شکست راهبردی آمریکا در ایران / کمبود موشک و تهدید‌های بی‌نتیجه، ترامپ را در بن‌بست گرفتار کرد

به گزارش مجله خبری نگار، آتلانتیک نوشت:

پس از پنج ماه جنگ علیه ایران، ایالات متحده با بحرانی بی‌سابقه در ذخایر موشکی خود روبروست. موجودی برخی از مهمات حیاتی به تنها ۲۰ درصد سطح مطلوب پنتاگون کاهش یافته و بازسازی کامل آن تا پنج سال زمان نیاز دارد. کمبود شدید موشک‌های رهگیر پاتریوت و تاد، نه تنها توانایی دفاع از پایگاه‌های آمریکا در غرب آسیا را تضعیف کرده، بلکه ارسال کمک نظامی به اوکراین را هم با مشکل مواجه ساخته است. فرماندهان نظامی اکنون مجبورند در کسری از ثانیه تصمیم بگیرند که آیا از رهگیر‌های محدود استفاده کنند یا به امید بهترین نتیجه، حمله را بی‌پاسخ بگذارند.

 نشست آخر هفته در کمپ دیوید، به صحنه‌ای برای درگیری آشکار میان ترامپ و تیم امنیت ملی تبدیل شد. رئیس جمهور که از شنیدن گزارش‌های مربوط به کاهش خطرناک مهمات به خشم آمده بود، بر سر مشاوران خود فریاد زد و رهبری پنتاگون را به باد انتقاد گرفت. هگست، وزیر جنگ که بار‌ها کمبود مهمات را تکذیب کرده بود، اکنون برای جبران این بحران، از کنگره درخواست میلیارد‌ها دلار بودجه اضطراری کرده است. با این حال، حتی با تامین مالی، بازسازی ذخایر تا سال ۲۰۳۰ به طول خواهد انجامید و در این فاصله، ایران با افزایش تولید موشک‌ها و پهپاد‌های خود، عملا برتری نظامی آمریکا را خنثی کرده است.

تهدید‌های مکرر ترامپ علیه ایران، بدون اقدام عملی، نه تنها اهرم فشار واشنگتن را کاهش داده، بلکه به تهران اعتماد به نفس بیشتری بخشیده است. ایران با آگاهی از کاهش ذخایر موشکی آمریکا، حملات خود به کشتی‌ها در تنگه هرمز را تشدید کرده و کاخ سفید را در موقعیتی ضعیف‌تر از همیشه قرار داده است. دولت ترامپ که پیش‌بینی می‌کرد فشار اقتصادی ایران را به پای میز مذاکره بکشاند، اکنون از تاب‌آوری تهران شگفت زده شده و دیگر مطمئن نیست که مذاکره تنها گزینه باقی‌مانده حکومت باشد.

در این بن‌بست، دیپلماسی با امتیازات سنگین، به کم ریسک‌ترین گزینه برای کاخ سفید تبدیل شده است. ترامپ که پیش‌تر هرگونه کنترل ایران بر تنگه هرمز را رد کرده بود، اکنون در حال بررسی توافقی با میانجی‌گری عمان است که به تهران نظارت بر بخشی از ترافیک دریایی را اعطا می‌کند. این توافق که در انتظار تایید آمریکا و کشور‌های خلیج فارس است، می‌تواند تنگه را بازگشایی کند، اما به بهای پذیرش کنترل ایران بر این آبراه حیاتی، (دستاوردی که تهران در جنگ به آن دست یافته) است.

ریشه‌های این بحران به دهه‌ها قبل بازمی‌گردد. پس از جنگ سرد، آمریکا تولید موشک‌های راهبردی را کاهش داد و به جنگ‌های کوتاه و قاطع امید بست. اما درگیری‌های پیوسته در لیبی، یمن، سوریه و ایران، همراه با جنگ فرسایشی اوکراین، ذخایر را به سطح هشدار کاهش داده است. تولید سالانه ۳۰۰ موشک پاتریوت که نیمی از آن به متحدان اختصاص می‌یابد، پاسخگوی نیاز جنگ‌های مدرن نیست و این شکاف تا سال ۲۰۳۰ پر نخواهد شد.

شکست آمریکا در مدیریت این بحران، نه تنها گزینه‌های نظامی ترامپ را در ایران محدود کرده، بلکه پیامد‌های راهبردی گسترده‌ای برای جایگاه جهانی واشنگتن دارد. کمبود مهمات، توانایی بازدارندگی آمریکا در برابر چین را تضعیف کرده و پکن را برای اقدام در تایوان جسورتر ساخته است. آنچه به عنوان یک جنگ محدود با وعده پیروزی سریع آغاز شد، اکنون به آزمونی برای اعتبار نظامی و دیپلماتیک آمریکا تبدیل شده که نتیجه آن، سال‌ها بر نظم جهانی تاثیر خواهد گذاشت.