دانشمندان ارتباطی بین سطح هیستیدین و موفقیت درمان سرطان شناسایی کرده‌اند

طبیعت: سطح اسید آمینه هیستیدین به عنوان نشانگری برای بقای سرطان تبدیل شده است.

به گزارش مجله خبری نگار، سطح پلاسمایی اسید آمینه هیستیدین عامل کلیدی در تعیین اثربخشی ایمونوتراپی در بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته است .

هیستیدین چیست؟

متخصصان دریافته‌اند که غلظت بالای هیستیدین یک شاخص پیش‌آگهی مطلوب برای بقا است. در همین حال، وجود اسیدهای چرب زنجیره بلند و سوکسینات در پلاسما نشان دهنده مقاومت بالقوه تومور در برابر درمان با مهارکننده‌های نقاط بازرسی ایمنی است. این مطالعه شامل بیمارانی از اروپا و آمریکای شمالی بود که تحت پنج درمان مختلف، از جمله پیوند میکروبیوتای مدفوع، قرار گرفتند.

آزمایش‌ها روی موش‌ها نشان داده است که مکمل هیستیدین، ایمنی ضد تومور را افزایش می‌دهد. در انسان، این اسید آمینه به حفظ فعالیت سلول‌های T کمک می‌کند و از فرسودگی متابولیک آنها جلوگیری می‌کند. با این حال، اثربخشی رژیم‌های غذایی غنی از هیستیدین به طور مستقیم به وضعیت میکروبیوم روده بستگی دارد.

دانشمندان کشف کرده‌اند که در طول دیسبیوز، باکتری‌های خاصی هیستیدین را به ایمیدازول پروپیونات (ImP) تبدیل می‌کنند. غلظت بالای این مشتق در مدفوع و خون با بقای ضعیف مرتبط است. به گفته محققان، ۶۰٪ از بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته در شروع درمان دارای میکروبیوتای مختل شده هستند که از تجمع هیستیدین مفید جلوگیری می‌کند.

زیست‌شناسان معتقدند که تجویز داخل وریدی هیستیدین به عنوان مکمل درمان استاندارد می‌تواند یک راه حل مؤثر برای بیماران مبتلا به دیسبیوز باشد. این امر مشکل مصرف اسید آمینه توسط میکروب‌های روده را برطرف می‌کند. محققان همچنین خاطرنشان کردند که سن بیمار، شاخص توده بدنی و عملکرد کلیه بر پیش‌آگهی تأثیر می‌گذارند.

در ۲۰ ژوئن، ساینس دیلی در مورد یک روش درمان سرطان که از بیش‌فعالی ژن EXO1 استفاده می‌کند، گزارشی منتشر کرد. طبق این مطالعه، بیش‌فعالی آن ممکن است نشان‌دهنده آسیب‌پذیری‌های پنهان سرطان باشد و همچنین می‌تواند به انتخاب درمان‌های مؤثرتر کمک کند.

منبع: iz

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری