دانشمندان سبک زندگی سالم را با شادی و طول عمر مرتبط دانسته‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، یک سبک زندگی سالم در میانسالی نه تنها با طول عمر بیشتر، بلکه با حفظ کیفیت زندگی، ظرفیت عملکردی و رفاه روانی در دوران پیری نیز مرتبط است. این نتیجه‌ای است که دانشمندان فنلاندی پس از بیش از ۵۰ سال نظارت بر مردانی که در ابتدای مطالعه سالم بودند، به آن دست یافتند. ایزوستیا در مورد چگونگی ارتباط سلامت در ۴۰ سالگی با پیامد‌های زندگی در دهه‌های بعد گزارش می‌دهد.

سلامت در میانسالی فقط به معنای داشتن عمر طولانی نیست

این مطالعه در مجله اروپایی پیشگیری از بیماری‌های قلبی (EJPC) منتشر شد. دانشمندان دانشگاه هلسینکی نزدیک به ۲۶۹۰ مرد متولد بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۴ را مورد بررسی قرار دادند. میانگین سنی شرکت‌کنندگان در شروع مطالعه ۴۲ سال بود. سپس شاخص‌های آنها برای دهه‌ها پیگیری شد.

محققان می‌خواستند مشخص کنند که آیا شاخص‌های خطر قلبی عروقی در اوایل میانسالی نه تنها با امید به زندگی، بلکه با وضعیت زندگی فرد در دوران پیری نیز مرتبط هستند یا خیر. برای انجام این کار، آنها پنج عامل قابل اصلاح یا کنترل را ارزیابی کردند: سیگار کشیدن، شاخص توده بدنی، فشار خون، کلسترول تام و سطح گلوکز خون.

پیگیری تا پایان عمر شرکت‌کنندگان ادامه یافت. داده‌های مرگ و میر تا ۳۱ ژانویه ۲۰۲۵ از ثبت‌های ملی جمع‌آوری شد. تا این زمان، ۲۵۲۴ نفر - ۹۳.۸ ٪ از گروه اصلی - فوت کرده بودند.

در ابتدای مطالعه، محققان ارزیابی کردند که آیا هر یک از پنج عامل با خطر کم بیماری‌های قلبی عروقی مطابقت دارند یا خیر. عوامل مطلوب شامل عدم استعمال دخانیات، شاخص توده بدنی کمتر از ۲۵ کیلوگرم بر متر مربع، فشار خون سیستولیک کمتر از ۱۴۰ میلی‌متر جیوه، کلسترول تام کمتر از ۶.۰ میلی‌مول در لیتر و سطح گلوکز یک ساعت پس از ورزش کمتر از ۹.۰ میلی‌مول در لیتر در نظر گرفته شدند.

شرکت‌کنندگان بر اساس اینکه چند نفر از پنج شاخص این مقادیر را داشتند، طبقه‌بندی شدند. ۵۹ مرد هیچ یک از عوامل مطلوب را نداشتند، ۴۲۲ نفر یک عامل، ۸۵۵ نفر دو عامل، ۸۳۲ نفر سه عامل، ۴۱۷ نفر چهار عامل و ۱۰۵ نفر هر پنج عامل را داشتند.

دانشمندان سپس این شاخص‌ها را با امید به زندگی مقایسه کردند. نسبت مردانی که تا سن ۹۰ سالگی زنده می‌مانند، با افزایش تعداد عوامل مطلوب، به طور مداوم افزایش می‌یابد: از ۶.۸ درصد در میان افرادی که هیچ یک از این عوامل را نداشتند تا ۴۱.۹ درصد در میان شرکت‌کنندگانی که هر پنج عامل را داشتند.

چرا عادت‌های سالم به چیزی بیش از طول عمر مرتبط هستند؟

محققان خود را به داده‌های مرگ و میر محدود نکردند. در سال ۲۰۰۷، زمانی که شرکت‌کنندگان بازمانده به طور متوسط ​​۷۹ سال سن داشتند، آنها علاوه بر این، ظرفیت عملکردی، درجه ضعف، کیفیت زندگی، رفاه روانی و شادی آنها را نیز ارزیابی کردند.

یک ضرب‌المثل رایج می‌گوید زندگی یا کوتاه و شیرین است یا طولانی و تلخ. این مطالعه نشان می‌دهد که یک سبک زندگی سالم می‌تواند هم به طول عمر شما بیفزاید و هم ظرفیت عملکردی شما را بهبود بخشد.

تفاوت بین گروه‌ها معنی‌دار بود. در میان مردانی که نمرات میانسالی آنها برای هر پنج شاخص با خطر کم بیماری‌های قلبی عروقی مطابقت داشت، علائم ضعف و سستی در ۲.۲٪ مشاهده شد. در میان کسانی که نمرات آنها برای هیچ یک از شاخص‌ها با مقادیر مطلوب مطابقت نداشت، این رقم ۲۴.۵٪ بود.

تفاوت‌هایی نیز در سایر پارامتر‌ها مشاهده شد. شرکت‌کنندگانی که پنج عامل مطلوب داشتند، سطوح بالاتری از شادی و رفاه روانی را گزارش کردند و همچنین در چندین معیار کیفیت زندگی عملکرد بهتری داشتند. به طور خاص، نمره رفاه روانی در گروه بدون عوامل مطلوب ۵۵.۱٪ در مقایسه با ۳۹.۰٪ بود.

هنگام ارزیابی شادی، مردانی که در گروه دارای پنج عامل مطلوب بودند، به طور متوسط ​​۸.۰ امتیاز کسب کردند، در حالی که مردانی که چنین عواملی را نداشتند، ۷.۵ امتیاز کسب کردند. با این حال، تفاوت در این شاخص به آستانه‌ی پذیرفته‌شده‌ی عمومیِ معناداری آماری نرسید.

۴۲٪ در مقابل ۷٪: امید به زندگی چقدر متفاوت بود؟

مهم‌ترین تفاوت با رسیدن به سن ۹۰ سالگی مرتبط بود. در میان مردانی که هر پنج عامل برای آنها در میانسالی کم‌خطر در نظر گرفته می‌شد، ۴۱.۹٪ تا سن ۹۰ سالگی زنده ماندند. در میان شرکت‌کنندگانی که هیچ یک از پنج عامل برایشان با مقدار مطلوب مطابقت نداشت، این رقم ۶.۸٪ بود.

محققان نه تنها امید به زندگی، بلکه سلامت شرکت‌کنندگانی را که تا سنین پیری زنده مانده بودند نیز ارزیابی کردند. مردانی که پنج عامل مطلوب را داشتند، خطر ضعف و سستی به طور قابل توجهی کمتری داشتند: ۲.۲٪ در مقابل ۲۴.۵٪ در گروه بدون چنین عواملی.

ما مدت‌هاست که به این سوال علاقه‌مند بوده‌ایم، در حالی که در بسیاری از مناطق، این موضوع تازه الان مورد توجه قرار گرفته است. یکی از نقاط قوت این مطالعه، پیگیری بود که در طول زندگی بیمار ادامه یافت.