متخصصان گوارش فواید و خطرات خوردن فیجوا را توضیح می‌دهند

به گزارش مجله خبری نگار، فیجوا حاوی فیبر، ویتامین C، پتاسیم و پلی‌فنول‌ها است، اما فواید آن اغلب اغراق‌آمیز است، به‌ویژه از نظر ید، و نگهداری آن با شکر ارزش غذایی توت را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد. همانطور که تاتیانا نچیتایلو، متخصص گوارش در مرکز بهداشت اسکاندیناوی، و اکاترینا کورنیلووا، رئیس بخش گوارش و متخصص گوارش درجه یک در کلینیک المپ مارس، به ایزوستیا گفتند، این محدودیت‌ها در درجه اول برای افراد مبتلا به بیماری‌های دستگاه گوارش اعمال می‌شود.

فواید فیجوا چیست؟

فیجوا یک میوه فصلی خوب است. سرشار از فیبر، حاوی ویتامین C، پتاسیم و آنتی‌اکسیدان‌های گیاهی است و طعم ترش آن به دلیل وجود پلی‌فنول‌ها، از جمله تانن‌ها، است. فیبر، مزیت اصلی فیجوا برای دستگاه گوارش است: باکتری‌های مفید روده را تغذیه می‌کند، باعث منظم شدن اجابت مزاج می‌شود و میوه را سیرکننده می‌کند.

کورنیلوا خاطرنشان کرد: «فیجوا ممکن است واقعاً حاوی ید باشد، اما غلظت آن بسته به منطقه رشد، ترکیب خاک و شرایط رشد بسیار متفاوت است. بنابراین، اشتباه است که همه فیجوا‌ها را منبع تضمین شده ید بدانیم.»

ید برای سنتز هورمون‌های تیروئید که متابولیسم، رشد و نمو را تنظیم می‌کنند، ضروری است، اما خوردن فیجوا به تنهایی از بیماری تیروئید جلوگیری نمی‌کند و جایگزین نمک یددار یا دارو‌های تجویز شده توسط پزشک نمی‌شود.

این توت همچنین حاوی آهن و منیزیم است، اما در مقادیر نسبتاً کم، بنابراین نباید برای جلوگیری از کم‌خونی یا اصلاح کمبود منیزیم استفاده شود. فیجوا برای کاهش وزن مناسب است: ارزش انرژی یک توت تازه تقریباً ۵۵ تا ۶۰ کیلوکالری در هر ۱۰۰ گرم است و به لطف فیبر غذایی آن، می‌تواند جایگزین خوبی برای دسر‌های شیرین باشد.

چه کسی باید مصرف فیجوا را محدود یا از مصرف آن خودداری کند؟

مصرف فیجوا معمولاً محدود است؛ به ندرت به طور کامل قطع می‌شود. در طول حمله حاد زخم معده، بیماران باید وعده‌های غذایی کوچک و مکرر مصرف کنند و از غذا‌های اسیدی، تند یا زبر پرهیز کنند. فیجوا تازه با پوست در این رژیم غذایی گنجانده نشده است؛ پس از فروکش کردن حمله، دوباره مصرف می‌شود.

برای گاستریت با اسیدیته بالا و رفلاکس، همه چیز به واکنش فرد بستگی دارد: اگر میوه‌های اسیدی باعث سوزش سر دل یا درد بالای شکم می‌شوند، بهتر است فیجوا را بعد از غذا، بدون پوست و بیش از یک عدد در هر وعده مصرف نکنید. برای پانکراتیت، رژیم غذایی در طول تشدید بیماری توسط پزشک معالج تعیین می‌شود و بدون اجازه او نباید میوه تازه اضافه شود. پس از فروکش کردن بیماری، می‌توان این میوه را تا زمانی که درد را افزایش ندهد یا باعث نفخ نشود، مصرف کرد.

نچیتایلو توضیح داد: «دلیلی وجود ندارد که باور کنیم این مواد، در دوز‌های معمول، به پوشش سالم معده آسیب می‌رسانند. این بیشتر به تحمل فرد بستگی دارد. وقتی پوشش معده ملتهب می‌شود و وضعیت بدتر می‌شود، غذا‌های ترش و ترش بیشتر احتمال دارد باعث احساس سوزش، سنگینی یا درد شوند.»

فیجوا که سرشار از فروکتوز است، در افراد مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر (IBS) یافت می‌شود و حاوی فروکتوز بیشتری نسبت به گلوکز است. این ترکیب اغلب باعث نفخ و درد در افراد مبتلا به IBS می‌شود، حتی با مصرف فقط یک میوه. اگر فردی رژیم غذایی کم FODMAP را دنبال می‌کند، در مرحله سخت، توت حذف می‌شود و سپس تحمل با یک وعده کوچک ارزیابی می‌شود.

کورنیلوا اضافه می‌کند که موارد منع مصرف قطعی کمی وجود دارد، که در درجه اول یک واکنش آلرژیک فردی است. فیجوا به طور خودکار برای افراد مبتلا به پرکاری تیروئید ممنوع نیست، اما بیماران مبتلا به بیماری تیروئید که نیاز به محدود کردن مصرف ید دارند، باید محتوای بالقوه ید آن را در رژیم غذایی خود در نظر بگیرند. افراد مبتلا به دیابت و چاقی نیز نیازی به پرهیز از مصرف توت‌های تازه ندارند. کنترل اندازه وعده‌های غذایی و در نظر گرفتن کربوهیدرات‌ها در رژیم غذایی کلی آنها مهم است - ۱۰۰ تا ۱۵۰ گرم توت تازه یک راهنمای معقول است.

چرا فیجوا باعث نفخ می‌شود؟

نفخ و ناراحتی ناشی از فیجوا می‌تواند ناشی از دو عامل باشد. عامل اول فیبر است: طبق استاندارد‌های میوه، این میوه سرشار از فیبر است و اگر فردی معمولاً غذای گیاهی کمی مصرف کند و سپس در طول فصل به مصرف چندین نوع توت در روز روی آورد، روده‌ها با تولید گاز به آن واکنش نشان می‌دهند. عامل دوم فروکتوز اضافی است: مقداری از آن در روده کوچک جذب نمی‌شود، به روده بزرگ می‌رسد و توسط باکتری‌ها تخمیر می‌شود و باعث نفخ و گاز معده می‌شود.

دانشمندان در مورد تأثیر احتمالی فیجوا بر فشار خون گزارش داده‌اند

بنابراین، منطقی است که با یک میوه شروع کنید و واکنش را زیر نظر بگیرید، و بهتر است که آن را در طول روز پخش کنید - مثلاً یک میوه بعد از ظهر و یکی عصر - تا اینکه همه آن را یکجا بخورید. کسانی که مستعد نفخ هستند، ممکن است پوست کندن میوه برایشان آسان‌تر باشد، زیرا حاوی فیبر متراکم‌تری است. پوست میوه خوراکی است و حاوی مقدار زیادی پلی فنول است، بنابراین یک فرد سالم می‌تواند در صورت شستشوی کامل میوه، آن را به طور کامل بخورد.

افرادی که مبتلا به گاستریت، رفلاکس، سندرم روده تحریک‌پذیر یا روده‌های حساس هستند، ممکن است راحت‌تر بتوانند میوه را از وسط نصف کرده و گوشت آن را با قاشق بخورند. هیچ میزان مصرف روزانه مشخصی برای فیجوا وجود ندارد: طبق گفته نچیتایلو، یک بزرگسال بدون مشکلات گوارشی باید روزانه دو تا سه فیجوا، همراه با سایر میوه‌ها و سبزیجات، مصرف کند، در حالی که افراد دارای روده حساس باید فقط با یک عدد شروع کنند.

آیا فیجوا آسیاب شده با شکر هنوز هم فایده‌ای دارد؟

فیجوا له شده با شکر مقداری از ارزش غذایی خود را حفظ می‌کند. انواع توت‌های مورد استفاده برای این مربا پخته نمی‌شوند، بنابراین مخلوط تازه حاوی ویتامین C بیشتری نسبت به مربای سنتی است و فیبر نیز حفظ می‌شود، زیرا میوه به طور کامل و با پوست له می‌شود. با این حال، ویتامین C به تدریج در معرض هوا و حتی سریع‌تر در دمای گرم کاهش می‌یابد، بنابراین با گذشت چند هفته و ماه نگهداری در یخچال، مقدار آن در یک شیشه کاهش می‌یابد.

نچیتایلو تأکید کرد: «عیب اصلی این روش تهیه، شیرینی آن است. دستور پخت کلاسیک به اندازه انواع توت‌ها شکر نیاز دارد، بنابراین چند قاشق از این مخلوط، بخش قابل توجهی از حد مجاز روزانه قند را تأمین می‌کند.»

کورنیلوا خاطرنشان می‌کند که با نسبت یک به یک، ۱۰۰ گرم فیجوا له شده با شکر تقریباً حاوی ۵۴ گرم شکر است و ارزش انرژی آن تقریباً به ۲۳۰ کیلوکالری می‌رسد - تقریباً چهار برابر بیشتر از فیجوا تازه. قند اضافی، کالری رژیم غذایی را افزایش می‌دهد و می‌تواند کنترل وزن و سطح گلوکز را دشوار کند.

ویتامین‌ها و فیبر غذایی به طور کامل از بین نمی‌روند، اما مقدار بالای قند را جبران نمی‌کنند. افراد مبتلا به دیابت و اضافه وزن، و همچنین کسانی که هر روز این محصول را می‌خورند، باید آن را به عنوان دسر در نظر بگیرند. بهترین گزینه، فیجوا تازه اضافه شده به ماست، پنیر کاتیج یا فرنی است. اگر پوره را ترجیح می‌دهید، می‌توانید شکر را حذف کرده و آن را برای مدت کوتاهی نگهداری کنید یا به صورت تکه‌ای فریز کنید.