یک گزینه درمانی مؤثر برای سلامت روان که ممکن است با اثرات دارو برابری کند

به گزارش مجله خبری نگار، میلیون‌ها نفر در سراسر جهان از افسردگی و اضطراب رنج می‌برند و اگرچه درمان‌هایی مانند دارو و روان‌درمانی (گفتاردرمانی) مؤثر هستند، اما دسترسی به آنها همیشه آسان نیست. هزینه‌های بالا، انگ اجتماعی، لیست‌های انتظار طولانی و عوارض جانبی بالقوه دارو، موانع قابل توجهی را برای بسیاری ایجاد می‌کند. این سوال را مطرح می‌کند: آیا ورزش می‌تواند یک درمان جایگزین مؤثر باشد؟

برای پاسخ به این سوال، محققان یک متاآنالیز جامع انجام دادند و نتایج ۸۱ تحلیل قبلی را که شامل داده‌های نزدیک به ۸۰،۰۰۰ شرکت‌کننده در بیش از ۱۰۰۰ آزمایش علمی بود، بررسی کردند. هدف این رویکرد غلبه بر نتایج متناقض مطالعات قبلی بود که در مورد مفیدترین نوع ورزش، مدت و شدت آن و گروه‌هایی که بیشترین سود را می‌بردند، متفاوت بودند.

این مطالعه بر اندازه‌گیری تأثیر ورزش به تنهایی بر علائم افسردگی و اضطراب متمرکز بود و با استفاده از روش‌های آماری پیشرفته، تأثیر عوامل دیگر مانند ابتلا به بیماری‌های مزمن مانند دیابت یا آرتروز را که ممکن است بر نتایج تأثیر بگذارند، جدا کرد.

نتایج نشان داد که ورزش در کاهش علائم افسردگی و اضطراب مؤثر است. در مقایسه با عدم فعالیت بدنی، ورزش تأثیر قابل توجهی در کاهش علائم افسردگی و تأثیر متوسطی در کاهش اضطراب داشت. در برخی موارد، مزایای آن حتی قابل مقایسه یا بهتر از روان‌درمانی یا دارو‌های ضد افسردگی بود.

این مطالعه همچنین گروه‌هایی را که بیشترین سود را بردند، مشخص کرد، که مهمترین آنها عبارتند از:

• جوانان بین ۱۸ تا ۳۰ سال.
• زنانی که اخیراً زایمان کرده‌اند.

این یافته آخر از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، زیرا بسیاری از مادران جدید با موانعی برای ورزش کردن، مانند کمبود وقت، عزت نفس پایین و دشواری در دسترسی به فعالیت‌های مناسب و مقرون به صرفه، رو‌به‌رو هستند. نتایج نشان می‌دهد که دسترسی بیشتر به ورزش برای این گروه می‌تواند ابزاری مؤثر برای حمایت از سلامت روان آنها در این دوره حساس باشد.

نوع و روش ورزش تفاوت ایجاد می‌کند.

همه انواع ورزش به طور یکسان ایجاد نشده‌اند. ورزش‌های هوازی - مانند پیاده‌روی، دویدن، دوچرخه‌سواری و شنا - در صدر فهرست مؤثرترین فعالیت‌ها برای کاهش علائم افسردگی و اضطراب قرار داشتند. با این حال، تمرینات مقاومتی (مانند وزنه‌برداری) و تمرینات ذهن و بدن (مانند یوگا) نیز مزایای ملموسی را نشان دادند.

مشخص شد که ورزش در یک محیط گروهی و تحت نظارت یک متخصص، در مقایسه با ورزش انفرادی، نتایج بهتری در درمان افسردگی به همراه دارد. با این حال، در مورد اضطراب، داده‌های کافی در مورد اثرات ورزش گروهی وجود ندارد و تحقیقات بیشتری را ضروری می‌سازد.

جالب توجه است که ورزش کردن یک یا دو بار در هفته برای بهبود علائم افسردگی کافی بود و هیچ تفاوت معناداری بین ورزش با شدت بالا و کم وجود نداشت. برای اضطراب، بهترین نتایج با فعالیت بدنی منظم و کم شدت تا هشت هفته، مانند پیاده روی یا شنا با سرعت متوسط، حاصل شد.

این مطالعه تأیید می‌کند که ورزش فقط وسیله‌ای برای بهبود آمادگی جسمانی نیست، بلکه یک گزینه درمانی اثبات‌شده علمی برای افسردگی و اضطراب است، به‌ویژه برای افرادی که به این اختلالات مبتلا هستند.

با این حال، صرفاً ارائه توصیه‌های کلی برای ورزش ممکن است کافی نباشد. شواهد نشان می‌دهد که برنامه‌های ساختاریافته، اجتماعی و تحت نظارت حرفه‌ای، بهترین نتایج را به دست می‌آورند، زیرا تعهد و انگیزه را تقویت می‌کنند.

بنابراین، توصیه می‌شود پزشکان به جای ارائه دستورالعمل‌های کلی، بیماران خود را به سمت برنامه‌های خاص، مانند کلاس‌های تناسب اندام هوازی یا باشگاه‌های پیاده‌روی و دویدن تحت نظارت، هدایت کنند.

ورزش، به ویژه ورزش گروهی تحت نظارت یک متخصص، یک جایگزین درمانی مؤثر برای افرادی است که در مصرف دارو مردد هستند یا در دسترسی به درمان روانشناختی مشکل دارند. با این حال، مشورت با پزشک یا روانشناس همچنان یک گام ضروری برای تدوین یک برنامه درمانی جامع است.

این گزارش توسط نیل مونرو، کاندیدای دکترای روانشناسی، دانشگاه جیمز کوک؛ جیمز دیموک، استاد روانشناسی، دانشگاه جیمز کوک؛ کلر سومورایی، مدرس روانشناسی، دانشگاه جیمز کوک؛ و سامانتا تیگ، محقق ارشد روانشناسی، دانشگاه جیمز کوک تهیه شده است.

منبع: ساینس آلرت