به والدین توصیه می‌شود که فرزندان خود را به خاطر نمرات بد تنبیه نکنند

به گزارش مجله خبری نگار، نظرات والدین در مورد نمرات و دستاورد‌های فرزندشان می‌تواند بر عزت نفس و نگرش آنها نسبت به یادگیری تأثیر بگذارد. مقایسه با سایر کودکان، تهدید به تنبیه و مرتبط کردن تحسین با عملکرد می‌تواند اضطراب را افزایش داده و مانع رشد استقلال شود. این موضوع توسط آنجلا کیبیسوا، درمانگر گشتالت، سرپرست و روانشناس در سرویس پشتیبانی روانشناختی آنلاین یاسنو، به ایزوستیا گزارش شد.

به گفته این متخصص، عبارت «من وقتی همسن تو بودم در فیزیک نمره A گرفتم» اغلب توسط والدین به عنوان تلاشی برای ایجاد انگیزه در فرزندشان استفاده می‌شود، اما می‌تواند به عنوان مقایسه و درخواستی برای مطابقت با دستاورد‌های دیگران تلقی شود. کودک ممکن است احساس کند که علایق و توانایی‌های خودش در نظر گرفته نمی‌شود.

کیبیسوا خاطرنشان کرد که کودکان ممکن است نقاط قوت متفاوتی داشته باشند: برخی در علوم بهتر هستند، در حالی که برخی دیگر در زبان‌ها یا زمینه‌های خلاقانه بهتر هستند. والدین به جای مقایسه تجربیات خود، باید تمایل خود را برای کمک و حمایت از علاقه فرزندشان به موضوع نشان دهند.

مقایسه با همکلاسی‌ها و دوستان نیز به ندرت انگیزه پایدار ایجاد می‌کند. به گفته این روانشناس، عباراتی مانند «ببین ماشا چقدر تلاش می‌کند، تو می‌توانی بهتر عمل کنی» می‌تواند توجه کودک را از درس خواندن به احساس بی‌کفایتی منحرف کند. در عوض، بزرگسالان باید به دانش‌آموزان کمک کنند تا اعمال خود را تجزیه و تحلیل کنند و به دنبال راه‌هایی برای پیشرفت باشند.

برای مثال، به جای مقایسه با سایر کودکان، می‌توانید بپرسید چه چیزی به طور خاص به کسی کمک می‌کند تا به موفقیت برسد و کودک چه گام‌هایی می‌تواند به تنهایی بردارد. این رویکرد به توسعه مسئولیت‌پذیری و درک توانایی‌های خود کمک می‌کند.

محدودیت‌هایی مانند «اگر نمره بدی بگیری، تلفن ممنوع» نیز می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد. به گفته کیبیسووا، در چنین شرایطی، کودک به جای اینکه مطالب را بفهمد و به طور مستقل پیشرفت کند، برای جلوگیری از تنبیه شروع به اقدام می‌کند. در نتیجه، وابستگی به کنترل خارجی ایجاد می‌شود و توانایی سازماندهی مستقل مطالعات مختل می‌شود.

این روانشناس معتقد است که به جای تنبیه، بهتر است دلایل نمره ضعیف مورد بحث قرار گیرد و مشخص شود که کودک به چه نوع حمایتی نیاز دارد. یک اشتباه نباید به عنوان نشانه‌ای از ناتوانی تلقی شود - می‌تواند بخشی از فرآیند یادگیری شود.

عبارت «تو باهوشی، پس چرا نمره D گرفتی؟» نیز می‌تواند علیرغم حمایت بیرونی، تأثیر منفی بر کودک داشته باشد. به گفته این متخصص، چنین کلماتی می‌توانند عزت نفس دانش‌آموز را به عملکردش گره بزنند و باعث شوند که یک اشتباه نه به عنوان یک مشکل موقت، بلکه به عنوان یک شکست شخصی تلقی شود.

این متخصص توصیه می‌کند به جای ارزیابی توانایی‌های کودک، در مورد موقعیت خاص بحث شود: چه چیزی دشوار بود، مشکل از کجا ناشی شد و چگونه می‌توان نتیجه را بهبود بخشید. مهم است که به کودک نشان داده شود که یک نمره ضعیف، توانایی‌های او را تعیین نمی‌کند.

پاداش‌های مادی برای نمرات خوب نیز همیشه به ایجاد انگیزه پایدار کمک نمی‌کنند. به گفته کیبیسووا، اگر کودکی برای هر موفقیتی هدیه‌ای دریافت کند، درس خواندن می‌تواند صرفاً به عنوان راهی برای کسب پاداش تلقی شود.

اگرچه پاداش‌ها ممکن است پس از دستاورد‌های قابل توجه، مانند تکمیل یک پروژه بزرگ یا یک سال تحصیلی، مناسب باشند، اما نباید جایگزین توجه، حمایت و علاقه والدین به زندگی فرزندشان شوند.

به گفته این روانشناس، وظیفه اصلی والدین تربیت یک دانش‌آموز عالی نیست، بلکه کمک به کودک برای یادگیری کنار آمدن با مشکلات، پذیرش اشتباهات بدون احساس شکست و به تدریج پذیرفتن مسئولیت اعمال خود است.

در ۶ سپتامبر، تاتیانا تسوتکووا، بنیانگذار و مدیر انتشارات مرکز خلاقیت اسفرا و دارای مدرک دکترا در رشته آموزش و پرورش، درباره رویکرد خود به مطالعه کودکان صحبت کرد. او توضیح داد که اگر کتابی علاقه‌اش را از دست می‌دهد یا خواندن آن خیلی سخت است، نباید همیشه کودکان را مجبور به تمام کردن آن کرد. او بر اهمیت حفظ نگرش مثبت نسبت به مطالعه و در صورت لزوم، بازگشت به آن کتاب در آینده تأکید کرد.