یک مطالعه اخیر، تصورات رایج در مورد اوتیسم در مردان و زنان را به چالش می‌کشد

به گزارش مجله خبری نگار،این مطالعه که سوابق پزشکی بیش از ۲.۷ میلیون نفر در سوئد را تجزیه و تحلیل کرده است، نشان داد که اگرچه اوتیسم در واقع در بین مردان در دوران کودکی شایع‌تر است، اما این میزان به تدریج با افزایش سن همگرا می‌شود و در بزرگسالی به سطوح تقریباً مساوی بین دو جنس می‌رسد.

این یافته‌ها، راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-۵) را به چالش می‌کشد، که نشان می‌دهد به ازای هر چهار مورد تشخیص اوتیسم در مردان، یک مورد در زنان وجود دارد. این مطالعه نشان می‌دهد که این نسبت ممکن است منعکس‌کننده میزان واقعی این اختلال نباشد، بلکه نشان‌دهنده نقص در ابزار‌ها و روش‌های تشخیصی مورد استفاده فعلی است.

کارولین فایف، اپیدمیولوژیست پزشکی از موسسه کارولینسکا، محقق ارشد، توضیح می‌دهد که سیستم‌های تشخیصی فعلی ممکن است قادر به تشخیص تظاهرات اوتیسم در دختران نباشند، به ویژه هنگامی که علائم آنها با کلیشه غالب این اختلال مطابقت ندارد.

آن کری، زنی مبتلا به اوتیسم و ​​مدافع حقوق مبتلایان به اوتیسم، معتقد است که شهادت‌های شخصی زنان، همراه با تحقیقات اخیر، وجود سوگیری‌های سیستمیک در تشخیص را تأیید می‌کند. این سوگیری‌ها منجر به این می‌شود که بسیاری از زنان اوتیسم خود را در سنین بالاتر کشف کنند یا اصلاً آن را تشخیص ندهند.

اوتیسم به عنوان یک اختلال عصبی-رشدی طبقه‌بندی می‌شود که بر توانایی‌های ارتباطی و تعامل اجتماعی تأثیر می‌گذارد و اغلب با الگو‌های تکراری رفتاری و علایق محدود همراه است. شدت آن از فردی به فرد دیگر متفاوت است. برخی از افراد مبتلا به اوتیسم نیاز به حمایت مداوم دارند، در حالی که برخی دیگر می‌توانند با مراقبت مناسب، زندگی خود را به طور مستقل مدیریت کنند.

تشخیص اوتیسم در دوران کودکی معمولاً بر اساس مشاهدات والدین و متخصصان مراقبت‌های بهداشتی از رفتار کودک در مقایسه با معیار‌های پزشکی تعیین شده انجام می‌شود. این امر، به ویژه هنگام مقایسه رفتار‌های مردان و زنان، در را برای تفسیر‌های متفاوت باز می‌کند.

این مطالعه چندین توضیح احتمالی را ارائه می‌دهد، از جمله اینکه علائم اوتیسم ممکن است در دختران یا در سنین بالاتر به طور متفاوتی بروز کند. کلیشه‌های اجتماعی نیز نقش مهمی دارند، زیرا بسیاری، از جمله پزشکان و معلمان، هنوز اوتیسم را با مردان مرتبط می‌دانند و منجر به نادیده گرفتن علائم اولیه در زنان می‌شوند.

یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که دختران اغلب مهارت‌های مقابله اجتماعی را توسعه می‌دهند که به آنها کمک می‌کند علائم خود را پنهان کنند و تشخیص زودهنگام این اختلال را دشوارتر می‌کند.

علیرغم قدرت مطالعه و دامنه وسیع زمانی و جمعیتی آن، محققان به برخی محدودیت‌ها اذعان کردند، به‌ویژه اینکه داده‌ها محدود به جمعیت سوئد بود که ممکن است تعمیم‌پذیری یافته‌ها را در سطح جهانی محدود کند. این مطالعه همچنین به تأثیر اختلالات شایع همزمان مانند ADHD، افسردگی و اضطراب نپرداخته است.

این تحقیق بر نیاز فوری به ارزیابی مجدد روش‌های غربالگری و تشخیصی اوتیسم، با در نظر گرفتن تفاوت‌های جنسیتی بالقوه در بروز علائم، برای بهبود تشخیص زودهنگام و ارائه پشتیبانی مناسب تأکید می‌کند.

محققان با تأکید بر اینکه درک اوتیسم در دختران هنوز ناقص است، نتیجه‌گیری می‌کنند و خواستار مطالعات بیشتر با تمرکز بر تفاوت‌های جنسیتی و تأثیر آنها بر استراتژی‌های تشخیصی و درمانی آینده هستند.