دانشمندان ارتباطی بین شمارش با صدای بلند یا آرام و قطر مردمک چشم کشف کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، چشم‌ها نه تنها به نور و محیط اطراف، بلکه به فرآیند‌هایی که در مغز رخ می‌دهد نیز واکنش نشان می‌دهند. تغییرات در قطر مردمک چشم می‌تواند با فعالیت ذهنی همراه باشد و به محققان کمک کند تا نحوه پردازش اطلاعات توسط فرد را مطالعه کنند. دانشمندان ژاپنی کشف کرده‌اند که پاسخ مردمک چشم به این بستگی دارد که آیا فرد کلمات را با صدای بلند یا در ذهن خود تلفظ می‌کند. مقاله ایزوستیا در مورد چگونگی واکنش چشم‌ها به گفتار درونی و دلیل لزوم مطالعه آن بحث می‌کند.

دانشمندان بلند صحبت کردن و محاسبات ذهنی را با هم مقایسه کردند

محققان دانشگاه تسوکوبا در ژاپن چگونگی تغییر قطر مردمک چشم را در طول وظایف گفتاری بررسی کردند. در این آزمایش، داوطلبان اعداد را به ترتیب شمردند، اعداد را با اسم ترکیب کردند (مثلاً "یک سگ، دو سگ") و در فواصل زمانی مشخص شمارش کردند و اعداد را جا انداختند.

شرکت‌کنندگان هر وظیفه را به دو روش انجام دادند: با صدای بلند و در سکوت. قبل از آزمایش، دانشمندان آنها را در حالت استراحت نیز مشاهده کردند، زمانی که داوطلبان روی هیچ فکر خاصی متمرکز نبودند. در طول هر مرحله، محققان تغییرات قطر مردمک چشم را اندازه‌گیری کردند.

مطالعه‌ای که در مجله iScience منتشر شد، تفاوت‌های بین گفتار درونی - کلماتی که به صورت ذهنی و بدون بیان واقعی آنها بیان می‌شوند - و گفتار بیرونی که شامل صحبت کردن با صدای بلند است را بررسی کرد. دانشمندان می‌خواستند آزمایش کنند که آیا این دو فرآیند با پاسخ‌های فیزیولوژیکی یکسانی همراه هستند یا خیر.

واکنش چشم به روش شمارش بستگی داشت

هنگام شمارش با صدای بلند، مردمک چشم شرکت‌کنندگان در هر سه وظیفه گشاد شد. هنگام صحبت کردن با خود، پاسخ متغیر بود: در طول شمارش متوالی، مردمک‌ها تنگ شدند، هنگام شمارش فواصل، گشاد شدند و هنگام ترکیب اعداد با اسم، تغییر قابل توجهی مشاهده نشد.

علاوه بر این، تغییرات قطر مردمک چشم در طول شمارش ذهنی در همه موارد کمتر از زمانی بود که کلمات با صدای بلند خوانده می‌شدند. بنابراین، پاسخ نه تنها به ماهیت کار، بلکه به روشی که شرکت‌کنندگان آن را انجام می‌دادند نیز بستگی داشت.

نتایج به‌دست‌آمده، فرض اولیه مبنی بر اینکه گفتار درونی و بیرونی، پاسخ‌های مردمکی معادلی را برمی‌انگیزند، تأیید نمی‌کند.

نویسندگان همچنین تأکید کردند که در هر سه آزمایش، صحبت کردن با صدای بلند به طور مداوم با گشاد شدن مردمک چشم همراه بود، در حالی که گفتار درونی هیچ پاسخ ثابتی را ایجاد نکرد. این تفاوت، یافته کلیدی این مطالعه بود.

یافته‌ها نشان می‌دهد که بیان ذهنی کلمات صرفاً نسخه‌ی بی‌صدای مکالمه‌ی عادی نیست. به گفته‌ی نویسندگان، گفتار درونی ممکن است با سطوح پایین‌تری از برانگیختگی مغز نسبت به صحبت کردن با صدای بلند همراه باشد.

اندازه مردمک چشم تحت تأثیر فعالیت سیستم عصبی تغییر می‌کند، بنابراین اندازه‌گیری آن در مطالعات توجه و فرآیند‌های شناختی استفاده می‌شود. با این حال، پاسخ مردمک به تنهایی اجازه نمی‌دهد که به طور قطعی مشخص شود که فرد به چه چیزی فکر می‌کند. در این آزمایش، دانشمندان به جای تلاش برای رمزگشایی محتوای افکار، پاسخ‌های فیزیولوژیکی را در طول وظایف خاص مقایسه کردند.

تفاوت‌های بین گفتار درونی و بیرونی ممکن است به محققان کمک کند تا درک بهتری از چگونگی شکل‌گیری و پردازش زبان در مغز داشته باشند. به طور خاص، نتایج نشان می‌دهد که حتی وظایف ساده شمارش نیز می‌توانند بسته به اینکه کلمات با صدای بلند یا ذهنی بیان می‌شوند، پاسخ‌های بدنی متفاوتی را ایجاد کنند.

چگونه نظارت بر مردمک چشم می‌تواند به مطالعه رشد گفتار کمک کند

اندازه‌گیری قطر مردمک چشم می‌تواند ابزاری اضافی برای مطالعه رشد زبان در کودکان خردسال باشد. نوزادان و کودکانی که هنوز قادر به بیان دقیق افکار و تجربیات خود نیستند، نمی‌توانند بسیاری از کار‌هایی را که به پاسخ‌های کلامی متکی هستند، انجام دهند. مشاهده واکنش‌های فیزیولوژیکی به ما این امکان را می‌دهد که فرآیند‌های خاصی را بدون نیاز به درخواست از کودک برای توضیح احساساتش، بررسی کنیم.

این رویکرد می‌تواند به دانشمندان کمک کند تا رشد گفتار درونی و ویژگی‌های تفکر را در اوایل زندگی مطالعه کنند. همچنین می‌تواند برای مطالعه نحوه استفاده افراد از تلفظ ذهنی، به عنوان مثال، هنگام آماده شدن برای انجام یک کار، مفید باشد.

با این حال، بحث در حال حاضر بر استفاده بالقوه از این روش در تحقیقات علمی متمرکز است. این مطالعه ثابت نمی‌کند که حرکات مردمک چشم می‌تواند به طور قابل اعتمادی رشد گفتار را ارزیابی کند یا اختلالات را تشخیص دهد. چنین نتیجه‌گیری‌هایی نیاز به تحقیقات بیشتری برای تأیید دقت و تکرارپذیری نتایج دارد.