یک مطالعه، راز «ارتودنسی» در میان فراعنه و اتروسک‌ها را حل می‌کند

یک بررسی علمی نشان داده است که باور غالب در مورد توسعه ارتودنسی در تمدن‌های باستانی، به ویژه تمدن‌های مصر و اتروسک، عمدتاً مبتنی بر افسانه‌ای است که شواهد فیزیکی قطعی از آن پشتیبانی نمی‌کند.

به گزارش مجله خبری نگار، پس از تجزیه و تحلیل عمیق توسط باستان شناسان و مورخان دندانپزشکی، مشخص شده است که دستگاه‌های طلایی که در مقبره‌ها یافت شده و برای دهه‌ها در کتاب‌های درسی به نمایش گذاشته شده‌اند، هرگز دستگاه‌های ارتودنسی به معنای مدرن آن که شامل اعمال فشار مداوم برای حرکت دندان‌ها است، نبوده‌اند.

این مطالعه نشان می‌دهد که این ابزار‌های طلایی، مانند ابزار‌های استخراج‌شده از محوطه «القطاع» در مصر یا در مقبره‌های اتروسک (تمدن اتروسک یک تمدن باستانی ایتالیایی بود که حدود ۹۰۰ سال قبل از میلاد مسیح ظهور کرد)، در واقع به عنوان تکیه‌گاه برای ترمیم دندان‌های لق یا به عنوان جایگزین پروتز (پل دندانی) استفاده می‌شدند، و نه به عنوان دستگاه‌های مؤثر برای اصلاح تراز دندان.

پیشرفت واقعی در قرن هجدهم (۱۷۲۸) با دانشمند فرانسوی پیر فوشار، که بنیانگذار دندانپزشکی مدرن محسوب می‌شود، آغاز شد، زیرا او اولین طرح علمی دستگاهی را ارائه داد که قادر به گسترش قوس دندانی با استفاده از اصول نیروی محاسبه شده بود.

شواهد فیزیکی دو دلیل اصلی برای رد ایده ارتودنسی باستانی نشان می‌دهد: اول، طلای خالص مورد استفاده در آن دستگاه‌ها برای حفظ فشار لازم بسیار نرم بود؛ و دوم، فقدان تقریبی دندان‌های فشرده (مال اکلوژن) در جوامع باستانی، به دلیل رژیم‌های غذایی محدودکننده که فک‌ها را بزرگ می‌کرد، به این معنی بود که از ابتدا هیچ نیاز پزشکی مبرمی برای ابداع چنین تکنیک‌هایی وجود نداشت. تنها تلاش‌های واقعی برای اصلاح، محدود به روش‌های ساده‌ای مانند فشار دادن انگشت برای صاف کردن دندان کج در کودکان رومی بود.

بنابراین، اگرچه تمدن‌های باستانی نبوغ غیرقابل انکاری در مقابله با مشکلات از دست دادن دندان و تثبیت آن نشان می‌دهند، داستان واقعی ارتودنسی، به عنوان یک تخصص پزشکی مبتنی بر اصول دقیق مکانیکی و علمی، داستانی نسبتاً جدید است که با تغییر سبک زندگی و سیستم‌های غذایی انسان‌ها و توسعه علوم پزشکی و فناوری در سه قرن گذشته مرتبط است.

منبع: ایندیپندنت

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری