باکتری‌های موجود در گرد و غبار مدرسه با کاهش عملکرد ریه در کودکان مرتبط هستند

به گزارش مجله خبری نگار، گرد و غبار مدرسه ممکن است حاوی باکتری‌هایی باشد که وجود آنها با کاهش جزئی عملکرد ریه در کودکان مرتبط است. این نتیجه‌ای است که محققان پس از تجزیه و تحلیل داده‌های نزدیک به ۳۰۰ کلاس درس در ۲۲ کشور اروپایی به آن رسیده‌اند. ایزوستیا در مورد میکروارگانیسم‌های کشف شده و اینکه آیا این به معنای خطرناک بودن ساختمان‌های مدارس برای کودکان است، گزارش می‌دهد.

آنچه دانشمندان در گرد و غبار مدرسه یافتند

محققان بر روی دو گروه باکتریایی - استرپتومایسس و مایکوباکتریوم - تمرکز کردند. آنها در خاک، گرد و غبار و سیستم‌های آب یافت می‌شوند و می‌توانند در داخل خانه نیز وجود داشته باشند. آنها تصمیم گرفتند بررسی کنند که آیا ارتباطی بین میزان آنها در گرد و غبار مدرسه و سلامت ریه کودکان وجود دارد یا خیر. نتایج در پورتال Medical Xpress منتشر شد.

این موضوع به دلیل مدت زمان مواجهه، اهمیت ویژه‌ای پیدا کرد. دانش‌آموزان بخش قابل توجهی از هر روز هفته را در کلاس‌های درس می‌گذرانند، بنابراین هوا و شرایط محیطی داخل ساختمان می‌تواند به طور منظم بر سیستم تنفسی آنها تأثیر بگذارد. علاوه بر این، گرد و غبار مدرسه نه تنها ترکیبی از ذرات قابل مشاهده است، بلکه می‌تواند حاوی اجزای بیولوژیکی مختلفی از جمله باکتری‌ها و قارچ‌ها باشد. مقدار و ترکیب آنها می‌تواند تحت تأثیر رطوبت، تهویه، شرایط ساختمان، نظافت و ورود ذرات از بیرون قرار گیرد.

محققان تأکید کردند که اطلاعات بسیار کمتری در مورد ارتباط احتمالی بین ترکیب باکتریایی گرد و غبار مدرسه و عملکرد ریه کودکان وجود دارد. هدف از این مطالعه جدید، درک این موضوع بود که آیا ترکیب میکروبی کلاس‌های درس می‌تواند عاملی مرتبط با سلامت تنفسی باشد یا خیر.

دانشمندان برای تجزیه و تحلیل خود از داده‌های مطالعه SINPHONIE که ۲۲ کشور اروپایی و نزدیک به ۳۰۰ کلاس مدرسه را پوشش می‌داد، استفاده کردند. آنها سطح استرپتومایسس و مایکوباکتریوم را در نمونه‌های گرد و غبار تعیین کردند و سپس این مقادیر را با نتایج معاینات کودکان مقایسه کردند.

عملکرد ریه با استفاده از اسپیرومتری ارزیابی شد. در طول این آزمایش، کودک ابتدا نفس عمیقی می‌کشد و سپس با بیشترین قدرت و سرعت ممکن، هوا را به داخل دستگاه مخصوصی خارج می‌کند. این به متخصصان اجازه می‌دهد تا میزان هوایی را که سیستم تنفسی می‌تواند در خود نگه دارد و سرعت خروج آن از ریه‌ها را تعیین کنند.

یکی از شاخص‌ها، ظرفیت حیاتی اجباری یا FVC بود. این شاخص، حداکثر حجم هوایی را که فرد می‌تواند پس از یک دم عمیق بیرون بدهد، نشان می‌دهد. شاخص دیگر FEV₁ بود: حجم هوای خارج شده در ثانیه اول بازدم اجباری. دانشمندان همچنین PEF، حداکثر سرعتی که فرد می‌تواند هوا را بیرون بدهد، را در نظر گرفتند.

اگرچه کاهشی که ما یافتیم برای هر کودک کوچک بود، اما از نظر آماری معنی‌دار است و ممکن است پیامد‌های مهمی برای کل جمعیت داشته باشد. کودکان هر روز را در مدرسه در فضای بسته می‌گذرانند و کاهش خفیف تا متوسط ​​عملکرد ریه در حال حاضر ممکن است بیماری‌های ریوی قابل پیشگیری را در مراحل بعدی زندگی پیش‌بینی کند.

برای اطمینان از اینکه نتایج با سایر ویژگی‌های کودکان و مدارس توضیح داده نشده است، محققان تجزیه و تحلیل را بر اساس سن، جنسیت، شاخص توده بدنی، دود سیگار، آلرژن‌های حیوانات خانگی، عوامل اجتماعی-اقتصادی، قدمت ساختمان مدرسه، منطقه و آلودگی هوای محلی تنظیم کردند.

چه تغییراتی در کودکان مشاهده شد؟

غلظت‌های بالاتر استرپتومایسس در گرد و غبار مدرسه با ظرفیت حیاتی اجباری کمی پایین‌تر مرتبط بود. به طور متوسط، FVC در کودکان این کلاس‌ها ۰.۰۸ لیتر کمتر بود. برای مایکوباکتریوم، محققان تصویر متفاوتی یافتند. با غلظت‌های بالاتر این باکتری‌ها، FEV₁، ۰.۰۶ لیتر کمتر بود. علاوه بر این، حداکثر سرعت جریان بازدمی (PEF) کاهش یافت: این تفاوت ۰.۱۳ لیتر در ثانیه بود.

در سطح فردی کودک، این تغییرات کوچک بودند. با این حال، نویسندگان مطالعه خاطرنشان می‌کنند که این تفاوت‌ها از نظر آماری معنادار بودند. از آنجا که کودکان مرتباً در محیط مدرسه هستند، حتی تغییرات نسبتاً کوچک در عملکرد ریه نیز می‌تواند هنگام بررسی جمعیت‌های بزرگ قابل توجه باشد.

با این حال، نتایج را نمی‌توان به عنوان مدرکی مبنی بر اینکه این باکتری‌ها به طور خاص باعث بدتر شدن عملکرد ریه می‌شوند، تفسیر کرد. این مطالعه ارتباط آماری بین ترکیب گرد و غبار مدرسه و نتایج اسپیرومتری را نشان داد، اما رابطه علت و معلولی مستقیمی را اثبات نکرد.

آیا باکتری‌ها یا شرایط کلاس درس مقصر هستند؟

دانشمندان چندین توضیح احتمالی برای این ارتباط در نظر دارند. یک احتمال این است که خود باکتری‌ها یا اجزای مرتبط با آنها می‌توانند دستگاه تنفسی را تحریک کنند. علاوه بر این، آنها می‌توانند به طور بالقوه بر فرآیند‌های ایمنی و التهابی در بدن تأثیر بگذارند.

اما نظریه دیگری نیز وجود دارد. افزایش تعداد برخی باکتری‌ها ممکن است علت تغییرات در عملکرد ریه نباشد، بلکه نشانه‌ای از سلامت کلی ساختمان باشد. به عنوان مثال، ترکیب میکروبی گرد و غبار مدرسه می‌تواند تحت تأثیر رطوبت، تهویه، کیفیت نظافت یا نفوذ گرد و غبار خیابان به داخل ساختمان قرار گیرد. همین عوامل می‌توانند به طور همزمان بر سلامت سیستم تنفسی تأثیر بگذارند. بنابراین، هنوز نمی‌توان گفت که آیا وجود استرپتومایسس یا مایکوباکتریوم عامل اصلی کاهش شاخص‌ها است یا خیر.

پاسخ قطعی‌تر نیازمند تحقیقات بیشتر برای بررسی تأثیر اجزای مختلف محیط مدرسه است. به‌طور خاص، دانشمندان باید بفهمند که آیا باکتری‌های شناسایی‌شده اثر بیولوژیکی مستقلی دارند یا حضور آنها صرفاً نشان‌دهنده سایر ویژگی‌های محیطی است.

چگونه مدارس را برای تنفس ایمن‌تر کنیم؟

این یافته‌ها به این معنی نیست که مدارس باید به محیط‌های استریل تبدیل شوند. کارشناسانی که در مورد این مطالعه اظهار نظر کردند، تأکید کردند که همه باکتری‌ها مضر نیستند، بنابراین هدف، حذف کامل میکروارگانیسم‌ها نیست.

حفظ کیفیت مناسب هوای داخل ساختمان بسیار مهم‌تر است. کارشناسان تهویه مناسب، کنترل رطوبت و کپک، نظافت منظم و نگهداری به موقع از امکانات مدرسه را از اقدامات کلیدی می‌دانند. این امر به ویژه برای کودکان اهمیت دارد، زیرا سیستم تنفسی آنها هنوز در حال رشد است. اگر محیط مدرسه به طور منظم بدن را در معرض عوامل نامطلوب قرار دهد، این امر به طور بالقوه می‌تواند عواقب جدی‌تری نسبت به قرار گرفتن کوتاه مدت در معرض یک آلاینده داشته باشد.

با این حال، نویسندگان این مطالعه هنوز پیشنهاد تغییر مقررات بهداشتی را صرفاً بر اساس پیوند کشف‌شده ارائه نمی‌دهند. در عوض، این مطالعه نشان می‌دهد که ترکیب میکروبی گرد و غبار مدرسه ممکن است شاخص دیگری از کیفیت هوای داخل ساختمان باشد که باید هنگام مطالعه کیفیت هوا در نظر گرفته شود.

بنابراین، مسئله «باکتری‌های مضر در هر مدرسه» نیست، بلکه مسئله وسیع‌تری است: شرایط داخلی مدارس چقدر با استاندارد‌های سلامت کودکان مطابقت دارد؟ مطالعه بیشتر باکتری‌ها، رطوبت، تهویه و سایر عوامل در کنار هم می‌تواند به درک بهتر اینکه کدام ویژگی‌های خاص محیط مدرسه بر رشد ریه‌ها تأثیر می‌گذارد، کمک کند.