رسانه عبری: جنگ علیه ایران سبب انزوای اسرائیل شده است

به گزارش مجله خبری نگار،روزنامه زیمان یسرائیل در مقاله‌ای در این رابطه اعلام کرد که بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل به همراه سخنگویانش به شدت تلاش دارد تا جنگ اخیر آمریکا علیه ایران را که اسرائیل هم در آن شرکت داشت، به عنوان یک موفقیت بزرگ نشان دهد.

سخنگویان کابینه و هواداران آنها اینگونه وانمود می‌کنند که ایران در ضعیف‌ترین نقطه تاریخ خود قرار داشته و فرصت مناسبی برای متلاشی کردن محور ایرانی (محور مقاومت) است، تا زمینه سازش و همکاری با کشور‌های شورای همکاری خلیج فارس از جمله عربستان سعودی فراهم شود.

اما با راستی آزمایی وقایع موجود و بررسی اطلاعات سیاسی و امنیتی رسمی چه اسرائیلی و چه آمریکایی و بین المللی در کنار بررسی تحقیقات مراکز پژوهشی و بانک‌های داده به این نتیجه می‌رسیم که این اهداف ادعایی هرگز محقق نشد بلکه در برعکس این جنگ شکست دیپلماتیک عمیقی را برای اسرائیل به همراه داشته است.

از مهمترین فاکتور‌هایی که بیانگر شکست اسرائیل در این جنگ است می‌توان به:

موفقیت جمهوری اسلامی ایران در حفظ ساختار خود با وجود حملات سنگین صورت گرفته است که حتی می‌توان گفت قوی‌تر از قبل هم شده است.

محور مقاومت هم ضربات وارده به خود را از سر گذرانده است.

جایگاه دیپلماتیک اسرائیل به پایین‌ترین سطح خود در طول تاریخ رسیده است.

افکار عمومی آمریکا علیه جنگ و علیه اسرائیل صف آرایی کرد.

بحران جهانی انرژی ناشی از کنترل تنگه هرمز سبب افزایش قدرت ایران و تضعیف موضع ایالات متحده و کشور‌های حوزه جنوبی خلیج فارس و منجر به خشم جهانی علیه اسرائیل شد.

در بخش دیگری از گزارش آمده است: نتانیاهو بار‌ها ادعا کرده است که «فرصتی تاریخی برای بازآرایی خاورمیانه، منزوی‌کردن ایران و تعمیق اتحاد‌ها با اسرائیل در مرکز آن پدید آمده است». این ادعا محقق نشد؛ بلکه برعکس، دقیقاً نتیجه‌ای معکوس رقم خورد.

به اعتراف زیمان یسرائیل: ادعای اینکه جنگ «ایران را منزوی کرد» در برابر جهانی همدل با اسرائیل، ادعایی کاملاً بی‌پایه است. در واقع، این جنگ به انزوای بین‌المللی بی‌سابقه اسرائیل انجامید و ایالات متحده نیز خود را زیر فشار هجومی دیپلماتیک بین‌المللی یافت.

سازمان ملل، اکثر کشور‌های اتحادیه اروپا، اتحادیه عرب و بیشتر کشور‌های جهان مخالفت شدید خود را با این جنگ ابراز و نهاد‌های بین‌المللی متعددی، از جمله برخی جریان‌های مخالف نظام ایران، این حملات مشترک را محکوم کردند.

بر اساس چندین نظرسنجی، افکار عمومی در بیشتر کشور‌های جهان به‌شدت مخالف این جنگ است.

در همین حال، چین و روسیه -که ابتدا گفته می‌شد اعتبارشان به‌عنوان متحد ایران کاهش یافته- حمایت دیپلماتیک خود از ایران را تقویت کردند: هر دو کشور در رأی‌گیری شورای امنیت سازمان ملل درباره‌ی قطعنامه محکومیت ایران رأی ممتنع دادند، در برابر پیش‌نویس قطعنامه‌ای درباره اسکورت کشتی‌ها در تنگه هرمز حق وتو اعمال کردند، و رهبران دو کشور بیانیه‌ی مشترکی صادر کردند که در آن حملات آمریکا و اسرائیل «نقض قوانین بین‌المللی» توصیف شده بود.

ادعای نتانیاهو و سخنگویان کابینه‌اش مبنی بر اینکه دولت او اتحاد اسرائیل و آمریکا را به «اوج تاریخی» رسانده، بسیار جای تردید دارد. درست است که در جنگ دوازده‌روزه، ارتش اسرائیل و آمریکا برای نخستین‌بار در تاریخ به‌عنوان دو شریک فعال علنا وارد جنگ شدند.

اما در ایالات متحده، از همان ابتدا صدا‌هایی شنیده می‌شد که اسرائیل را دولت «جنگ‌افروز» می‌خواندند که آمریکا را به کشمکشی برخلاف منافعش کشانده است؛ و این صدا‌ها پس از تردید‌هایی که در جریان جنگ پدید آمد، بلندتر شد. تقریباً کل حزب دموکرات با این جنگ مخالفت کرد و بخش‌هایی از حزب جمهوری‌خواه -حزب متبوع ترامب- نیز چنین کردند.

نظرسنجی‌های افکار عمومی در آمریکا از مخالفت گسترده اکثریت آمریکایی‌ها حکایت داشت.

در اروپا -که پیش‌تر نیز در جریان جنگ غزه انتقاد‌های تندی از اسرائیل مطرح کرده بود- با حمله به ایران مخالفت شد. در خاورمیانه نیز صدا‌هایی برخاست که اسرائیل را «ساختاری تهاجمی و زورگو» می‌خواندند که به «تهدیدی برای صلح منطقه‌ای» بدل شده است.

به‌طور خلاصه: جنگ ایران قطعاً جایگاه دیپلماتیک اسرائیل در جهان را بهبود نبخشید.

در بخش دیگری از این مقاله طولانی هم آمده است: تا چند سال پیش، اسرائیل از حمایت گسترده هر دو حزب اصلی آمریکا -جمهوری‌خواه و دموکرات- برخوردار بود.

پس از آن، روابط با حزب دموکرات رو به وخامت گذاشت، اما حمایت جمهوری‌خواهان همچنان «ثابت» تلقی می‌شد.

با این حال، تازه‌ترین نظرسنجی مؤسسه گالوپ نشان می‌دهد که میزان همذات‌پنداری جمهوری‌خواهان با اسرائیل پس از جنگ ایران به پایین‌ترین سطح خود از سال ۲۰۰۴ رسیده است.

۷۰ درصد از جمهوری‌خواهان با اسرائیل همذات‌پنداری می‌کنند، در حالی که این رقم پیش از آغاز جنگ حدود ۸۰ درصد بود.

این وضعیت را نمی‌توان «ثبات» نامید، بلکه افت آشکاری در حمایت است. این افت به‌ویژه در میان نسل جوان چشمگیر است: بررسی‌های جداگانه‌ای که مواضع جمهوری‌خواهان و انجیلی‌های جوان را رصد کرده‌اند، از کاهش ۲۴ درصدی در حمایت از اسرائیل تنها در میان جمهوری‌خواهان زیر ۴۵ سال خبر می‌دهند.

مهم‌تر از همه اینکه، برای نخستین‌بار از زمان آغاز نظرسنجی سالانه گالوپ در سال ۲۰۰۱، همدلی عمومی آمریکایی‌ها دیگر به‌سمت اسرائیلی‌ها بیشتر از فلسطینی‌ها متمایل نیست.

در میان جوانان آمریکایی ۱۸ تا ۳۴ ساله، ۵۳ درصد همدلی بیشتری با فلسطینی‌ها نشان می‌دهند. این نخستین‌بار است که اکثریت این گروه سنی چنین موضعی را ابراز می‌کند، در حالی که تنها ۲۳ درصد همدلی بیشتری با اسرائیل دارند -پایین‌ترین رقم ثبت‌شده برای این گروه سنی. این نقطه‌عطفی تاریخی است. در افکار عمومی آمریکا، این دیگر یک موج گذرا نیست.