واحد‌های بین‌الملل خاموش است؟ تا دیر نشده برای قهرمان‌ها فیلم بسازید!

به گزارش مجله خبری نگار، این روز‌ها پشت سر این نبرد نظامی، یک جنگ بزرگ‌تر به اسم «جنگ روایت‌ها» در جریان است. فیلم‌هایی همچون «خدای جنگ» (با نگاهی به مجاهدت‌های پدر موشکی ایران، شهید حسن طهرانی‌مقدم) و «اشک هور» (روایتی از شهید علی هاشمی) نشان دادند که سینما چطور می‌تواند دست روی شریان‌های اصلی اقتدار و غیرت ملی بگذارد. اما ایستادن در نقطه امروز و مواجهه با آرایش جنگی دشمن، به ما یادآور می‌شود که خط تولید این دست آثار نه تنها نباید متوقف شود، بلکه باید با سرعتی مضاعف به حرکت درآید. حرکتی که پژواک این تولیدات را به داخل مرز‌ها محدود نکند.

مردم ما و از آن مهم‌تر مخاطب جهانی، باید با چشم خودش ببیند که امنیت این کشور اتفاقی نیست. دنیا باید بفهمد که پشت این اقتدار، چه نیرو‌ها و نگرش‌هایی ایستاده‌اند؛ جان‌فدا‌هایی که در همین چند سال اخیر، بی‌سروصدا سینه سپر کردند تا گزندی به ایران نرسد. چرا پلتفرم‌های غربی مدام از سرباز‌های خودشان اسطوره‌های پوشالی می‌سازند، اما ما درباره قهرمان‌های واقعی و ملموس معاصرمان که در همین کوچه و خیابان‌های خودمان نفس می‌کشند، کم‌کار هستیم؟ آیا این قهرمان‌ها ظرفیت ساخت تصویر بین‌المللی ندارند؟

اینجاست که توپ در زمین نهاد‌های فرهنگی و سینمایی ما می‌افتد و مطالبه آغاز می‌شود؛ سازمان‌هایی مثل «اوج»، «سوره» و «روایت فتح» که بودجه و امکانات این کار را دارند، باید تعارف و روتین‌های مدیریتی را کنار بگذارند. امروز ساختن فیلم و سریالی ناظر به مخاطب جهانی از چهره‌های معاصر و زنده کردن نام آنها روی پرده سینما، برای این نهاد‌ها یک مأموریت حیاتی و واجب است. آنها باید از بند کاغذبازی‌های اداری رها شوند، دوربین‌ها را به خط کنند و به دل قصه آدم‌هایی بروند که همین حالا دارند تاریخ این کشور را می‌نویسند.

در این میان، یک علامت سؤال بزرگ هم وجود دارد؛ بار‌ها شعار داده شد و گفتند که قرار است تولیدات بین‌المللی بسازیم تا بازتاب جهانی پیدا کنند، اما واقعاً چرا این اتفاق نیفتاد؟ چرا این ویترین‌ها در عمل قفل ماندند و صدایشان به گوش دنیا نرسید؟ دقیقاً واحد بین‌الملل این سازمان‌ها چه راهی را جلو می‌برد؟ آیا برای خاموش نگه داشتن چراغ اتاق‌هایشان حقوق می‌گیرند؟ این آثار نباید فقط برای اکران‌های خصوصی، اتوبوسی و مخاطبان داخلی ساخته شوند. جبهه اصلی ما امروز در میان ملل منطقه است؛ این فیلم‌ها باید به دل کشور‌های همسایه و منطقه بروند تا سیمای واقعی این جان‌فدا‌ها را ببینند.

سینمای ما نباید فقط در خاطرات سال‌های دور جنگ تحمیلی بماند. قهرمانِ امروز ما، همان فرمانده موشکی یا دانشمندی است که خواب را از چشم دشمن گرفته است. اگر موشک‌ها خاکریز‌های ما را در میدان جنگ حفظ می‌کنند، این فیلم‌ها و تصاویر هستند که به دل‌های مردم امید و شجاعت پمپاژ می‌کنند و به دنیا نشان می‌دهند که ایران، دیارِ چه جان‌فدا‌های بااصالتی است.

منبع: فرهیختگان-عاطفه جعفری