به گزارش مجله خبری نگار،آروارههای ترسناک تیرانوزاروس معروف است؛ در تالارهای موزهها و حتی فیلمهای سینمایی مانند پارک ژوراسیک، گوشتخوار کرتاسه به طور سنتی با نیشهایی بلند و پوزخندی شوم به تصویر کشیده میشود.
اما دیرینه شناسان اکنون کشف کردهاند که حیوان زنده پوزخند تیز دندانی نداشت، بلکه رکس و همچنین بسیاری از دایناسورهای گوشتخوار لب داشتند.
یک تیم متشکل شده از چند نهاد از دیرینه شناسان اخیرا به این موضوع اشاره کردهاند که دایناسورهای گوشتخوار مانند T. rex و Allosaurus لبهای گوشتی داشتند که دندان هایشان را میپوشاند، درست مانند مارمولکهای امروزی. این فرضیه احتمالاً هم تصویر عمومی از دایناسورها و هم نحوه مطالعه دیرینه شناسان روشهای تغذیه این مارمولکهای وحشتناک را تغییر میدهد.
تحقیقات جدید با بحث و گفتگو بین نویسندگان همکار توماس کالن، کرستین برینک و درک لارسون آغاز شد، در حالی که هر سه دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه تورنتو بودند.
هر یک از آنها تخصصهای متفاوتی در مورد دایناسورها و آناتومی آنها داشتند، که ترکیب آن به شواهد ملموس نشان میدهد که دایناسورهایی مانند تی رکس چگونه به نظر میرسیدند.
دیرینه شناسان قبلا معتقد بودند که دایناسورهای گوشتخوار آروارههای بدون لب دارند، همانطور که در دو تصویر بالا دیده میشود. اکنون، شواهد جدید حاکی از آن است که این حیوانات مانند مارمولکهای امروزی، لب داشتند.
اینکه دایناسورها لب داشتند یا نه، سالهاست که موضوع بحث بین طرفداران دایناسورها و برخی کارشناسان بوده است. بحثها اغلب بر این موضوع متمرکز شدهاند که آیا افزودن لبها، مانند پوششهای کرکی بدن، دایناسورها را نسبت به مدلهای سنتی و دنداندار، برای طرفداران دوستدارشان کمتر تأثیرگذار و ترسناک کرده است، و چه شواهدی میتواند چنین تغییری را توجیه کند. مطالعه جدید در نهایت شواهد ملموسی را برای حل این موضوع ارائه میکند و فراتر از زیباییشناسی به زیستشناسی حیوانات منقرض شده میپردازد.
استیو بروسات، دیرینه شناس دانشگاه ادینبورگ، که در تحقیق جدید نقشی نداشت، میگوید: «این مطالعه یک قطعه عالی از کارآگاهی پزشکی قانونی دیرینه شناسی است.»
تجزیه و تحلیل کلی آنها نشان داد که تی رکس و دایناسورهای مشابه دندانهای بلندی نسبت به اندازه خود ندارند و مجموعهای از لبها میتوانستند به راحتی دندانهای آنها را بپوشانند.
نکته مهمتر این است که مینای دندان دایناسورها نسبتاً نازک است و اگر دائماً در معرض هوا قرار میگرفت، مستعد خشک شدن میشد. لبها دندانهای خود را مرطوب و کاربردی نگه میداشتند، چیزی که کروکودیلها به عنوان حیوانات آبزی نگران آن نیستند.
علی نبوی زاده دیرینه شناس دانشگاه پنسیلوانیا که در مطالعه جدید شرکت نداشت، میگوید: «کالن و همکارانش یک مورد عالی برای وجود بافتهای خارج دهانی در تروپودهای غیر پرندگان هستند.»
منبع: خبرآنلاین