دانشمندان معیار‌های تشخیص چاقی را با استفاده از داده‌های ۸۴۴۰۰۰ نفر آزمایش کردند

به گزارش مجله خبری نگار، در چهار گروه از بزرگسالان از چین، بریتانیا، ایالات متحده و اسپانیا، نسبت افرادی که علائم چاقی داشتند، با اضافه شدن اندازه‌گیری دور کمر به شاخص توده بدنی، ۳.۳ تا ۷.۴ درصد افزایش یافت. طبق گزارش مجله نیچر، که تحلیلی از داده‌های ۸۴۴،۱۰۸ نفر را منتشر کرده است، شرکت‌کنندگانی که چربی اضافی بدن همراه با اختلال عملکرد اندام داشتند، در طول دوره پیگیری، خطر مرگ بیشتری داشتند. ایزوستیا در مورد اینکه چه کسی در معیار سنتی لحاظ نشده و چاقی بالینی چگونه با چاقی پیش‌بالینی متفاوت است، گزارش می‌دهد.

چرا اندازه دور کمر به شاخص توده بدنی اضافه شد؟

شاخص توده بدنی (BMI) با تقسیم وزن (به کیلوگرم) بر مجذور قد (به متر) محاسبه می‌شود. محاسبه آن در طول یک معاینه فیزیکی معمول راحت است و می‌تواند در مطالعات بزرگتر مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، دو نفر با BMI یکسان ممکن است نسبت عضله به چربی متفاوتی داشته باشند. علاوه بر این، این شاخص محل دقیق ذخیره چربی در بدن را در نظر نمی‌گیرد.

در سال ۲۰۲۵، کمیسیون بین‌المللی دیابت و غدد درون‌ریز لنست، ارزیابی چاقی را در دو مرحله پیشنهاد کرد. ابتدا، پزشک چربی اضافی بدن را تأیید می‌کند. این کار را می‌توان با اندازه‌گیری دور کمر، نسبت آن به قد یا با ارزیابی ترکیب بدن، در صورت وجود، انجام داد. سپس، پزشک تعیین می‌کند که آیا چربی اضافی عملکرد اندام‌ها را مختل می‌کند یا فعالیت روزانه را محدود می‌کند. این کمیسیون پیشنهاد می‌کند که این شرایط، چاقی بالینی در نظر گرفته شوند، در حالی که افرادی که عملکرد طبیعی دارند، چاقی پیش‌بالینی در نظر گرفته می‌شوند.

فرانچسکو روبینو، نویسنده ارشد این مقاله و استاد جراحی متابولیک و چاقی در کینگز کالج لندن، گفت: «شاخص توده بدنی به تنهایی به ما نمی‌گوید که آیا کسی از قبل بیمار است یا در معرض خطر ابتلا به بیماری قرار دارد، یا به چه نوع مراقبتی نیاز دارد.»

برای چه کسانی اندازه‌گیری‌های اضافی، ارزیابی را تغییر داده است؟

محققان چارچوب پیشنهادی را روی چهار مجموعه داده بزرگ آزمایش کردند. این مجموعه داده‌ها شامل شرکت‌کنندگانی از پروژه Kailuan چین، Biobank بریتانیا، برنامه All of Us آمریکا و پایگاه داده مراقبت‌های اولیه اسپانیایی SIDIAP بود. بزرگترین گروه، گروه بریتانیایی با بیش از ۴۳۶۰۰۰ شرکت‌کننده بود.

در این مطالعه، برای تأیید چربی اضافی بدن با BMI ۴۰ کیلوگرم بر متر مربع یا بیشتر، نیازی به اندازه‌گیری‌های اضافی نبود. اگر BMI در محدوده چاقی، اما کمتر از ۴۰ کیلوگرم بر متر مربع بود، افزایش یکی از این دو - دور کمر یا نسبت دور کمر به قد - کافی بود. اگر BMI اضافه وزن در نظر گرفته می‌شد، هر دو مقدار باید بالاتر از آستانه بودند. آستانه‌ها وابسته به جنسیت بودند و ویژگی‌های جمعیت‌های مختلف را در نظر می‌گرفتند.

تخمین‌ها در هر دو جهت متفاوت بود. در بین گروه‌های مختلف، بین ۵.۲٪ تا ۸.۶٪ از شرکت‌کنندگان بر اساس BMI به تنهایی به عنوان دارای اضافه وزن و بر اساس ترکیبی از اندازه‌گیری‌ها به عنوان چاق طبقه‌بندی شدند. اختلاف معکوس ۱.۲٪ تا ۳.۱٪ از شرکت‌کنندگان را تحت تأثیر قرار داد. BMI آنها با چاقی مطابقت داشت، اما اندازه‌گیری‌های اضافی این موضوع را تأیید نکرد.

دانشمندان اثرات یک جلسه تمرین شدید در هفته را بر چاقی ارزیابی کرده‌اند

پس از محاسبه مجدد، نسبت افراد چاق در گروه بریتانیایی از ۲۴٪ به ۲۷.۳٪ و در گروه اسپانیایی از ۱۸.۷٪ به ۲۶.۱٪ افزایش یافت. این تخمین‌ها برای گروه‌های خاص است. این گروه‌ها در روش جذب شرکت‌کنندگان متفاوت بودند. به عنوان مثال، پروژه چینی بر اساس یک گروه صنعتی واحد بود، در حالی که گروه اسپانیایی از سوابق کلینیک‌های مراقبت‌های اولیه استفاده کرد.

چاقی بالینی چه تفاوتی با چاقی پیش بالینی دارد؟

محققان داده‌های پزشکی را برای یافتن ۱۸ نشانه از اختلالاتی که می‌توانند با چاقی مرتبط باشند، جست‌و‌جو کردند. این علائم شامل آپنه انسدادی خواب، مشکلات قلبی و کلیوی و محدودیت در فعالیت‌های روزانه بود. یک اختلال واحد می‌تواند علل متعددی داشته باشد. به عنوان مثال، فشار خون بالا در یک فرد چاق ممکن است تحت تأثیر عوامل دیگری باشد. هنگام تشخیص، پزشک باید احتمال ارتباط این اختلال با چربی اضافی بدن را ارزیابی کند.

برای تخمین شیوع چاقی بالینی، نویسندگان از نظر آماری این واقعیت را در نظر گرفتند که چنین اختلالاتی در افراد بدون چاقی نیز رخ می‌دهد. پس از این تعدیل، نسبت چاقی بالینی در بین شرکت‌کنندگان چاق، بسته به گروه، ۲۲.۷ تا ۳۱.۳ درصد تخمین زده شد. این روش تخمینی برای گروه ارائه می‌دهد. هنگام تشخیص یک بیمار خاص، پزشک باید علل زمینه‌ای را تعیین کند.

در سه گروه، گذار از چاقی پیش‌بالینی به چاقی بالینی طی یک دوره ده ساله ارزیابی شد. طبق محاسبات نویسندگان، این اتفاق در ۸.۷٪ از شرکت‌کنندگان مبتلا به چاقی پیش‌بالینی در گروه بریتانیایی، ۲۱.۲٪ در گروه چینی و ۲۲.۶٪ در گروه اسپانیایی رخ داد. گروه آمریکایی دوره پیگیری کوتاه‌تری داشت و این میزان طی چهار سال به ۸.۵٪ رسید.

تجزیه و تحلیل مرگ و میر شامل سه گروه با پیگیری نسبتاً طولانی بود. در گروهی که بافت چربی اضافی، طبق معیار‌های پیشنهادی، با اختلال عملکرد اندام همراه بود، خطر نسبی مرگ و میر به هر علتی در مدل آماری ۶۹ ٪ بیشتر از شرکت‌کنندگانی بود که هیچ یک از این ویژگی‌ها را نداشتند. در گروهی که بافت چربی اضافی بدون اختلالات شناسایی شده داشتند، خطر نسبی ۱۹ ٪ بیشتر بود. گروه آمریکایی به دلیل دوره پیگیری کوتاه‌تر از این مقایسه حذف شد.

این مطالعه محدودیتی دارد که برای عمل مهم است. وضعیت اندام‌ها با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده قبلی، از جمله تشخیص‌های ثبت‌شده در پرونده‌های پزشکی، ارزیابی شد. شاخص‌های موجود بین گروه‌های مختلف متفاوت بود. نویسندگان معتقدند که مرحله بعدی تحقیقاتی است که در آن پزشکان از معیار‌های یکسانی در طول معاینات استفاده می‌کنند و میزان پیش‌بینی تغییرات سلامت را آزمایش می‌کنند.

دستورالعمل‌های بالینی روسیه از شاخص توده بدنی (BMI) برای تشخیص چاقی استفاده می‌کنند، در حالی که برای ارزیابی چاقی شکمی، دور کمر اندازه‌گیری می‌شود. کمیسیون بین‌المللی پیشنهاد می‌کند که به‌طور جداگانه ارزیابی شود که آیا بافت چربی اضافی عملکرد بدن را مختل می‌کند یا خیر. نویسندگان معتقدند که در موارد بالینی، این ارزیابی به هدایت تصمیمات درمانی بر اساس اختلالات موجود کمک خواهد کرد. در مواردی که عملکرد اندام حفظ شده است، پیشنهاد می‌شود شدت پیشگیری با توجه به خطر فردی تعیین شود، که حتی با وزن و اندازه دور کمر مشابه نیز می‌تواند متفاوت باشد.