که تحت آن ساختار‌های موجود می‌توانستند شکل بگیرند، اما آنها دقیقاً نمی‌دانند که اقیانوس پیشنهادی چه زمانی تشکیل شده، چه مدت دوام آورده است یا اینکه آیا امروزه آب مایع در زیر سطح آریل باقی مانده است یا خیر.

چرا دانشمندان از دو دنیای اقیانوسی صحبت می‌کنند؟

همین تیم پیش از این میراندا، یکی دیگر از قمر‌های اورانوس با سطحی بسیار ناهموار را مطالعه کرده بود. محاسبات آنها همچنین نشان دهنده وجود احتمالی یک اقیانوس زیرسطحی در گذشته بود. بنابراین، آریل ممکن است تنها قمر این سیاره با سابقه‌ای مرتبط با آب مایع نباشد. این مطالعات در حال حاضر وجود اقیانوس‌ها را در هیچ یک از این قمر‌ها تأیید نمی‌کنند.

مشاهدات جدید به آزمایش مدل‌ها کمک خواهد کرد. تصاویری از نیمکره جنوبی آریل توسط فضاپیمای وویجر ۲ در طول پروازش از کنار اورانوس در سال ۱۹۸۶ به دست آمد، در حالی که نیمکره شمالی عملاً ناشناخته باقی مانده است. محققان امیدوارند که یک ماموریت آینده بتواند پیش‌بینی‌های آنها در مورد محل گسل‌ها و برآمدگی‌های آنجا را آزمایش کند. به گفته تام نوردهایم، یکی از نویسندگان این مطالعه، برای پاسخ به این سؤالات، دانشمندان باید به منظومه اورانوس بازگردند.