یک چشم پزشک درباره خطرات اکستنشن مژه به طور منظم هشدار داد

به گزارش مجله خبری نگار، کاشت مژه نه تنها می‌تواند باعث ناراحتی موقت شود، بلکه اگر به طور منظم انجام شود، می‌تواند مشکلات مزمن چشمی نیز ایجاد کند. چسب، وزن اضافی مژه‌های مصنوعی و مراقبت ناکافی می‌تواند باعث خشکی، التهاب پلک‌ها و اختلال در غدد محافظ سطح چشم شود. کارینا کوزینا، چشم‌پزشک مرکز چشم‌پزشکی زرنیه، با ایزوستیا در مورد خطرات احتمالی این عمل صحبت کرد.

کوزینا توضیح داد: «استفاده‌ی یک‌باره توسط یک تکنسین ماهر معمولاً به چشم‌های سالم آسیبی نمی‌رساند. مشکلاتی زمانی ایجاد می‌شوند که اکستنشن‌ها به‌طور مداوم و بدون وقفه استفاده شوند و مژه‌های طبیعی شما سال‌ها چسب و وزن اضافی را تحمل کنند.»

به گفته این متخصص، چسب نزدیک به لبه پلک زده می‌شود، بنابراین بخار آن می‌تواند چشم‌ها را تحریک کند. علاوه بر این، مژه‌های مصنوعی سنگین می‌توانند در پلک زدن صحیح اختلال ایجاد کنند که توزیع لایه اشک را مختل کرده و منجر به خشکی می‌شود. این مشکل با مراقبت ضعیف از مژه‌ها تشدید می‌شود: بقایای آرایش، چربی و آلودگی در پایه مژه‌ها جمع می‌شوند و می‌توانند باعث التهاب شوند.

این پزشک خاطرنشان کرد که مژه‌های بیش از حد بلند نیز می‌توانند خشکی چشم را بدتر کنند. در حالی که مژه‌های طبیعی از سطح چشم در برابر جریان هوا محافظت می‌کنند، مژه‌های مصنوعی بلند می‌توانند، برعکس، تبخیر اشک را تسریع کنند.

یکی از خطرات اکستنشن مژه به طور منظم، اختلال در غدد میبومین است. این غدد در داخل پلک‌ها قرار دارند و مایعی روغنی ترشح می‌کنند که بخشی از لایه اشک است و از خشک شدن چشم جلوگیری می‌کند.

این متخصص چشم توضیح داد: «باقیمانده چسب، آرایش، چربی و پوسته‌ها در لبه پلک جمع می‌شوند و غدد را مسدود می‌کنند. ترشح غلیظ شده و راکد می‌شود.»

اگر غدد برای مدت طولانی دچار اختلال عملکرد باشند، ممکن است احساس وجود شن در چشم، سوزش، خشکی، قرمزی پلک‌ها، چسبیدن مژه‌ها به هم در صبح، تاری دید، گل مژه و شالازیون ظاهر شود.

ناراحتی پس از عمل همچنین ممکن است به واکنش به مواد مربوط باشد. به گفته کوزینا، این می‌تواند ناشی از تحریک شیمیایی ناشی از بخار چسب، آلرژی به اجزای محصول یا آسیب مکانیکی به غشای مخاطی به دلیل استفاده نادرست از مژه باشد.

این متخصص توجه ویژه‌ای به کنه دمودکس داشت. در مقادیر کم، این انگل بخشی طبیعی از میکروفلور پوست محسوب می‌شود، اما وقتی بیش از حد تکثیر شود، می‌تواند باعث التهاب پلک شود.

کوزینا خاطرنشان کرد: «صرف وجود دمودکس روی مژه‌ها می‌تواند طبیعی تلقی شود. این انگل در بسیاری از افراد سالم و با افزایش سن، تقریباً در همه افراد یافت می‌شود. اگر هیچ شکایتی وجود نداشته باشد و پلک‌ها طبیعی به نظر برسند، نیازی به درمان این بیماری نیست.»

به گفته این پزشک، کاشت مژه می‌تواند شرایط را برای تکثیر مایت‌ها فراهم کند، زیرا چربی و آلودگی در پایه مژه‌ها جمع می‌شوند. علائم این مشکل شامل خارش پلک‌ها، قرمزی، پوسته پوسته شدن، ریزش مژه و خشکی چشم است.

در صورت وجود التهاب فعال چشم یا پلک، سندرم خشکی چشم، اختلال عملکرد غدد میبومین، گل مژه مکرر یا آلرژی به مواد، باید از این روش اجتناب شود. همچنین برای افرادی که تحت عمل جراحی چشم قرار گرفته‌اند، از لنز‌های تماسی استفاده می‌کنند و افرادی که بیماری‌های خاص چشمی دارند، احتیاط لازم است.

برای کاهش خطر عوارض، مهم است که پس از عمل، پلک‌های خود را به طور مرتب با پاک‌کننده‌های بدون روغن و الکل تمیز کنید. از مالیدن چشم‌ها، برداشتن مژه‌ها یا استفاده از کرم‌های چرب در ناحیه پلک خودداری کنید. پزشک همچنین توصیه می‌کند که بین عمل‌ها استراحت منظم داشته باشید و تکنسین‌هایی را انتخاب کنید که بهداشت خوبی را رعایت می‌کنند.

قرمزی خفیف و اشک ریزش ممکن است در چند ساعت اول پس از کاشت مژه ادامه داشته باشد، اما علائم طولانی مدت نیاز به مراجعه به چشم پزشک دارند. دلایل مراجعه شامل درد چشم، تاری دید، ترس از نور، ترشحات چرکی، تورم شدید پلک یا ورود چسب به چشم است.

اکاترینا بایاندینا، چشم‌پزشک، در ۷ مارس به ایزوستیا گفت که نزدیک‌بینی می‌تواند منجر به از دست دادن بینایی شود. جدی‌ترین عارضه نزدیک‌بینی می‌تواند جدا شدن شبکیه باشد. به گفته وی، اغلب می‌توان با رعایت چند توصیه از عواقب جدی آن جلوگیری کرد. اول و مهمتر از همه، معاینات منظم چشم برای تشخیص سریع تغییرات و شروع درمان ضروری است. انتخاب عینک یا لنز تماسی مناسب برای اصلاح بینایی نیز بسیار مهم است.