گفته شد که چگونه این ابزار‌ها بر سلامت روان و رشد اجتماعی کودکان تأثیر می‌گذارند

دانشگاه پلی‌تکنیک تحقیقات ملی پرم: کودکان نباید از استفاده از گجت‌ها منع شوند، اما باید نحوه استفاده از آنها را به آنها آموزش داد.

به گزارش مجله خبری نگار، پس از اعلام سرگئی کراوتسوف، وزیر آموزش و پرورش مبنی بر اینکه به دانش‌آموزان زیر ۱۶ سال توصیه می‌شود به طور فعال از گجت‌ها استفاده نکنند، متخصصان دانشگاه پلی‌تکنیک پرم توضیح دادند که چگونه فناوری‌های دیجیتال بر روان و تفکر کودکان تأثیر می‌گذارند و چرا محدودیت‌های کامل مشکل را حل نمی‌کنند. سرویس مطبوعاتی دانشگاه این موضوع را به Gazeta گزارش داد.

کودکان امروزی در دنیایی بزرگ می‌شوند که گوشی‌های هوشمند اولین اسباب‌بازی و وسیله اصلی ارتباطی آنها هستند. اما عادت آنها به تماشای محتوای کوتاه و سریع، تفکر مبتنی بر کلیپ - درک سریع و تغییر آنی توجه - را پرورش می‌دهد. به گفته اولگا یوریوا، دانشیار گروه جامعه‌شناسی و علوم سیاسی در دانشگاه پلی‌تکنیک تحقیقات ملی پرم، این امر مهارت‌های چندوظیفگی را توسعه می‌دهد، اما توانایی آنها در تمرکز و تفکر را کاهش می‌دهد.

یوریوا توضیح داد: «این کودکان سطح پایین‌تری از تأمل دارند: آنها وقت ندارند جریان اطلاعات را تجزیه و تحلیل کنند. با درونی کردن تصورات از پیش تعیین‌شده، آنها از ارزیابی انتقادی آنچه اتفاق می‌افتد، دست می‌کشند.»

دانیل کوروشین، دانشیار گروه فناوری اطلاعات و سیستم‌های خودکار در دانشگاه پلی‌تکنیک تحقیقات ملی پرم، افزود که تفکر مبتنی بر کلیپس نباید صرفاً به عنوان یک تهدید تلقی شود - این تفکر برداشت‌ها را تغییر می‌دهد، اما لزوماً منجر به تخریب نمی‌شود. نکته کلیدی این است که به کودکان آموزش دهیم که از فناوری به طور مؤثر استفاده کنند.

در مورد سن آشنایی با گجت‌ها، روانشناسان توصیه می‌کنند که تا دو سالگی به کودک گوشی هوشمند ندهید. تحریک بیش از حد در این سن منجر به تأخیر در گفتار و مشکلات توجه می‌شود. با این حال، یک «تابوی دیجیتال» کامل نیز مضر است - نبود تلفن مانع از اجتماعی شدن می‌شود، زیرا زندگی مدرسه مدت‌هاست که به صورت آنلاین درآمده است.

کوروشین معتقد است: «بهتر است با یک تلفن دکمه‌ای شروع کنیم و گوشی هوشمند را به مدرسه نزدیک‌تر کنیم. مهم است که منع نکنیم، بلکه مذاکره کنیم: در مورد قوانین استفاده، زمان و اهداف بحث کنیم.»

کارشناسان تأکید می‌کنند که والدین باید از کنترل شدید خودداری کنند. این کار اعتماد را از بین می‌برد و به کودکان یاد می‌دهد که محدودیت‌ها را دور بزنند. در عوض، آنها باید مذاکره کنند، توضیح دهند و کودکان را در فعالیت‌های مشترک دور از صفحه نمایش درگیر کنند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری