یک روانشناس آسیب تربیت فرزندان از طریق حس وظیفه شناسی را توضیح داد

به گزارش مجله خبری نگار، گاهی اوقات، مراقبت از کودک به انتظار قدردانی و بدهی پنهانی تبدیل می‌شود که والدین انتظار دارند در بزرگسالی آن را بازپرداخت کنند. این فشار می‌تواند مانع جدایی، ساختن زندگی خود و روابط سالم خانوادگی شود.  ایزوستیا با ایرینا شیبایوا، پزشک، روانشناس بالینی و روان‌درمانگر روانکاوی، در مورد اینکه چرا والدین بزرگ کردن فرزندان خود را به عنوان یک سرمایه‌گذاری می‌بینند و این چه هزینه‌ای برای فرزندانشان دارد، صحبت کرد.

به گفته این متخصص، چنین موقعیت‌هایی با تغییر نقش والدین در خانواده‌های مدرن مرتبط است. بسیاری از خانواده‌ها در حال تبدیل شدن به خانواده‌های کودک محور هستند و بزرگسالان ممکن است دچار فرسودگی شغلی شوند و این احساس را داشته باشند که دائماً برای فرزند خود سرمایه‌گذاری می‌کنند، اما در عوض هیچ چیزی دریافت نمی‌کنند.

شیبایوا توضیح داد: «وقتی والدینی احساس می‌کنند که از حقوق خود محروم شده‌اند و مجبورند بی‌وقفه برای نیاز‌های فرزندشان سرمایه‌گذاری و آنها را برآورده کنند، دیر یا زود می‌پرسند: «در عوض چه چیزی دریافت خواهم کرد؟» دقیقاً همین رنجش است که باعث می‌شود تمایل به ارائه صورتحساب داشته باشند.»

این روانشناس خاطرنشان کرد: کودک ممکن است چنین ادعا‌هایی را به عنوان اتهام تلقی کند و احساس گناه کند. این امر می‌تواند بعداً در جدایی، ساختن زندگی خود و تصمیم‌گیری‌های مستقل اختلال ایجاد کند.

به گفته شیبایوا، نمی‌توان به پدر و مادر بودن به عنوان یک سرمایه‌گذاری نگاه کرد که کودک موظف به بازپرداخت آن باشد، زیرا مراقبت از کودکان معامله‌ای با انتظار بازگشت برابر نیست.

این متخصص توضیح داد که انتظار قدردانی از کودک اغلب با تجربیات حل نشده والدین مرتبط است. پس از بچه‌دار شدن، بزرگسالان ممکن است آسیب‌های دوران کودکی و نیاز‌های برآورده نشده خود را دوباره فعال کنند و سعی کنند از طریق رابطه خود با پسر یا دخترشان جبران کنند. در نتیجه، کودک به سیستم حمایت عاطفی والدین تبدیل می‌شود که سلسله مراتب خانواده را مختل می‌کند.

این الگو اغلب در افرادی ایجاد می‌شود که در کودکی مجبور بوده‌اند خیلی زود بزرگ شوند و از نظر عاطفی از والدین خود حمایت کنند. در بزرگسالی، ممکن است ناخودآگاه همین انتظار را از فرزندان خود داشته باشند.

این متخصص تأکید کرد: «یک بزرگسال باید نیاز‌های عاطفی خود را در رابطه با یک شریک بزرگسال دیگر برآورده کند؛ و یک کودک باید کودک بماند و مسئول رفاه روانی والدین خود نباشد.»

به گفته این روانشناس، قدردانی و احساس گناه ساختار متفاوتی دارند. قدردانی زمانی به صورت ارادی ظاهر می‌شود که یک بزرگسال ارزش مراقبت دریافت شده را تشخیص دهد. از سوی دیگر، احساس گناه می‌تواند هر بار که کودک تلاش می‌کند جدا شود و مستقل زندگی کند، تشدید شود.

شیبایوا به والدینی که چنین انتظاراتی را در خود مشاهده می‌کنند توصیه می‌کند که منشأ رنجش خود را درک کنند و زندگی خود را کاملاً فدای فرزندشان نکنند. چنین فداکاری در نهایت می‌تواند به رنجش تبدیل شود.

برای کودکان بزرگسالی که با فشار رو‌به‌رو هستند، مهم است به یاد داشته باشند که مراقبت از والدین به فرزندان و سپس به نسل بعدی منتقل می‌شود، نه به عنوان یک وظیفه اجباری.

شابائوا خاطرنشان کرد که مراقبت سالم نیازی به پاداش ندارد. اگر کمک کردن به راهی برای نزدیک نگه داشتن کودک یا کسب اعتبار برای اهمیت خود تبدیل شود، رابطه رو به زوال می‌رود.

شیبایوا در پایان گفت: «یک کودک امتداد پروژه ما، سرمایه‌گذاری یا راهی برای کسب اعتبار برای خودمان نیست. آنها فردی با زندگی خودشان هستند. وظیفه والدین این است که به آنها حمایت، عشق و فرصت استقلال بدهند.»

در ۱۵ سپتامبر، شمیل آخمادولین، روانشناس آموزشی و از بنیانگذاران مدرسه هوشمند، به ایزوستیا گفت که چرا دانش‌آموزان نمرات بد خود را از والدینشان پنهان می‌کنند. به گفته این متخصص، دلیل این امر اغلب تمایل به فریب بزرگسالان نیست، بلکه ترس از تنبیه، انتقاد یا ناامیدی است. او خاطرنشان کرد که واکنش آرام والدین به اشتباهات به کودکان کمک می‌کند تا نمرات را به عنوان اطلاعاتی در مورد شکاف‌های دانش خود، نه به عنوان یک ویژگی شخصیتی، درک کنند.