عصر هوش مصنوعی، ایالات متحده را در مخمصه هسته‌ای قرار می‌دهد

به گزارش مجله خبری نگار، اما یک مشکل وجود دارد: هیچ گودال خیلی عمیقی وجود ندارد و ذخایر زباله‌های رادیواکتیو که حدود ۱۰۰۰۰۰ تن است و به طور موقت در نیروگاه‌های هسته‌ای و سایر سایت‌های ایالات متحده ذخیره می‌شوند، همچنان در حال افزایش است.

برای حل این معضل، دولت آمریکا اکنون یک هویج رادیواکتیو را به کار گرفته است.

طبق پیشنهادی که هفته گذشته توسط وزارت انرژی منتشر شد، از ایالت‌ها خواسته شده است که داوطلبانه میزبان یک مخزن زمین‌شناسی دائمی برای سوخت مصرف‌شده در مجموعه‌ای از تأسیسات شامل راکتور‌های هسته‌ای جدید، بازفرآوری زباله، غنی‌سازی اورانیوم و مراکز داده باشند.

دگرگونی‌های بزرگ و خطرات

این نشان دهنده یک تغییر سیاست عمده است، زیرا طرح تقویت انرژی هسته‌ای اکنون به الزام یافتن یک محل دائمی برای دفع زباله گره خورده است و تصمیم‌گیری را به جوامع محلی واگذار می‌کند. به گفته سخنگوی دفتر انرژی هسته‌ای وزارت انرژی ایالات متحده، این تصمیمات نشان‌دهنده سرمایه‌گذاری ده‌ها میلیارد دلاری و هزاران شغل است.

لیک برت، یکی از مقامات سابق کمیسیون تنظیم مقررات هسته‌ای ایالات متحده و وزارت انرژی، با اشاره به اینکه ایالت‌هایی مانند یوتا و تنسی پیش از این علاقه خود را به سرمایه‌گذاری در انرژی هسته‌ای نشان داده‌اند، گفت: «ترکیب همه این عناصر در یک بسته مانند قرار دادن مشوق‌های کلان در کنار یک تأسیسات زباله‌های هسته‌ای ناخواسته است.»

دفتر انرژی هسته‌ای گزارش داد که این درخواست مورد توجه قرار گرفته است، اما از مشخص کردن اینکه کدام کشور‌ها ۶۰ روز فرصت پاسخ دادن دارند، خودداری کرد.

مقامات ایالت‌های یوتا و تنسی به درخواست‌ها برای اظهار نظر پاسخی ندادند.

ترامپ می‌خواهد ظرفیت انرژی هسته‌ای آمریکا را تا سال ۲۰۵۰ چهار برابر کرده و به ۴۰۰ گیگاوات برساند، چرا که تقاضا برای برق برای اولین بار در دهه‌های اخیر به لطف رونق مراکز داده‌ای که از هوش مصنوعی پشتیبانی می‌کنند و تغییر به سمت خودرو‌های برقی، افزایش یافته است.

در سال ۲۰۲۵، وزارت انرژی ۱۱ طرح جدید برای راکتور‌های پیشرفته آزمایشی هسته‌ای را برای صدور مجوز سریع انتخاب کرد و قصد دارد تا ۴ ژوئیه ۲۰۲۶ سه نمونه اولیه از آنها را بسازد.

با این حال، مطالعات انجام شده توسط دولت‌های ایالات متحده و بریتانیا و همچنین کمیسیون اروپا نشان داده است که پذیرش عمومی انرژی هسته‌ای تا حدودی به اطمینان از دفن زباله‌های هسته‌ای در اعماق زمین بستگی دارد و خاطرنشان می‌کند که تلاش‌های قبلی برای یافتن راه‌حل با مخالفت شدید داخلی رو‌به‌رو شده است.

در این زمینه، سخنگوی دفتر انرژی هسته‌ای اظهار داشت که «یک استراتژی کامل هسته‌ای باید شامل مسیر‌های ایمن و دائمی برای دفع نهایی زباله‌های هسته‌ای باشد.»

شایان ذکر است که وزارت انرژی در سال ۱۹۸۳ جستجوی یک مرکز دائمی دفع زباله را آغاز کرد و در سال ۱۹۸۷ در کوه یوکا در نوادا مستقر شد، اما باراک اوباما، رئیس جمهور سابق، در سال ۲۰۱۰ به دلیل مخالفت قانون‌گذاران ایالتی در بحبوحه نگرانی‌ها در مورد ایمنی و تأثیر آن بر کازینو‌ها و هتل‌ها، بودجه این پروژه را متوقف کرد، اگرچه پیش از توقف آن، نزدیک به ۱۵ میلیارد دلار برای این پروژه هزینه شده بود.

طرح‌های جدید

برای تسریع در استقرار انرژی هسته‌ای، کشور‌هایی از جمله ایالات متحده، بریتانیا، کانادا، چین و سوئد از راکتور‌های به اصطلاح کوچک مدولار حمایت می‌کنند.

جذابیت راکتور‌های هسته‌ای کوچک در این ایده نهفته است که می‌توان آنها را در ساختار کارخانه از پیش ساخت، که باعث می‌شود مونتاژ آنها در مقایسه با راکتور‌های بزرگتری که در حال حاضر استفاده می‌شوند، سریع‌تر و ارزان‌تر باشد.

اما بعید است که طرح‌های جدید برای راکتور‌های هسته‌ای کوچک، مشکل زباله را حل کنند.

کارشناسان می‌گویند طراحان موظف نیستند هنگام شروع فرآیند طراحی، ضایعات را در نظر بگیرند، مگر اینکه برنامه‌ای برای نحوه مدیریت آن تدوین کنند.

رآکتور‌های هسته‌ای کوچک همچنین می‌توانند در مناطقی که فاقد زیرساخت‌های لازم برای نیروگاه‌های بزرگ‌تر هستند، ساخته شوند و این احتمال را افزایش می‌دهد که سایر سایت‌های هسته‌ای به محل دفن موقت زباله تبدیل شوند. طبق گفته کمیسیون تنظیم مقررات هسته‌ای ایالات متحده، در ایالات متحده، کلمه "موقت" می‌تواند به معنای بیش از یک قرن پس از خاموش شدن رآکتور باشد.

طبق مطالعه‌ای که در سال ۲۰۲۲ در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم منتشر شد، انتظار می‌رود اکثر راکتور‌های هسته‌ای کوچک جدید در مقایسه با راکتور‌های بزرگ فعلی، به ازای هر واحد برق، مقادیر مشابه، اگر نه بیشتر، زباله تولید کنند.

ست تولر، دانشیار موسسه پلی‌تکنیک ووستر و عضو سابق شورای فنی ایالات متحده برای بررسی زباله‌های هسته‌ای، تأکید کرد که «عجله در طراحی‌های جدید بدون در نظر گرفتن کل سیستم، از نظر نظارت مؤثر و داشتن یک برنامه مدیریت زباله خوب، ایمن و قابل اعتماد در درازمدت، وضعیت بسیار بدی را نشان می‌دهد.»

رویترز گزارش داد که با ۹ شرکت پشت طراحی ۱۱ راکتور هسته‌ای کوچک تحت حمایت برنامه وزارت انرژی تماس گرفته و برخی از آنها گفته‌اند که زباله‌های هسته‌ای معضلی برای اپراتور‌های راکتور و دولت ایجاد می‌کند.

شرکت‌های دیگر توضیح دادند که امیدوارند پیشرفت‌های فناوری در دهه‌های آینده فرصت‌های بازفرآوری سوخت را بهبود بخشد، اما این شرکت‌ها معتقدند که یافتن یک مرکز ذخیره‌سازی دائمی ضروری است.

چشم‌انداز موج جدیدی از راکتور‌های هسته‌ای، علاقه به بازفرآوری سوخت مصرف‌شده را احیا کرده است، جایی که اورانیوم و پلوتونیوم از هم جدا شده و در برخی موارد دوباره مورد استفاده قرار می‌گیرند.

سخنگوی دفتر انرژی هسته‌ای گفت: «فناوری‌های مدرن، به ویژه بازیافت و فرآوری پیشرفته، می‌توانند میزان مواد هسته‌ای مورد نیاز برای دفع را به میزان قابل توجهی کاهش دهند... در عین حال، بازفرآوری نیاز به دفع دائمی را از بین نمی‌برد.».

اما کارشناسان امنیت هسته‌ای این سوال را مطرح کردند که آیا این تأسیسات جدید شامل بازفرآوری نیز خواهند بود یا خیر.

سفر زباله‌های سمی

راس ماتزکین-بریجر، مقام سابق وزارت انرژی ایالات متحده، اظهار داشت: «هر بار که تلاش کردیم، شکست خوردیم و باعث خطرات امنیتی، تهدید‌های گسترش سلاح‌های هسته‌ای، هزینه‌های بالا و پیچیده‌تر شدن مدیریت پسماند‌ها شد.»

او افزود کشور‌های معدودی که سوخت هسته‌ای را بازفرآوری می‌کنند، این کار را با نرخی بین صفر تا دو درصد انجام می‌دهند که بسیار کمتر از ۹۰ درصد وعده داده شده است.

در حال حاضر، بیشتر زباله‌ها در ایالات متحده، کانادا، اروپا و بریتانیا به طور نامحدود در محل، ابتدا در استخر‌های سوخت مصرف‌شده برای خنک‌سازی و سپس در مخازن بتنی و فولادی ذخیره می‌شوند. با این حال، فرانسه سوخت مصرف‌شده را برای بازفرآوری به لاهه در نرماندی می‌فرستد.

طبق گزارش وزارت انرژی ایالات متحده، بیش از ۹۰ راکتور هسته‌ای در ایالات متحده، بزرگترین تولیدکننده انرژی هسته‌ای در جهان، در حال فعالیت هستند و سالانه حدود ۲۰۰۰ تن زباله به ذخایر موجود اضافه می‌کنند.

منبع: رویترز