دانشمندان برای اولین بار کشف کردند که چرا میدان مغناطیسی زمین ۶۰۰ میلیون سال پیش از کار افتاد

توضیحی برای نوسانات میدان مغناطیسی زمین در طول دوره ادیاکاران ارائه شده است.

به گزارش مجله خبری نگار، دانشمندان توضیح جدیدی برای نوسانات عجیب میدان مغناطیسی زمین در دوره ادیاکاران - یکی از مرموزترین دوره‌های تاریخ سیاره - ارائه داده‌اند. این تحقیق در مجله Science Advances (SA) منتشر شده است.

دوره ادیاکاران تقریباً از ۶۳۰ تا ۵۴۰ میلیون سال پیش ادامه داشت. برخلاف سایر دوره‌ها، که در آنها میدان مغناطیسی زمین نسبتاً به‌طور قابل پیش‌بینی تغییر می‌کرد، در این مدت رفتار غیرمعمولی داشت: داده‌های «ثبت‌شده» در سنگ‌های باستانی، نوسانات شدید و مکرری را نشان می‌دهند.

پیش از این، دانشمندان این موضوع را یا به حرکت سریع صفحات تکتونیکی یا به اصطلاح "جابجایی واقعی قطب‌ها" نسبت می‌دادند، که در آن کل سیاره نسبت به محور چرخش خود تغییر مکان می‌دهد. با این حال، مطالعه جدید یک جایگزین را پیشنهاد می‌کند: این تغییرات ممکن است بی‌نظم نبوده باشند، بلکه از یک الگوی خاص پیروی کرده باشند.

دیوید ایوانز، استاد علوم زمین و سیاره‌ای در دانشگاه ییل (این سازمان در روسیه نامطلوب تلقی می‌شود) گفت: «ما مدل جدیدی از میدان مغناطیسی زمین ارائه می‌دهیم که ساختار را در تغییرپذیری آن می‌یابد، نه اینکه آن را تصادفی در نظر بگیرد.»

برای آزمایش این فرضیه، محققان سنگ‌های آتشفشانی را در منطقه آنتی اطلس مراکش مورد مطالعه قرار دادند. این لایه‌ها به خوبی "اثر انگشت" مغناطیسی میدان باستانی را حفظ کرده بودند. نمونه‌ها با دقت بالا، لایه به لایه، تجزیه و تحلیل شدند.

جیمز پیرس، نویسنده اصلی این مطالعه، گفت: «ما از یک رویکرد جدید استفاده کردیم و توانستیم به طور دقیق سرعت تغییر قطب‌های مغناطیسی زمین را تعیین کنیم.»

معلوم شد که تغییرات چشمگیر نه در طول میلیون‌ها سال، آنطور که قبلاً تصور می‌شد، بلکه تنها در طول هزاران سال رخ داده است. این موضوع فرضیه‌های قبلی را رد می‌کند، زیرا چنین فرآیند‌هایی به زمان بسیار بیشتری نیاز دارند.

علاوه بر این، دانشمندان کشف کردند که جابجایی‌های میدان مغناطیسی ساختار خاصی دارند. قطب‌ها نه تنها می‌توانند حول محور چرخش حرکت کنند، بلکه می‌توانند از مناطق قابل توجهی از سطح سیاره عبور کنند.

یک روش آماری جدید که توسط نویسندگان توسعه داده شده است، امکان بازسازی دقیق‌تر موقعیت قاره‌ها و اقیانوس‌ها را در آن دوره فراهم می‌کند.

به گفته ایوانز، این می‌تواند به پر کردن یکی از بزرگترین شکاف‌ها در درک ما از تاریخ زمین‌شناسی زمین کمک کند. این دانشمند تأکید کرد: «اگر رویکرد ما تأیید شود، می‌توانیم نقاط بین حرکات قاره‌ها را از دوران باستان تا به امروز به هم متصل کنیم.»

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری