خطر غیرمنتظره‌ای از جدایی‌های عاشقانه شناسایی شده است

به گزارش مجله خبری نگار، یک تیم بین‌المللی از دانشمندان دریافته‌اند که در جوانانی که در دوران کودکی مورد سوءاستفاده قرار گرفته‌اند، فروپاشی رابطه عاشقانه ممکن است با کاهش حجم هیپوکامپ - ناحیه‌ای از مغز که مسئول حافظه و تنظیم عاطفی است - مرتبط باشد. این اثر در افرادی که در دوران کودکی دچار آسیب‌های روحی شده‌اند، اما دچار فروپاشی رابطه نشده‌اند، مشاهده نشد، که نشان می‌دهد اثرات آسیب‌های روحی اولیه توسط وقایع استرس‌زا در بزرگسالی تقویت می‌شود. این مطالعه در مجله اروپایی علوم اعصاب (EJN) منتشر شده است.

سوءاستفاده در دوران کودکی خطر ابتلا به اختلالات روانی مانند افسردگی و اختلال استرس پس از سانحه را افزایش می‌دهد. پیش از این، دانشمندان ارتباطی بین آسیب‌های دوران کودکی و کوچک شدن هیپوکامپ پیدا کرده بودند، اما این اثر، به ویژه در بزرگسالان جوان، ثابت نبود. مشخص شد که کوچک شدن هیپوکامپ در دوران کودکی و نوجوانی نادر است، اما بعداً به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد، که نشان دهنده تأثیر عوامل اضافی مانند استرس در بزرگسالی است.

این مطالعه جدید شامل ۱۹۶ جوان حدود ۲۴ ساله بود. شرکت‌کنندگان یک نظرسنجی در مورد آسیب‌های دوران کودکی (سوءاستفاده عاطفی، جسمی و جنسی) را تکمیل کردند و تجربیات خود را با جدایی‌های عاشقانه گزارش دادند. سپس مغز آنها با استفاده از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی اسکن شد تا حجم هیپوکامپ اندازه‌گیری شود. محققان سن، جنسیت و اندازه کلی مغز افراد را در نظر گرفتند.

نتایج نشان داد که آسیب‌های دوران کودکی به تنهایی منجر به کاهش حجم هیپوکامپ در بزرگسالان جوان نمی‌شود. با این حال، کسانی که هم آسیب‌های دوران کودکی و هم جدایی را تجربه کرده‌اند، هیپوکامپ‌های کوچک‌تری در هر دو نیمکره داشتند. علاوه بر این، هرچه آسیب‌های دوران کودکی شدیدتر باشد، کاهش هیپوکامپ در افرادی که جدایی را تجربه کرده‌اند، بیشتر است. اگر آسیب‌های دوران کودکی با سوءاستفاده عاطفی همراه باشد، تأثیر بارزتری در هیپوکامپ چپ مشاهده می‌شود.

افرادی که در روابط عاشقانه پایدار بودند، ارتباط ضعیف‌تری بین آسیب‌های دوران کودکی، جدایی‌ها و حجم هیپوکامپ داشتند که نشان‌دهنده نقش محافظتی روابط است.

یافته‌ها تأیید می‌کنند که آسیب‌های دوران کودکی، افراد را نسبت به استرس حساس‌تر می‌کند و خطر ابتلا به اختلالات روانی را افزایش می‌دهد. علاوه بر این، روابط پایدار می‌تواند تا حدی این پیامد‌های منفی را جبران کند. با این حال، این مطالعه بر اساس گزارش‌های شخصی انجام شده است که ممکن است بر دقت داده‌ها تأثیر بگذارد. علاوه بر این، تحقیقات کافی برای نتیجه‌گیری قطعی در مورد علت و معلول وجود ندارد.

محققان قصد دارند در ادامه مطالعات بیشتری انجام دهند تا درک بهتری از چگونگی تأثیر وقایع استرس‌زای زندگی بر مغز و عواملی که ممکن است افراد مبتلا به آسیب‌های دوران کودکی را از عواقب منفی محافظت کنند، به دست آورند.