روشی برای ارزیابی خطر مرگ زودرس بر اساس دو پارامتر شناسایی شده است

طبیعت: فعالیت دو ژن بر خطر مرگ زودرس تأثیر می‌گذارد

به گزارش مجله خبری نگار، فعالیت دو ژن - CDKN۱A و LGALS۳ - ممکن است به عنوان شاخصی از پیری زودرس و افزایش خطر مرگ زودرس عمل کند. این نتیجه‌ای است که دانشمندان دانشکده پزشکی هاروارد با تجزیه و تحلیل بیش از ۱۱۰۰۰ نمونه بافت از انسان، میمون ماکاک، موش صحرایی و موش خانگی به آن دست یافته‌اند. نتایج این مطالعه در مجله Nature منتشر شده است.

محققان به دنبال نشانه‌های مولکولی پیری بودند که به طور یکنواخت در گونه‌ها و انواع سلول‌ها آشکار می‌شوند. آنها در نهایت گروهی از ژن‌ها را شناسایی کردند که فعالیت آنها به طور مداوم با افزایش سن تغییر می‌کند. CDKN۱A و LGALS۳ توجه ویژه‌ای را به خود جلب کردند: مشخص شد که پروتئین‌های مرتبط با آنها ارتباط نزدیکی با ابتلا به چندین بیماری مزمن به طور همزمان و افزایش خطر مرگ زودرس دارند.

این مطالعه همچنین نشان داد که پیری با چندین فرآیند بیولوژیکی از جمله التهاب مزمن، تجمع آسیب DNA، کاهش کارایی متابولیسم سلولی و "خستگی" تدریجی سلولی مرتبط است.

برای ردیابی دقیق‌تر این تغییرات، دانشمندان یک «ساعت پیری» ویژه - الگوریتمی که سن بیولوژیکی سلول‌ها و بافت‌های مختلف را ارزیابی می‌کند - توسعه داده‌اند. این سیستم به ما امکان می‌دهد تا تعیین کنیم کدام فرآیند‌ها در بدن سریع‌تر از سایرین پیر می‌شوند.

محققان با استفاده از ابزاری جدید کشف کرده‌اند که بیماری‌های مزمن، عمدتاً از طریق افزایش التهاب، پیری را تسریع می‌کنند. با این حال، برخی مداخلات می‌توانند این روند را کند کنند. آزمایش‌ها روی حیوانات و کشت‌های سلولی، اثرات مثبت محدودیت کالری و همچنین تعدادی از تکنیک‌های جوان‌سازی و برنامه‌ریزی مجدد سلولی را نشان داده‌اند.

به گفته نویسندگان این مطالعه، نشانگر‌های زیستی کشف شده می‌توانند پایه و اساس روش‌های جدید برای ارزیابی سن بیولوژیکی و پیش‌بینی خطرات سلامتی را تشکیل دهند. در آینده، این امر می‌تواند به پزشکان کمک کند تا افرادی را که دچار پیری زودرس شده‌اند شناسایی کرده و استراتژی‌های مؤثرتری را برای پیشگیری از بیماری‌های مرتبط با سن تدوین کنند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری