سنی که در آن عضلات شروع به "ترک خوردن" می‌کنند، نامگذاری شده است

دکتر تکاچوا: اوج آمادگی جسمانی قبل از ۳۶ سالگی اتفاق می‌افتد

به گزارش مجله خبری نگار، اولگا تکاچوا، مدیر مرکز علمی و بالینی پیری‌شناسی روسیه در دانشگاه پیروگوف و عضو متناظر آکادمی علوم روسیه، به Gazeta گفت: اوج آمادگی جسمانی قبل از ۳۶ سالگی رخ می‌دهد؛ پس از این سن، از دست دادن تدریجی توده عضلانی آغاز می‌شود که در دوران پیری سرعت می‌گیرد.

سارکوپنی یک بیماری جدی است که با کاهش قدرت عضلانی در بزرگسالان مسن مرتبط است. طبق اعلام مرکز علمی و بالینی روسیه در دانشگاه پیروگوف، سارکوپنی در ۱۰ تا ۲۷ درصد از افراد بالای ۶۰ سال رخ می‌دهد و در افراد بالای ۸۰ سال، بسته به معیار‌های ارزیابی، شیوع آن به ۵۰ درصد می‌رسد.

این استاد دانشگاه خاطرنشان کرد: «اوج قدرت عضلانی و ظرفیت عملکردی در واقع بین سنین ۲۶ تا ۳۶ سالگی رخ می‌دهد. از حدود این سن، یک فرد به طور متوسط هر ۱۰ سال ۳ تا ۵ درصد از توده عضلانی خود را از دست می‌دهد. در ابتدا، این تقریباً نامحسوس است، اما با گذشت زمان، کاهش قدرت و استقامت عضلات می‌تواند منجر به ایجاد سارکوپنی - یکی از بیماری‌های کلیدی مرتبط با سن - شود.»

ایجاد سارکوپنی مبتنی بر مجموعه‌ای پیچیده از مکانیسم‌های بیولوژیکی است. با افزایش سن، میتوکندری‌های آسیب‌دیده در عضلات تجمع می‌یابند، فرآیند‌های اتوفاژی و بازسازی مختل می‌شوند، تعداد واحد‌های حرکتی کاهش می‌یابد و فیبر‌های عضلانی تند انقباض عمدتاً از بین می‌روند. التهاب مزمن افزایش می‌یابد و سطح هورمونی تغییر می‌کند.

تکاچوا افزود: «کاهش فعالیت بدنی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. عضلات اسکلتی یک سیستم غدد درون‌ریز فعال هستند که میوکین‌هایی تولید می‌کنند که بر متابولیسم، سلامت استخوان، سیستم قلبی عروقی و حتی عملکرد شناختی تأثیر می‌گذارند. با عدم فعالیت بدنی، تولید میوکین کاهش و التهاب افزایش می‌یابد. این امر منجر به یک فرآیند خودپایدار پیری عضلات می‌شود که توسعه سارکوپنی را تسریع می‌کند.»

با این حال، حتی اگر فردی در بزرگسالی یا پیری شروع به حرکت فعال کند، مزایای ملموسی به همراه خواهد داشت.

این پزشک تأکید کرد: «افرادی که فعالیت بدنی منظم را پس از ۳۶ سالگی شروع کردند، ۵ تا ۱۰ درصد بهبود در عملکرد بدنی خود تجربه کردند و سرعت از دست دادن عضلات مرتبط با سن کاهش یافت. اقدامات کلیدی علیه سارکوپنی امروزه شامل فعالیت بدنی منظم، در درجه اول تمرینات قدرتی، مصرف کافی پروتئین و اصلاح کمبود ویتامین D و همچنین تشخیص زودهنگام کاهش قدرت عضلانی و ظرفیت عملکردی است. قدرت عضلانی و سرعت راه رفتن، نه فقط توده عضلانی، به عنوان مهمترین نشانگر‌های خطر برای پیامد‌های نامطلوب شناخته می‌شوند.»

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری