یک راز پنهان در پوست می‌تواند جوانی را بازگرداند و جای زخم‌ها را ترمیم کند

به گزارش مجله خبری نگار، این کشف، که در نگاه اول ممکن است فقط یک جزئیات آناتومیکی کوچک به نظر برسد، پتانسیل عظیمی برای توسعه درمان‌های زیبایی و پزشکی انقلابی دارد.

راز این موضوع در ساختار‌های میکروسکوپی شبیه به موج‌های ریز نهفته است که در ناحیه بین لایه‌های بیرونی (اپیدرم) و داخلی (درم) پوست یافت می‌شوند.

این ساختار‌ها از نظر علمی به عنوان برآمدگی‌های مشبک شناخته می‌شوند. سال‌ها دانشمندان معتقد بودند که این برآمدگی‌ها در مراحل اولیه رشد جنین در رحم، قبل از تولد، تشکیل می‌شوند. با این حال، یک تیم تحقیقاتی از کالج دامپزشکی دانشگاه ایالتی واشنگتن این درک را دگرگون کرده است. طبق یافته‌های منتشر شده در مجله Nature، محققان نشان دادند که این برآمدگی‌های مشبک قبل از تولد ظاهر نمی‌شوند، بلکه کمی پس از آن ظاهر می‌شوند.

پاپیلا‌های پوستی چیستند و چه وظیفه‌ای دارند؟

رایان دریسکل، محقق ارشد و دانشیار دانشگاه، آنها را به چسب بیولوژیکی تشبیه می‌کند. این موج‌ها، اپیدرم را محکم به درم زیرین متصل می‌کنند و به پوست استحکام و خاصیت ارتجاعی می‌دهند. وقتی پوست جوان است، این پاپیلا‌ها عمیق و محکم در هم تنیده هستند و باعث می‌شوند پوست سفت و پر به نظر برسد.

با افزایش سن، این پاپیلا‌ها به تدریج محو می‌شوند. این فرآیند منجر به ظهور علائم پیری می‌شود: پوست نازک‌تر می‌شود، خاصیت ارتجاعی خود را از دست می‌دهد و شروع به افتادگی و چروک شدن می‌کند. بنابراین، درک چگونگی تشکیل این پاپیلاها، کلید حفظ جوانی پوست است.

کشف این موضوع توسط دانشمندان به دلیل یک نقص سیستماتیک در موجودات زنده‌ای که به عنوان مدل‌های تحقیقاتی استفاده می‌شدند، مدت زیادی طول کشید. برای دهه‌ها، تحقیقات بر روی موش‌ها و میمون‌ها به عنوان مدل‌هایی که شباهت زیادی به انسان داشتند، متکی بود.

شاون تامپسون، دانشجوی دکترا و نویسنده اصلی این مطالعه، می‌گوید: «وقتی به این حیوانات نگاه می‌کنید، تفاوت‌هایی در خز آنها می‌بینیم. اما در زیر سطح، ما کشف کردیم که فقط حیواناتی با پوست ضخیم، مانند خوک، خرس و دلفین، پاپیلای پوستی مشابه انسان دارند. موش‌ها و میمون‌ها پوست نازک و خزدار دارند و کاملاً فاقد این پاپیلا‌ها هستند.»

خرس بوته‌ای شواهد تکاملی قانع‌کننده‌ای ارائه داد: وجود این پاپیلا‌ها محققان را به این فرضیه سوق داد که اندازه بدن و تراکم پوست از عوامل حیاتی در توسعه این ساختار هستند. با این حال، مطالعه تکامل آن به صورت روزانه در خرس‌ها چالش برانگیز است، بنابراین تیم به عنوان یک مدل مناسب‌تر به خوک‌ها روی آورد.

خوک‌ها پوست ضخیمی شبیه به پوست انسان دارند و رشد آن را می‌توان دقیقاً ردیابی کرد. این تیم با همکاری کشاورزان محلی، نمونه‌های پوستی از خوک‌ها در سنین مختلف جمع‌آوری کرد و تجزیه و تحلیل آنها ثابت کرد که پاپیلا‌ها پس از تولد تشکیل می‌شوند، نه قبل از آن.

دریسکل می‌گوید: «ما انتظار داشتیم این ساختار‌ها قبل از تولد شکل گرفته باشند، بنابراین دیدن آنها پس از تولد غافلگیرکننده بود. این زمان‌بندی، نحوه تفکر ما در مورد ساخت پوست و احتمال تأثیرگذاری بر آن در مراحل بعدی زندگی را تغییر می‌دهد.»

این تیم با استفاده از تکنیک‌های پیشرفته نقشه‌برداری ژنتیکی، مسیر بیولوژیکی مسئول ساخت این پاپیلا‌ها را شناسایی کرد: "پروتئین سیگنالینگ BMP. " این پروتئین به عنوان یک مجموعه دستورالعمل مولکولی عمل می‌کند که سلول‌های پوست را برای سازماندهی خود در این بافت پیچیده هدایت می‌کند.

این کشف اهمیت درمانی بسیار زیادی دارد. از آنجایی که پاپیلا‌ها با افزایش سن آتروفی می‌شوند، فعال‌سازی مجدد مسیر BMP می‌تواند کلید بازیابی ساختار جوان پوست باشد.

ماکسیم پلکسوس، استاد دانشگاه کالیفرنیا و یکی از نویسندگان این تحقیق، می‌گوید: «این کشف هیجان‌انگیز است، زیرا پتانسیل کاربردی فوق‌العاده‌ای دارد. پروتئین‌های BMP در حال حاضر برای کاربرد‌های ارتودنسی توسط FDA تأیید شده‌اند که راه را برای استفاده از آنها در درمان پیری پوست و جای زخم هموار می‌کند.»

خلاصه اینکه، آنچه که به نظر یک جزئیات جزئی در ساختار پوست می‌رسید، به دریچه‌ای جدید برای درک مکانیسم‌های پیری و ترمیم تبدیل شده است. این تحقیق نه تنها پیری پوست را توضیح می‌دهد، بلکه طرحی برای بازیابی جوانی آن به روش‌هایی که قبلاً غیرممکن بود، ارائه می‌دهد. این یادآوری است که بزرگترین اکتشافات علمی اغلب در کوچکترین جزئیات پنهان شده‌اند.

منبع: scitechdaily