دارو‌هایی نام برده شده‌اند که در صورت مصرف، ورزش شدید را توصیه نمی‌کنند

میلووانوا، متخصص داروسازی: بهتر است هنگام مصرف پنج نوع دارو، ورزش را محدود کنید.

به گزارش مجله خبری نگار، والنتینا میلووانوا، متخصص داروسازی و مدیر بازاریابی شرکت داروسازی اوزون، به Gazeta گفت: «گروه‌های خاصی از دارو‌ها اغلب نیاز به ورزش شدید محدودکننده دارند. این دارو‌ها شامل دارو‌های ضد انعقاد، بتابلوکرها، دارو‌های ادرارآور، استاتین‌ها، دارو‌های کاهنده قند خون و برخی دارو‌های دیگر هستند.»

این متخصص توضیح داد: «دارو‌های ضدانعقاد (وارفارین، ریواروکسابان) و دارو‌های ضدپلاکت (کلوپیدوگرل، آسپرین) مانع از لخته شدن خون می‌شوند. در ورزش‌های تماسی (هنر‌های رزمی، فوتبال، هاکی، اسکی آلپاین)، حتی یک آسیب جزئی می‌تواند منجر به خونریزی داخلی گسترده شود. اجتناب از ورزش‌های پربرخورد ضروری است. مسدودکننده‌های بتا (متوپرولول، بیزوپرولول) ضربان قلب را کاهش می‌دهند و از افزایش آن در حین ورزش جلوگیری می‌کنند. بیمار احساس می‌کند که بهترین عملکرد خود را ندارد، حتی اگر قلب با حداکثر توان خود کار کند. نتیجه، افت شدید فشار خون و غش کردن است.»

مصرف دارو‌های ادرارآور (فوروزماید، هیدروکلروتیازید) نیز هنگام ورزش خطرناک است. در طول ورزش، بدن مایعات و الکترولیت‌ها را از دست می‌دهد. دارو‌های ادرارآور این از دست دادن را افزایش می‌دهند و منجر به گرفتگی عضلات، فشار خون پایین و اختلالات ریتم قلب می‌شوند.

این متخصص داروسازی خاطرنشان کرد: «استاتین‌ها (آتورواستاتین، سیمواستاتین) می‌توانند باعث درد و ضعف عضلانی شوند. درد پس از ورزش در بیماران فعال از نظر جسمی طبیعی است، اما هنگام مصرف استاتین‌ها، همین درد می‌تواند اولین علامت رابدومیولیز - تجزیه عضلات با خطر نارسایی حاد کلیه - باشد. اگر هنگام مصرف استاتین‌ها درد عضلانی رخ دهد، باید آزمایش خون کراتین فسفوکیناز (CPK) انجام شود. عوامل کاهنده قند خون (انسولین، گلی‌بن‌کلامید) و ورزش خطر هیپوگلیسمی را افزایش می‌دهند، زیرا ورزش شدید سطح گلوکز را کاهش می‌دهد. علائم شامل ضعف، لرزش، عرق سرد و از دست دادن هوشیاری است.»

دارو و ورزش در صورت مصرف طبق دستور و پس از مشورت با پزشک، با هم سازگار هستند. بهتر است در هفته اول مصرف دارو از ورزش شدید خودداری کنید.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری