دانشمندان خطرات اکستنشن مکرر مژه را آشکار کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، اکستنشن منظم مژه ممکن است با سوزش چشم، اختلال عملکرد غدد میبومین و علائم دمودکوزیس مرتبط باشد.

کارشناسان ۳۴۵ زن ۱۶ تا ۲۸ ساله را مورد بررسی قرار دادند. تقریباً یک چهارم از شرکت‌کنندگان حداقل یک بار اکستنشن مژه انجام داده بودند. از این تعداد، ۵۸٪ این عمل را هر سه تا چهار هفته تکرار می‌کردند و ۴۷.۶٪ پس از آن دچار ناراحتی، قرمزی، اشک‌ریزی یا خارش می‌شدند.

دانشمندان برای ارزیابی وضعیت غدد میبومین از میبوگرافی استفاده کردند - روشی برای بررسی پلک‌ها با استفاده از نور مادون قرمز. این غدد ترشح روغنی تولید می‌کنند که تبخیر لایه اشک را کند کرده و از خشک شدن چشم‌ها جلوگیری می‌کند.

در میان زنانی که حداقل ۱۰ بار اکستنشن مژه انجام داده بودند، ۸۵ ٪ علائم اختلال عملکرد غدد میبومین را نشان دادند. این غدد ممکن است مسدود شده باشند یا ترشحات کافی برای روانکاری سطح چشم تولید نکنند.

محققان همچنین نمونه‌های مژه ۲۵ زن را که مرتباً تحت این عمل قرار می‌گرفتند، زیر میکروسکوپ بررسی کردند. در ۲۴ نفر از آنها کنه‌های دمودکس فولیکولوروم یافت شد. ۱۸ شرکت‌کننده نیز علائم مشخصی از سوزش را تجربه کردند: خارش، قرمزی و تورم پلک‌ها، چسبندگی مژه‌ها و پوسته پوسته شدن پوست در پایه مژه‌ها.

همانطور که نویسنده‌ی این مطالعه، تاتیانا ژمود، محقق بخش چشم‌پزشکی دانشگاه ملی پزشکی وینیتسیا، اشاره کرد، اکستنشن مژه به ویژه در بین زنان جوان رواج پیدا کرده است. علاوه بر این، شواهدی در مورد ارتباط احتمالی بین این عمل و خشکی چشم، سوزش و اختلال عملکرد غدد میبومین در حال افزایش است. رابطه‌ی بین اکستنشن و دمودیکوزیس هنوز به خوبی شناخته نشده است.

ژمود گفت: «نتایج ما به این معنی نیست که کاشت مژه باید به طور کامل کنار گذاشته شود. با این حال، آنها اهمیت بهداشت مناسب پلک و ارزیابی سریع علائم را برجسته می‌کنند.»

به گفته او، مژه‌های مصنوعی باید دو بار در روز با استفاده از یک برس مخصوص و یک ژل پلک ضد حساسیت و بدون مواد نگهدارنده تمیز شوند. اگر آلودگی به دمودکس تأیید شود، پزشک ممکن است تجویز درمان ضد انگلی را در نظر بگیرد.

پروفسور سورچا نی دوگاله، رئیس کمیته قرنیه ESCRS و کسی که در این مطالعه نقشی نداشته است، تأکید کرد که وجود کنه‌های دمودکس فولیکولوروم به تنهایی لزوماً نشان دهنده بیماری نیست. این کنه‌ها می‌توانند بخشی از فلور طبیعی چشم باشند. خارش، التهاب، قرمزی و علائم اختلال عملکرد غدد میبومین، همگی دلایلی برای مشورت با یک متخصص هستند.

مایت‌ها معمولاً توسط حلقه‌های مومی شکل در پایه مژه‌ها که شامل ذرات پوست، سبوم و مواد زائد دمودکس هستند، شناسایی می‌شوند. با این حال، چسب مورد استفاده برای اکستنشن مژه در همان ناحیه اعمال می‌شود، بنابراین تشخیص این علائم می‌تواند دشوارتر باشد.

پیش از این، در ۱۳ سپتامبر، اکاترینا بانکوفسکایا، دانشجوی دکترای علوم دارویی و دانشیار گروه مهندسی شیمی در دانشگاه پلی‌تکنیک تحقیقات ملی پرم، در مصاحبه با ایزوستیا در مورد علل ریزش مو صحبت کرد. او تأکید کرد که عوامل زیادی می‌توانند در ریزش مو نقش داشته باشند، از جمله آلودگی محیط زیست، عادات غذایی ناسالم، رنگ کردن مکرر مو، فر کردن دائمی مو، مراقبت نادرست از پوست سر و افزایش استرس اجتماعی.