وقتی VAR گل را گرفت، اما رؤیای یک مرد را نه؛ او لحظه‌ای را زندگی کرد که میلیارد‌ها نفر آرزویش را دارند

شجاع خلیل‌زاده شاید هزاران منتقد داشته باشد. شاید خیلی‌ها ادبیاتش را نپسندند. اما درباره یک ویژگی او، کمتر کسی تردید دارد؛ شجاع، شجاع است.

به گزارش مجله خبری نگار/فرهیختگان-محمد سرشته داری: شجاع خلیل‌زاده شاید هزاران منتقد داشته باشد. شاید خیلی‌ها ادبیاتش را نپسندند. اما درباره یک ویژگی او، کمتر کسی تردید دارد؛ شجاع، شجاع است.

امروز صبح، او لحظه‌ای را زندگی کرد که میلیون‌ها فوتبالیست آرزو دارند حتی یک بار آن را تجربه کنند. توپ را به تور دروازه مصر رساند؛ گلی که در آن لحظه بوی صعود، تاریخ‌سازی و جاودانگی می‌داد. انفجاری از شادی که نه فقط شجاع، بلکه تمام بازیکنان، کادر فنی و میلیون‌ها ایرانی همزمان آن را حس کردند.

شاید نزدیک‌ترین حس به آن لحظه، گل خداداد عزیزی به استرالیا یا گل مهدوی‌کیا به آمریکا باشد؛ اما این یکی رنگ دیگری داشت. این، شادیِ رسیدن به مرحله بعد جام جهانی بود. شادی‌ای که فقط چند ثانیه دوام آورد و بعد، در اتاق سرد و بی‌احساس VAR متوقف شد.

اما یک تصویر از آن چند دقیقه، از خود گل هم ماندگارتر شد؛ عینکی که شجاع برای شادی گلش آماده کرده بود.

هیچ بازیکنی برای شادی گلی که باور ندارد به ثمر می‌رساند، برنامه نمی‌چیند. شجاع از قبل این لحظه را در ذهنش زندگی کرده بود. گل زدن به مصر را بار‌ها تصور کرده بود، برای ثانیه بعد از گل هم فکر کرده بود و عینکی را آماده کرده بود که این روز‌ها در فضای مجازی ترند شده است. او فقط منتظر بود رؤیایش را زندگی کند.

VAR گل را پس گرفت، اما نتوانست آن تصویر را از ذهن فوتبال ایران پاک کند؛ تصویر مردی ۳۷ ساله که هنوز مثل یک نوجوان رؤیا می‌بیند، برای شادی گلش نقشه می‌کشد و با تمام وجود برای پیراهن تیم ملی می‌جنگد.

شاید گل شجاع در آمار‌ها ثبت نشود. شاید هیچ‌وقت در فهرست گلزنان جام جهانی نامش دیده نشود. اما آن چند ثانیه، آن انفجار احساس و آن عینکی که هرگز فرصت کامل دیده شدن پیدا نکرد، سال‌ها در حافظه فوتبال ایران خواهد ماند.

گاهی قهرمان‌ها با گل‌هایشان ماندگار نمی‌شوند؛ با رؤیا‌هایی که برای آن گل‌ها ساخته‌اند، جاودانه می‌شوند. شجاع، امروز یکی از همان قهرمان‌ها بود.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری