دانشمندان عواقب شیرین‌کننده‌ها را برای نسل‌های آینده آشکار کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، سوکرالوز و استویا می‌توانند میکروبیوم روده و متابولیسم را تغییر دهند، و برخی از این تغییرات در فرزندانی که هرگز خود این شیرین‌کننده‌ها را مصرف نکرده‌اند، همچنان ادامه دارد. این نتیجه‌ای است که محققانی که اثرات این دو مکمل محبوب را در موش‌ها بررسی کردند، به آن دست یافتند. دانشمندان بارزترین و ماندگارترین اثرات را در جوندگانی که سوکرالوز دریافت کرده بودند، یافتند. ایزوستیا در مورد یافته‌های این مطالعه و تفاوت‌های بین اثرات سوکرالوز و استویا گزارش می‌دهد.

شیرین‌کننده‌ها در طول چندین نسل مورد مطالعه قرار گرفتند

این مطالعه روی ۴۷ موش نر و ماده انجام شد. جوندگان به سه گروه تقسیم شدند: یک گروه آب ساده، گروه دوم آب حاوی سوکرالوز و گروه سوم استویا دریافت کردند. نتایج در Science Daily منتشر شد.

دوز‌های شیرین‌کننده‌ها طوری تنظیم شدند که با مقادیری که یک فرد ممکن است به طور بالقوه در یک رژیم غذایی معمول مصرف کند، مطابقت داشته باشند. سپس موش‌ها پرورش داده شدند تا اثرات بالقوه نه تنها بر روی حیواناتی که مستقیماً در معرض شیرین‌کننده‌ها قرار داشتند، بلکه بر فرزندانشان نیز بررسی شود. نسل اول و دوم دیگر سوکرالوز یا استویا مصرف نکردند؛ فقط به آنها آب ساده داده شد.

مدل‌های حیوانی به ما این امکان را می‌دهند که شرایط محیطی را با دقت بسیار بالایی کنترل کنیم و تأثیر یک عامل خاص، مانند یک جزء غذایی، را جدا کنیم و چندین نسل را در مدت زمان نسبتاً کوتاهی مشاهده کنیم.

دانشمندان تحمل گلوکز را در جوندگان آزمایش کردند - معیاری برای سنجش توانایی بدن در مدیریت قند و شناسایی علائم مقاومت به انسولین. آنها همچنین ترکیب میکروبیوم روده، غلظت اسید‌های چرب زنجیره کوتاه و فعالیت پنج ژن مرتبط با التهاب، متابولیسم و ​​سلامت سد روده را بررسی کردند.

دانشمندان بارزترین اثرات را در موش‌هایی که سوکرالوز دریافت کرده بودند، مشاهده کردند. در نسل اول فرزندان، علائم اختلال تحمل گلوکز ظاهر شد - و این علائم در موش‌های نری که والدینشان این شیرین‌کننده را مصرف می‌کردند، مشاهده شد. در نسل دوم، محققان سطح قند خون ناشتای بالایی را در موش‌های نر گروه سوکرالوز مشاهده کردند. با این حال، به جوندگان دیگر شیرین‌کننده داده نشد.

سوکرالوز همچنین ترکیب میکروبیوم روده را بیش از استویا تغییر داد. حیوانات افزایش باکتری‌های بالقوه بیماری‌زا و کاهش گونه‌های مفید را تجربه کردند. در عین حال، غلظت اسید‌های چرب با زنجیره کوتاه - ترکیباتی که توسط باکتری‌های روده تولید می‌شوند و در فرآیند‌های مختلف بیولوژیکی دخیل هستند - کاهش یافت.

تغییرات همچنین بر فعالیت ژن تأثیر گذاشت. حیواناتی که در معرض سوکرالوز قرار گرفتند، افزایش فعالیت ژن‌های مرتبط با التهاب و کاهش فعالیت ژن‌های دخیل در متابولیسم را نشان دادند. علاوه بر این، این تغییرات دو نسل پس از مواجهه اولیه ادامه یافت.

هنگام مقایسه نسل‌ها، این اثرات عموماً در نسل اول بارزتر بودند و در نسل دوم تمایل به کاهش داشتند. در مجموع، اثرات مرتبط با سوکرالوز در بین نسل‌ها پایدارتر و ثابت‌تر بود.

بنابراین، این سوکرالوز بود که طولانی‌ترین اثر را در آزمایش نشان داد: تغییرات همزمان بر ترکیب باکتری‌های روده، سطح قند و فعالیت ژن تأثیر گذاشت.

آنها از زمین بیرون آمده‌اند: جایگزینی برای روغن ماهی برای به دست آوردن امگا ۳ در خاک یافت شده است.

یک ریزجلبک غیرمعمول در تولید غذا‌های کاربردی، مکمل‌های غذایی، دارو‌ها و لوازم آرایشی کاربرد خواهد داشت.

اثرات استویا ضعیف‌تر بود

استویا تأثیر کمی متفاوتی روی موش‌ها داشت. در موش‌های ماده نسل دوم که به آنها شیرین‌کننده داده شد، دانشمندان سطح گلوکز ناشتای بالایی را مشاهده کردند.

استویا نیز مانند سوکرالوز، میکروبیوم روده را تغییر داد. حیوانات افزایش تنوع باکتری‌های روده را تجربه کردند، اما همزمان غلظت اسید‌های چرب با زنجیره کوتاه کاهش یافت. این ترکیب ممکن است نشان‌دهنده تغییراتی در محصولاتی باشد که میکروارگانیسم‌های روده در طول فرآیند‌های زندگی خود تولید می‌کنند.

محققان همچنین تغییراتی در فعالیت ژن مشاهده کردند. با این حال، در مقایسه با سوکرالوز، این تغییرات کمتر مشهود بودند و بیش از یک نسل ادامه نیافتند.

هنگام مقایسه نسل‌ها، این اثرات عموماً در نسل اول بارزتر بودند و در نسل دوم تمایل به کاهش داشتند. در مجموع، اثرات مرتبط با سوکرالوز در بین نسل‌ها پایدارتر و ثابت‌تر بود.

بنابراین، نتایج این دو شیرین‌کننده را نمی‌توان به طور کامل با هم ترکیب کرد. هر دو ماده بر میکروبیوم روده و برخی از پارامتر‌های متابولیک تأثیر گذاشتند، اما سوکرالوز تغییرات برجسته‌تر و طولانی‌تری را نشان داد، در حالی که اثرات استویا ضعیف‌تر بود و در نسل‌های بعدی سریع‌تر از بین رفت.

محققان پیشنهاد می‌کنند که یکی از مکانیسم‌های احتمالی ممکن است تغییر عملکرد میکروبیوم روده باشد. باکتری‌های روده اسید‌های چرب با زنجیره کوتاه تولید می‌کنند که در تنظیم فرآیند‌های مختلف بدن، از جمله فرآیند‌های مرتبط با فعالیت ژن، نقش دارند. در این آزمایش، هر دو شیرین‌کننده سطح این ترکیبات را کاهش دادند. به گفته دانشمندان، تغییر عملکرد میکروبیوم روده می‌تواند به طور بالقوه بر بیان ژن‌های مرتبط با التهاب، سلامت سد روده و متابولیسم تأثیر بگذارد.

محققان همچنین احتمال تغییرات اپی‌ژنتیکی - تغییرات در تنظیم ژن که بر خود توالی DNA تأثیری ندارند - را در نظر گرفتند. دانشمندان اینگونه تلاش می‌کنند توضیح دهند که چگونه برخی از اثرات مشاهده شده می‌تواند در فرزندانی که خود شیرین‌کننده‌ها را مصرف نکرده‌اند، ادامه یابد.

با این حال، این در حال حاضر فقط یک مکانیسم احتمالی است، نه یک توضیح قطعی. این مطالعه تغییراتی را در میکروبیوم، سطح اسید‌های چرب زنجیره کوتاه و فعالیت ژن نشان می‌دهد، اما ثابت نمی‌کند که یک فرآیند مستقیماً باعث ایجاد فرآیند دیگر شده باشد.

تغییرات مشاهده شده در تحمل گلوکز و بیان ژن را می‌توان به عنوان سیگنال‌های بیولوژیکی اولیه مرتبط با فرآیند‌های متابولیک یا التهابی تفسیر کرد.

دانشمندان به طور خاص تأکید کردند که موش‌ها به دیابت مبتلا نشدند. اینها تغییرات جزئی در تنظیم گلوکز و فعالیت ژن بودند که از لحاظ تئوری می‌توانند حساسیت به اختلالات متابولیک را در شرایط خاصی مانند رژیم غذایی پرچرب افزایش دهند.

این مطالعه به ما اجازه نمی‌دهد نتیجه بگیریم که مصرف سوکرالوز یا استویا باعث بیماری‌های متابولیک در انسان می‌شود یا اینکه این اثرات در واقع از والدین به فرزندان منتقل می‌شود. این آزمایش روی موش‌ها انجام شده است و پاسخ بدن انسان به شیرین‌کننده‌ها ممکن است متفاوت باشد.

علاوه بر این، دانشمندان ارتباطی بین اثرات افزودنی‌ها و تغییرات در پارامتر‌های متابولیک، میکروبیوم و فعالیت ژن پیدا کردند، اما ثابت نکردند که شیرین‌کننده‌ها مستقیماً باعث تمام اثرات مشاهده‌شده می‌شوند. با این حال، نتایج ممکن است برای مطالعه بیشتر اثرات طولانی‌مدت شیرین‌کننده‌های غیرمغذی مرتبط باشد. نکته جالب توجه برای محققان این واقعیت است که برخی از تغییرات در نسل‌هایی مشاهده شد که هرگز در معرض خود افزودنی‌ها قرار نگرفته بودند.

هدف از این مطالعه ایجاد نگرانی نیست، بلکه تأکید بر نیاز به تحقیقات بیشتر است. شاید ارزش داشته باشد که مصرف متعادل این مکمل‌ها را در نظر گرفت و اثرات بیولوژیکی بلندمدت آنها را بیشتر بررسی کرد.

بنابراین، این مطالعه دلیلی برای خطرناک اعلام کردن سوکرالوز یا استویا برای انسان ارائه نمی‌دهد. این مطالعه چیز دیگری را نشان می‌دهد: اثرات شیرین‌کننده‌های بدون کالری ممکن است پیچیده‌تر از جایگزینی ساده‌ی شکر با یک محصول بدون کالری باشد و اثرات احتمالی طولانی‌مدت آن بر بدن نیاز به مطالعه‌ی بیشتر دارد.