دانشمندان توضیح داده‌اند که چه زمانی پرش پلک و اندام خطرناک است

به گزارش مجله خبری نگار، پرش ناگهانی عضلات پلک، بازو یا پا، احساسی ناخوشایند و گاهی نگران‌کننده است که تقریباً ۷۰٪ از افراد آن را تجربه می‌کنند. این اسپاسم‌ها می‌توانند از چند ثانیه تا ساعت‌ها یا حتی روز‌ها طول بکشند، اما معمولاً با بیماری‌های جدی مرتبط نیستند. پزشکان توضیح داده‌اند که چنین علائمی چه زمانی می‌توانند خطرناک باشند و چه چیزی باعث آنها می‌شود، همانطور که توسط The Conversation گزارش شده است.

پزشکان دو نوع اصلی از پرش عضلانی را تشخیص می‌دهند. نوع اول میوکلونوس است که در آن کل یک عضله یا گروهی از عضلات منقبض می‌شوند. نوع دوم فاسیکولاسیون است که در آن فیبر‌های عضلانی به صورت جداگانه دچار پرش می‌شوند. این حرکات ممکن است به سختی قابل توجه باشند، اما می‌توان آنها را زیر پوست حس کرد.

بسیاری از مردم نگران هستند و چنین علائمی را با بیماری‌ام اس یا سایر بیماری‌های عصبی شدید مرتبط می‌دانند. با این حال، پس از رد علل خطرناک، مشخص می‌شود که عوامل سبک زندگی اغلب محرک هستند.

یکی از شایع‌ترین علل، مصرف بیش از حد کافئین در نظر گرفته می‌شود. کافئین به عنوان یک محرک، نه تنها بر قلب، بلکه بر عضلات اسکلتی نیز تأثیر می‌گذارد: باعث کند شدن شل شدن آنها شده و تعادل طبیعی کلسیم درون سلول‌ها را مختل می‌کند که می‌تواند باعث اسپاسم شود. نیکوتین، آمفتامین‌ها و سایر محرک‌ها نیز تأثیر مشابهی دارند.

پرش پلک همچنین می‌تواند عارضه جانبی دارو‌ها باشد - دارو‌های ضد افسردگی، ضد تشنج، دارو‌های فشار خون، برخی آنتی‌بیوتیک‌ها و دارو‌های بیهوشی.

کمبود ریزمغذی‌ها نقش مهمی ایفا می‌کند. سطح پایین کلسیم، اعصاب را بیش از حد تحریک‌پذیر می‌کند و باعث انقباض غیرارادی عضلات می‌شود. منیزیم و پتاسیم نیز برای عملکرد طبیعی عضلات ضروری هستند: کمبود آنها می‌تواند منجر به اسپاسم شود، به خصوص در هنگام کم‌آبی یا فعالیت بدنی شدید.

عامل دیگر استرس است. اضطراب و تنش عاطفی باعث ترشح آدرنالین می‌شود که آمادگی سیستم عصبی را افزایش می‌دهد. در نتیجه، عضلات حتی در حالت استراحت نیز می‌توانند منقبض شوند.

در موارد نادر، عفونت‌ها می‌توانند علت باشند. به عنوان مثال، کزاز باعث اسپاسم شدید عضلات جویدن می‌شود، در حالی که بیماری لایم، آنفولانزا، تبخال و برخی عفونت‌های انگلی نیز می‌توانند باعث پرش عضلات شوند.

اگر معاینات هیچ ناهنجاری را نشان ندهند، ممکن است بیمار مبتلا به سندرم خوش‌خیم فاسیکولاسیون تشخیص داده شود. این بیماری در حداقل ۱٪ از افراد سالم رخ می‌دهد و می‌تواند ماه‌ها یا سال‌ها ادامه یابد و یک وضعیت ناخوشایند، اما بی‌ضرر باقی بماند.

در بیشتر موارد، پرش عضلات یک واکنش بی‌ضرر به خستگی، استرس یا کمبود‌های تغذیه‌ای است. با این حال، اگر شدت یابد یا با ضعف، درد یا علائم دیگر همراه باشد، پزشکان توصیه می‌کنند فوراً با یک متخصص مشورت کنید تا علل جدی رد شوند.