دانشمندان ارتباطی بین کیفیت خواب و خطرات سلامتی شناسایی کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، خواب بر سلامت و عملکرد بدن تأثیر می‌گذارد، اما اهمیت آن برای سلامتی ممکن است بسیار گسترده‌تر از آن چیزی باشد که معمولاً تصور می‌شود. محققان ارتباطی بین الگو‌های استراحت شبانه و خطر ابتلا به انواع بیماری‌ها، از بیماری‌های قلبی عروقی گرفته تا عصبی، کشف کرده‌اند. نه تنها کل مدت خواب مهم است، بلکه مراحل، نظم و تداوم آن نیز مهم است. مقاله ایزوستیا بررسی می‌کند که کدام ویژگی‌های خواب با سلامت مرتبط بوده‌اند و چرا نتایج هنوز امکان یک رابطه علت و معلولی مستقیم را فراهم نمی‌کنند.

خواب تحت نظر

دانشمندان داده‌های مربوط به ۹۵۵۵۹ شرکت‌کننده با میانگین سنی ۵۶.۲ سال را تجزیه و تحلیل کردند. نتایج مطالعه در مجله PLOS Medicine منتشر شد. برای ارزیابی خواب، محققان از داده‌های شتاب‌سنج‌های مچی - دستگاه‌هایی که حرکت انسان را ثبت می‌کنند - استفاده کردند. دانشمندان با استفاده از این داده‌ها و یک الگوریتم یادگیری ماشینی، مدت زمان مراحل مختلف خواب، کل مدت زمان استراحت شبانه، نظم آن و زمان بیداری پس از به خواب رفتن را تعیین کردند.

شرکت‌کنندگان این دستگاه‌ها را به مدت هفت روز پوشیدند. سپس محققان داده‌های به‌دست‌آمده را با داده‌های مربوط به تشخیص‌های جدید ثبت‌شده در طول بستری در بیمارستان که در پرونده‌های پزشکی الکترونیکی شرکت‌کنندگان وارد شده بود، مقایسه کردند. میانگین دوره پیگیری ۸.۹ سال بود. در مجموع، دانشمندان رابطه بین ویژگی‌های خواب و ۱۰۴۹ شاخص سلامت را بررسی کردند و ارتباطات آماری معنی‌داری را با ۱۵۶ بیماری یافتند.

کدام مراحل خواب با سلامت مرتبط هستند؟

یکی از قابل توجه‌ترین الگوها، ارتباط بین مدت زمان خواب REM و خطر ابتلا به بیماری بود. افرادی که زمان بیشتری را در این مرحله می‌گذراندند، میزان ابتلا به ۸۳ بیماری مختلف از جمله نارسایی قلبی، فیبریلاسیون دهلیزی، بیماری عروق کرونر قلب، زوال عقل، بیماری آلزایمر و بیماری پارکینسون در آنها کمتر بود.

دوره‌های طولانی‌تر خواب عمیق همچنین با کاهش خطر ابتلا به برخی بیماری‌ها مرتبط دانسته شده‌اند. این ارتباط برای هفت بیماری از جمله دیابت نوع ۲، اختلال افسردگی اساسی، آپنه خواب و بیماری پارکینسون یافت شد.

محققان نه تنها مدت زمان مطلق مراحل، بلکه سایر ویژگی‌های خواب را نیز در نظر گرفتند. نتایج نشان می‌دهد که ساختار خواب ممکن است با وضعیت چندین سیستم بدن مرتبط باشد. با این حال، آنها ثابت نمی‌کنند که افزایش مدت زمان REM یا مراحل خواب عمیق به خودی خود از بیماری محافظت می‌کند.

خواب نامنظم و بیدار شدن‌های شبانه

دانشمندان به طور جداگانه نظم خواب و زمان بیدار شدن پس از به خواب رفتن را ارزیابی کردند. تغییرپذیری بیشتر در طول روز در مدت خواب با افزایش خطر ابتلا به سه بیماری مرتبط بود: اختلالات اضطرابی، اختلال افسردگی اساسی و درد شکم.

بیداری طولانی مدت پس از به خواب رفتن، به نوبه خود، با افزایش خطر ابتلا به شش بیماری مرتبط بود. این شاخص، مدت زمانی را که فرد پس از به خواب رفتن اولیه، از جمله به دلیل بیدار شدن‌های شبانه، بیدار می‌ماند، نشان می‌دهد. بنابراین، ممکن است فقط تعداد ساعاتی که در رختخواب می‌گذراند مهم نباشد. تداوم استراحت شبانه و ثبات برنامه خواب نیز با سلامت بعدی شرکت‌کنندگان مرتبط بود.

چند ساعت خواب با کاهش خطر ابتلا مرتبط است؟

از یک مدل غیرخطی برای تعیین ارتباط بین مدت زمان خواب و خطر ابتلا به ۸۶ بیماری استفاده شد. برای ۶۹ مورد از این موارد، مقادیر مرتبط با حداقل خطر، عمدتاً در محدوده شش تا هشت ساعت خواب بود. این گروه شامل موارد زیر بود: دیابت نوع ۲، زوال عقل، بیماری مزمن کلیه و اختلال افسردگی اساسی.

وسیع‌ترین طیف ارتباطات نامطلوب در افرادی یافت شد که کمتر از پنج ساعت می‌خوابیدند. این گروه در مقایسه با شرکت‌کنندگانی که شش تا هشت ساعت می‌خوابیدند، ۳۷ مورد از ۴۱ ارتباط آماری معنادار با افزایش خطر بیماری را نشان دادند.

با این حال، این نتایج به این معنی نیست که مدت خواب شش تا هشت ساعت عدم ابتلا به بیماری را تضمین می‌کند یا یک هنجار جهانی برای هر فرد است. محققان به جای آزمایش اثربخشی یک برنامه خواب خاص، الگو‌های آماری را در گروه خاصی از شرکت‌کنندگان ارزیابی کردند.

نویسندگان تأکید می‌کنند که این مطالعه ماهیت مشاهده‌ای داشته است. بنابراین، نتایج آن را نمی‌توان برای تعیین اینکه آیا اختلالات خواب بر توسعه بیماری‌ها تأثیر می‌گذارند یا برعکس، آیا تغییرات در استراحت شبانه در مراحل اولیه آسیب‌شناسی‌های در حال توسعه ظاهر می‌شوند، استفاده کرد.

علاوه بر این، مراحل خواب با استفاده از الگوریتمی که حرکات مچ دست را تجزیه و تحلیل می‌کند، تعیین شد. این روش امکان مطالعه خواب در تعداد زیادی از افراد را فراهم می‌کند، اما تخمین‌های آن به طور کامل با نتایج پلی‌سومنوگرافی، مطالعه استاندارد خواب آزمایشگاهی، مطابقت ندارد. بنابراین، داده‌های به‌دست‌آمده باید در چارچوب محدودیت‌های این روش اندازه‌گیری در نظر گرفته شوند.

برای آزمایش احتمال علیت معکوس، محققان به‌طور خاص مواردی از بیماری‌هایی را که در عرض دو سال پس از ارزیابی خواب تشخیص داده شده بودند، حذف کردند. پس از این، ۹۵ مورد از ۱۵۶ ارتباط اولیه از نظر آماری معنادار باقی ماندند. این بدان معناست که برخی از الگو‌های مشاهده‌شده را می‌توان با بیماری که از قبل در حال پیشرفت بوده و بر خواب تأثیر می‌گذارد، قبل از تشخیص، توضیح داد.

علاوه بر این، دانشمندان تأثیر عواملی را که در یک مطالعه مشاهده‌ای به طور کامل قابل بررسی نیستند، رد نمی‌کنند. بنابراین، نتایج درک ما از رابطه بین خواب و سلامت را گسترش می‌دهد، اما به ما اجازه نمی‌دهد نتیجه بگیریم که تغییر مدت یا ساختار آن به تنهایی از بروز بیماری‌های خاص جلوگیری می‌کند.